Een verschrikkelijke schoonheid

India en Londen eind negentiende eeuw, een kostschool, een oud dagboek en magie. Dit alles komt samen in Een verschrikkelijke schoonheid van Libba Bray.

Gemma Doyle
Een meisje genaamd Gemma Doyle groeit op in India. Op de dag dat ze 16 wordt, vindt er op de markt een gebeurtenis plaats die haar moeder het leven kost. Als reactie op deze gebeurtenis wordt Gemma naar Engeland gestuurd om daar op een kostschool les te krijgen. Daar leert ze de brutale Felicity, de mooie Pippa en de verlegen Ann kennen.


In eerste instantie zijn het niet bepaald vrienden van elkaar. Toch ontstaat er een band tussen die vier meisjes, die nog eens versterkt wordt als ze een oud dagboek vinden waarin gesproken wordt over een andere wereld en een geheim genootschap, genaamd de Orde.

Door magie weten ze deze andere wereld te vinden en te betreden. De meisjes zijn echter te onwetend om te vermoeden welke gevaren er schuilen achter hun ontdekkingen.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Ocarina: The Muse

Bij deze mijn tweede recensie over een Ocarina. Ditmaal gaat het om The Muse. Een echt kunstwerkje.

De vorm is gemaakt door de artiest Jonathen Bickart. Zoals je kunt zien op onderstaande foto, heeft de Ocarina de vorm van een gezicht. Waarbij de eindes van de haren bij de vingergaten eindigen. Anders gezegd: De gaten zitten op de topjes van de haren. Erg mooi gemaakt, dus het is sowieso al een plezier voor de ogen.

De klank is natuurlijk een stuk belangrijker en deze is echt super. De Ocarina is gestemd in D en heeft 10 gaten. 8 voor de vingers en 2 onderop voor de duimen. Dit zijn er dus 2 minder dan bijvoorbeeld de Ocarina of Time replica. Hierdoor is het bereik iets kleiner en dus ook de mogelijkheden van de te spelen stukken. De klank is warm en diep en is over het gehele bereik van noten zuiver. De klank is zo goed dat, van de vier Ocarina’s die ik nu bezit, ik deze het meeste bespeel.

Het bespelen van deze Ocarina is wel even wennen. vooral het linker duimgat zit op een andere plek dan die van mijn andere soortgelijke Ocarina’s. Het gat zit namelijk niet ter hoogte van de wijs en middelvinger, maar een stuk meer naar links. In het begin had ik dan ook dat wanneer ik de linker duim weer moest plaatsen inclusief wijsvinger, dat ik met mijn wijsvinger naast het gat zat. Gelukkig was dat alleen in het begin. Je krijgt echter het gevoel alsof je de Ocarina meer als een blokfluit moet spelen. Oftewel redelijk verticaal in plaats van horizontaal. Je zit dan echter met het tuitstuk. Uiteindelijk kom je dan vanzelf op een tussenweg en dan speelt deze Ocarina echt geweldig.

Tot nog toe heb ik totaal geen spijt van deze aankoop. Het enige minpuntje dat ik kan verzinnen is dat ik steeds bang ben dat hij beschadigd. Al kom ik daar vast ook wel een keer overheen. :P

De Laatste Eenhoorn

Ben je fan van klassiekers als De Hobbit of De Kronieken van Narnia? Wellicht is De Laatste Eenhoorn van Peter S. Beagle dan wel iets voor jou.

De laatste?
Stel je bent een Eenhoorn en je hebt het eeuwige leven. Stel je hebt al zo lang geen soortgenoten gezien dat je niet eens meer weet wanneer de laatste keer was dat je er een zag. Stel er komen wat verdachte mensen langs en die praten over je soortgenoten alsof ze niet meer bestaan. Wat zou jij dan gaan doen?

 
Nou, de Eenhoorn in dit boek beslist dat ze dan maar eens op een zoektocht gaat. Ze verlaat dus haar leefgebied, een seringenbos, en trekt de rest van de wereld in. Maar waar ze ook zoekt, ze kan geen anderen van haar soort vinden. Op een gegeven ontmoet ze de tovenaar Schmendrick en later Molly, en samen met deze twee reist ze verder, ondertussen uitzoekend wat er is gebeurd met de Eenhoorns.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Gebroken glas

Een tijdje terug pakte ik mijn HTC Desire en zat er plots een scheur in het glas van het touchscreen. Dat is dus niet iets waar je blij van wordt.

Dus ik naar de KPN winkel waar ik de smartphone vandaan heb. Tja, niet verzekerd (domdom, want 1 keer is niet genoeg in dit geval). Minimale kosten zouden 200 euro bedragen. Minimaal. Dus het kon nog wel eens meer worden.

Nu had ik online al wat onderzoek gedaan en die schermpjes kun je online al kopen voor 55 dollar en het monteren kost niet meer dan 1 uur werk. Dus dan vind ik 200 euro nog al aan de hoge kant. Dat dus ook maar meteen gezegd. De medewerker wees me toen op een reparatiewinkel die het vast goedkoper kon maken.

Voor dat ik hier naar toe stapte vroeg ik nog wel even of ik de smartphone later ook kon verzekeren. Ja, dat was geen probleem, mits de telefoon gerepareerd was.

Goed, dus ik naar die reparatiewinkel. Natuurlijk kon deze gemaakt worden en dat zou 1 week duren en 120 euro kosten. Dat is nog veel… maar in ieder geval een stuk minder dan die 200.

Een week later heb ik de telefoon opgehaald, netjes betaald en ben weer naar KPN gegaan. Want ik wilde de smartphone voor de toekomst toch wel verzekeren. Nou, die medewerker die ik toen voor me had wilde dat dus totaal niet doen. Raar, als je de week ervoor toch de mededeling kreeg dat dat geen probleem zou zijn. Nee, het scherm was niet meer origineel en er zaten wat beschadigingen op.

Vervolgens wilde mijn moeder een wijziging in abonnement door laten voeren. Dat kon wel. Maar hoeveel dingen ze dan wel niet moeten scannen. Waarom kunnen ze dat dan ook niet met een smartphone doen? Dan kunnen ze toch vastleggen hoe de smartphone er op dat moment uitziet en wat de vorige reparaties behelsden. Op die manier kun je zo’n apparaat toch prima verzekeren? Of denk ik nu weer veel te makkelijk?

Goed, nog iets meer dan een jaar en mijn contract is ten einde. Dan misschien maar eens kijken voor een andere smartphone en die dan wel verzekeren. Voorlopig is deze nu weer heel, al zit er nu op twee plekken wel wat vuil onder het glas, en hopelijk blijft dat ook zo. Want op dit soort kosten zit ik niet te wachten.

Wicked (Slecht)

De Slechte Heks van het Westen zat Dorothy behoorlijk dwars in de Tovenaar van Oz. Maar was ze nou echt zo slecht? En hoe was ze dan zo slecht geworden? Gregory Maquire geeft in Wicked (Slecht) zijn kijk op de Heks.


Oz
Wie kent niet, al is het maar globaal, het verhaal van Dorothy en de Tovenaar van Oz? Een kleine meid uit Kansas die door een tornado met huis en haard in het land Oz terecht komt, boven op een heks, die volgens de daar wonende bevolking behoorlijk slecht was. Het gewicht van het huis zorgt er natuurlijk voor dat de heks direct sterft en haar zuster die woont in het westen van het land Oz is daar vanzelfsprekend niet blij mee.

In het origineel van L. Frank Baums, is Dorothy het lieve goede hoofdkarakter en dus wordt de Heks van het Westen als slecht neer gezet. Maar omdat in het echte leven de wereld niet zo zwart/wit is was het tijd om het verhaal eens van de andere kant te belichten.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Kerstprijsvraagveiling 2010 2

Weten jullie het nog?

- Ratchet & Clank T-Shirt
- Motorstorm Arctic Edge
- PSP Keycord
- Call of Duty: Black Ops soundtrack
- Gandalf figurine
- SEGA Virtua Tennis 2009 sporttas

Oftewel de prijzen die ik gewonnen had in de Kerstprijsvraagveiling van Fok!Games dit jaar. Nou, zijn zijn van de week eindelijk door de post bezorgd.


Het T-Shirt is erg gaaf. Mooier dan ik verwacht had. Goede kwaliteit en prachtige opdruk. Ratchet & Clank FTW. Helemaal top.

Het Gandalf figuurtje is dan weer een stuk kleiner dan ik verwachte, maar in vergelijking met de grootte best zwaar. Daarnaast is en blijft het Gandalf. Dus die gaan we niet bespotten.

De tas kende ik dus al, aangezien ik die vorig jaar ook gewonnen had. De inpakker heeft die ook maar meteen gebruikt als soort van grote envelop. Alle andere prijzen zaten er namelijk in en er omheen zat een plastic zak die met plakband was dicht geplakt. Het is gelukkig allemaal goed aangekomen, dus mij hoor je er niet over klagen.

De keycord is ook mooi dit keer. In het verleden wel meer keycords gewonnen en de kwaliteit wil nog wel eens verschillen. Het gebruikte materiaal is zeer goed en de opdruk is ook prima.

De game is een promotie versie. Niks mis mee, maar jammer genoeg geen instructieboekje erbij. Al kan ik daar prima mee leven hoor.

De soundtrack valt me erg tegen. Ik had gehoopt op wat oude muziek, het zijn echter allemaal rap en remixen daarvan. Denk aan Lange Frans, De jeugd van tegenwoordig, Kempi etc. Niet bepaald mijn soort muziek. Oh well, het koste geen drol en wie weet kan ik er ooit iemand anders zeer gelukkig mee maken.

Spel der Grenzen

Een andere uitgeverij, een andere vorm van vertellen. Het lijkt wel of Mel Hartman haar eigen Spel der grenzen speelt, maar is Mel net zo goed in korte verhalen neer pennen als in lange?

Parelz Het doel van uitgeverij Parelz is, naar eigen zeggen, de lezer de breedte van het kwalitatief hoge aanbod in de Nederlandstalige literatuur te laten ervaren. Om dit te bewerkstelligen heeft de uitgeverij gekozen voor een vorm waarbij lezers zelf een keuze kunnen maken tussen het aanbod van korte verhalen die Parelz rijk is. Hierdoor kan men een eigen boek samenstellen met verhalen die de lezer interessant lijken.

Daarnaast is men bij Parelz begonnen met verhalen op thema te bundelen. Zodat lezers verschillende verhalen van verschillende auteurs voorgeschoteld krijgen die qua onderwerp dicht bij elkaar liggen.

Enkele auteurs hebben daarnaast zoveel korte verhalen aangeleverd dat deze wel een eigen bundel verdienden. Eén daarvan is Mel Hartman. Ook wel bekend van haar Fantasiejagers en Manon Maxim boeken. De korte verhalen die zij schreef voor Parelz zijn gebundeld in Spel der grenzen.



Kort
In totaal telt Spel der grenzen acht korte verhalen of eigenlijk negen aangezien één ervan bestaat uit twee losse verhalen. De titels van de verhalen zijn: de Nationale Loterij, De Gave, Dr. Oettings geheim, Ultiem 1, Ultiem 2, Jules’ nachtmerrie, Gastheer, Memoires van een uitvinder en Freak.

De laatste is tevens erg interessant voor de lezers van de serie over Manon Maxim, aangezien het een Manon Maxim verhaal is. Het gaat in op een stukje levensles dat Manon in haar puberteit op doet.

Het langste verhaal telt 38 bladzijden. Voor de doorgewinterde Fantasy lezer dus een eitje om per stuk uit te lezen.

.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Gekke Jack

Afgelopen zaterdag was er een nieuwe ‘komedieserie’ op de televisie. Namelijk Iedereen is gek op Jack. Een Nederlandse remake van de Amerikaanse serie Everybody Loves Raymond.

Nu vind ik persoonlijk Everybody Loves Raymond wel een goede serie. Het is geen briljante serie, maar de grappen zijn wel goed en door dat de karakters zo sterk opgebouwd zijn komen deze goed tot hun recht. Het lieve kleine omaatje dat dol is op haar ene zoon. De depri opa die haar wel kan schieten. De boom van een broer die jaloers is op de aandacht die de lieveling krijgt. De vrouw die niet weet hoe ze met de schoonfamilie om moet gaan. En wat levendige kids.

En toen kwam de Nederlandse bewerking hiervan met Jeroen van Koningsbrugge in de plek van Raymond het lievelingetje en Linda de Mol als diens vrouw. Niks mis mee op zich. Ziet er zo in de serie wel leuk uit als stel. Maar dan komen we bij de andere casting. Het omaatje dat in Everybody Loves Raymond zo lief en schattig overkomt (maar ondertussen behoorlijk grof en onaardig is) is in de Nederlandse versie een soort van Nel Veerkamp geworden. Nu kan dat op zich best leuk zijn als de grappen ernaar gemaakt zijn, maar ze pakken de Everybody Loves Raymond grappen… en die worden dan niet grappig, maar plat en ordinair. De opa en de broer komen allebei in de Nederlandse versie over als niets zeggende karakters er zit totaal geen karakter in. Nu heb ik op een gegeven moment niet meer zo goed opgelet, maar volgens mij waren de kids al helemaal nergens te bekennen.

Daar waar de karakters in het origineel zo verschillend zijn, niet alleen qua karakter, maar ook qua lengte etc. Lijken ze in de Nederlandse versie nietszeggend, zelfs de lengtes van de acteurs zijn haast identiek. Het komt over alsof de makers van punt A naar punt B wilden op de gemakkelijkste manier en dus maar een rechte lijn hebben getrokken. Zowel qua verhaal (grappen bijna letterlijk overnemen), als wel de karakters zo karakterloos en gelijksoortig te kiezen. Die lengte is dan weer erg handig zodat je niet zoveel verschillende camerastanden hoeft te gebruiken.

Een ander punt van kritiek op de Nederlandse versie is het gebruik van een lachmachine. Nu gebruiken ze die in het origineel ook, dus dat is zo erg nog niet. In het origineel doen ze het echter met meer beleid. In de Nederlandse versie leek het echt te vaak alsof je pal naast de lachers zat. Zo hard stond het. En omdat ze geen ander geluid er onder gemonteerd hadden (zacht muziekje bijvoorbeeld) en het dus leek alsof je naar een toneel uitvoering zat te kijken, kwam het lawaai nog eens harder over. Dat is dus al frustrerend, maar dan ook nog eens op momenten die totaal… maar dan ook totaal niet grappig waren. Op een gegeven moment riep Jeroen iets van": “Huh”, wat gevolgd werd door: “Huh?… huh huh huh”. Echt, wie monteert dat er onder? Het lijkt wel alsof de makers denken dat de kijkers dom zijn en niet weten wat er nou echt grappig is. Of dat ze de kijkers de, volgens hen, grappige momenten ook daadwerkelijk grappig moeten vinden. In het origineel zit er variatie in het volume van het lachen. Zo uitgekiend dat de echte leuke momenten ook daar door worden versterkt… en dat het bij de wat minder leuke grappen niet heel erg naar voren wordt gebracht. Oftewel er is over nagedacht. Iets wat naar mijn mening niet gedaan is bij deze remake. Tja, het na proberen te maken van iets goeds is zo makkelijk nog niet.

Mijn laatste punt van kritiek is dat we weer echt in Nederland zitten en er blijkbaar weer wat erotisch in moet zitten. We hebben het over een komedie toch? Dus was het nu echt nodig dat de inkijk van Mevrouw de Mol zolang en pontificaal in beeld werd gebracht? Oké, je zag alleen maar zo’n donkere gang en verder niks boeiends. En als hetero man vind ik dat beeld ook helemaal niet erg. Maar het past gewoon niet in het plaatje. Denken ze nu echt dat Nederlanders (en dan vooral de mannen) dit soort series alleen maar willen kijken als er wat verleidelijks naar voren wordt gebracht? Jammer jammer jammer.

Daar waar het origineel zo goed uitgedacht is en daardoor ook echt grappig en leuk overkomt is de Nederlandse remake maar plat, vulgair en alles behalve echt grappig. Enige lichtpuntje is het acteer werk van Jeroen van Koningsbrugge, die ondanks alles er toch nog iets van heeft weten te maken.

Daemonium

Daemonium is het tiende boek dat Johan Deseyn schreef. Het vertelt het verhaal van een verborgen genootschap van vijf mediums die in staat zijn om demonen op te roepen en te controleren. Dit doen ze natuurlijk om er financieel beter op te worden. Echter wil het hoofd van het genootschap net iets te veel en gaat het helemaal verkeerd. Een opgeroepen demon wil niet meer vastgebonden zijn aan het Rijk der Demonen en dus is het genootschap genoodzaakt iemand anders in te schakelen.


Thess Mulligan Op jonge leeftijd zag Thess Mulligan dingen die normale mensen niet zagen. Haar vader zag die dingen ook en dus groeide Thess er redelijk zorgeloos mee op. De meeste dingen die ze zag waren ook niet bedreigend en ze kon er dus goed mee leven. In haar kindertijd verongelukken haar ouders echter en groeit ze verder op bij haar oma.

Door de verandering die het genootschap Daemonium in gang zet, wordt Thess echter gedwongen haar gaven verder te ontwikkelen. Daarnaast ontdekt ze steeds meer over haar verleden.

.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Thema

Ik baal een beetje dat ik de laatste tijd mijn blog wat in een vergeethoekje heb gestopt. Om hier wat aan te doen ben ik van plan aan bepaalde dagen van de week thema’s vast te koppelen. Nu betekend dit niet dat ik iedere week op die dagen iets ga posten, maar dat ik wel wat meer ga zoeken naar onderwerpen voor die dagen. Zodat ik wat te posten heb en eventueel al van te voren wat posts in kan plannen.

Op maandagen/dinsdagen ben ik van plan mijn recensies te posten. Zowel de recensies die ik schrijf voor planet-aeon als wel recensies die niet op dat platform passen. In eerste instantie zullen dit boek- en videogamerecensies zijn. Wat ik de laatste tijd dus ook al zo’n beetje op die manier probeer in te plannen.

Woensdag gehaktdag. Oftewel de dag waarop ik meer berichten wil gaan plaatsen waarin ik mijn frustraties over bepaalde zaken kan wegschrijven. Gehakt kan maken van zaken waar ik het niet mee eens ben.

Op donderdagen/vrijdagen wil ik het dan wat vrolijker maken met posts die over leukere dingen gaan. Bijvoorbeeld mijn Bonsai posts, posts over muziek of andere dingen die mij bezig houden.

Nu heb ik nog niet echt een invulling voor mogelijke posts. Dus ideeën zijn welkom. Ik hoop in ieder geval op deze manier mijn blog wat levendiger te kunnen maken en hopelijk bevalt dat jullie ook wat meer. Laat me gerust weten wat jullie hiervan vinden.

Doodsnood

De Gouden Gids tovenaar Harry Dresden is weer terug, maar in hoeveel doodsnood verkeert Harry Dresden ditmaal?

Nog steeds geen Sherlock Holmes
Dresden is dan wel een soort privé detective, die daarnaast ook nog af en toe als consultant werkt voor de politie, maar echt bijster intelligent gaat hij niet te werk. Nee, zijn werkwijze is eerder grof. In plaats van de dingen goed te analyseren, springt Dresden er liever tussen en hoopt ondertussen op het beste.

Ook in Doodsnood komt Dresden hierdoor van de ene ellendige situatie in de andere. En tja, zijn werk is door de magische kant van zijn vakgebied toch wat gevaarlijker dan dat van de heer Holmes. Gelukkig voor Dresden denkt hij in dit derde deel wel iets meer na, echter maar net genoeg om niet helemaal dood te gaan.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Ocarina of Time replica

Als kleine jongen speelde ik ooit de Nintendo64 game The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Een geweldige 3d adventure RPG. The Legend of Zelda reeks mocht ik daarvoor al graag spelen en ook latere delen heb ik met veel plezier gespeeld. Deze game wees me echter op een, in mijn ogen, erg interessant muziekinstrument. Namelijk de Ocarina. De jaren erna spookte het elke keer in mijn hoofd dat ik ooit zelf een dergelijke Ocarina wilde hebben.

Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met Songbirdocarina. Een producent van Ocarinas en eentje die tevens een webshop had waar je geen credit card voor nodig had om iets te kunnen bestellen. Tevens had deze een erg mooie OoT replica in de catalogus. Toen was er alleen nog het probleem geld. 

Alweer een tijdje terug had ik eindelijk het geld bij elkaar gespaard en heb ik er één besteld. Binnen twee weken kwam deze heel netjes verpakt aan. Inclusief The Legend of Zelda Songbook.


Nu is het natuurlijk altijd afwachten of zo’n muziekinstrument dan ook echt van goede kwaliteit is. Op internet las ik wel reviews dat deze erg goed was. In de meeste gevallen werd het zelfs als de beste OoT replica bestempeld.

Nu ik deze Ocarina een tijdje in huis heb (en onderhand ook al anderen heb ontvangen, maar daar meer over in latere blogposts), kan ik wel zeggen dat ik het daarmee eens ben. De kwaliteit is gewoon erg hoog. Kleur is super en de Triforce rondom het mondstuk is zeer mooi afgewerkt.

Qua geluid heeft het een erg mooi klank. Het instrument is gestemd in C heeft een warme klank. Waar ik erg blij mee ben, want ik hou persoonlijk niet zo van scherp klinken instrumenten. Al wil het rond de hogen tonen nog wel eens wat vals gaan klinken, maar dit komt meer door een slechte blaastechniek van mijn kant. Over de tijd is dat al een stuk beter geworden.

De vingerzetting zit ook prima in elkaar, al merk ik dat het (in vergelijking met mijn latere Ocarina’s) wat aan de krappe kant is. Vooral de twee kleine gaatjes aan de rechterkant zijn wat moeilijker te beheersen. Dit zorgt er aan de andere kant wel voor dat het een compact instrument is.

Ik kan dus zeer goed begrijpen waarom deze Ocarina zulke goede recensies krijgt. Voor een OoT replica is het gewoon een geweldig instrument. Zijn er betere Ocarina’s? Zeker. Maar naar mijn idee is er geen betere OoT replica. Daarnaast is deze in vergelijking met andere replica’s niet eens aan de dure kant. Dus mocht je ooit een OoT Ocarina willen aanschaffen, kijk dan serieus naar deze. Ik ben er in ieder geval super tevreden over.

Kerstprijsvraagveiling 2010

Net als voorgaande jaren heb ik dit jaar ook meegedaan aan de Fok!Games kerstprijsvraag. In vergelijking met voorgaande jaren heb ik niet zo heel erg mijn best gedaan. De opdrachten heb ik links laten liggen en van de vragen heb ik ook niet alles beantwoord. Toch wist ik er 180 punten mee te verdienen om te gebruiken in de daarop volgende veiling.

Vorig jaar hadden ze geen veiling en dit jaar hadden ze een nieuw systeem ervoor. Het was op zich wel een aardig systeem, maar het had ook wat mindere kanten. Alle veiling items stonden onder elkaar, maar qua tijd zat het niet op volgorde. Daarnaast kon je niet duidelijk zien welke veiling al gesloten waren. Je kont het alleen achter halen door de sluitdatum. Hierdoor was het geheel wat onoverzichtelijk.

Wel handig was het onderstaande lijstje dat stond onder het kopje profiel.

Jouw puntentotaal	180
Aantal punten besteed	180
Aantal punten over	0
Aantal vragen beantwoord	75
Aantal items geboden	21
Aantal items met hoogste bod	6

Zoals ik al eerder zei had ik 180 punten te besteden. Die zijn dit jaar ook allemaal op gegaan. Deze punten heb ik verdient door 75 vragen te beantwoorden (hier zitten dus ook foutief beantwoorde vragen bij). Daarnaast heb ik op 21 items geboden en heb ik er 6 weten te winnen. :D

Maar welke items zijn dit… dat ga ik jullie niet vertellen.
- Ratchet & Clank T-Shirt (voor 18 punten)
- Motorstorm Arctic Edge - PS2 (voor 20 punten)
- PSP Keycord (voor 13 punten)
- Call of Duty: Black Ops soundtrack (voor 20 punten)
- Gandalf figurine (voor 70 punten)
- SEGA Virtua Tennis 2009 sporttas (voor 39 punten)

De trouwe lezers (met een goed geheugen) zullen misschien wel denken: Alweer een Virtua Tennis 2009 sporttas? En hij sport niet eens.

Tja, dat klopt allemaal. Was ook niet echt mijn bedoeling die prijs te winnen. Wilde alleen de punten wat opvoeren voor dat item, zodat anderen minder punten zouden hebben. Maar goed, als niemand vervolgens je overbied dan zit je zelf met de prijs. Niet dat ik dat erg vind hoor. Kan er vast wel een kennis blij mee maken. Al met al dus weer een geslaagde kerstprijsvraagveiling. Nu is het wachten tot de prijzen aan de deur worden gebracht.

Dertig-jaar-om

Winter in the Netherlands* is cold and I just keep growing older. I wish I could have known enough of love to leave love enough alone.**

Het is de laatste dag van 2010 en tevens mijn eerste dag als dertiger. Damn, dat klinkt toch weer een heel stuk ouder dan twintiger.

De hierboven genoemde quote somt wel redelijk op wat voor jaar dit was. Begin 2010 was al behoorlijk koud qua winterweer, en de laatste maanden waren niet anders. Veel sneeuw, ijs waarop geschaatst kon worden en heel, maar dan ook heel veel kou. Brrrrrrrrrr.

Daarnaast had ik dit jaar toch wel erg het gevoel dat ik oud begin te worden. Nu is daar niks mis mee, maar het begint mij wat te snel te gaan. Vooral als ik kijk naar leeftijdsgenoten, dan heb ik echt het idee dat ik in mijn leven flink achter begin te lopen. Dat mijn leeftijd me eigenlijk voorbij gerent is. De meesten zitten toch al behoorlijk in het burgerlijke huisje-boompje-beestje systeem. Een paar jaar terug was het nog zo dat de meeste wel een relatie hadden… maar dan vaak ook al de zoveelste. Maar nu zijn er veel getrouwd, hebben een vaste baan, hebben een huis (en auto) om nog maar te zwijgen van het aantal kids. Waarschijnlijk zitten daar wel veel schulden achter, maar hè… ze lijken althans erg gelukkig.

En daar ben ik. Dertiger. Geen enkele echte relatie gehad, geen eigen huis, geen vast werk etc. Dan ga je toch wel flink nadenken over wat je allemaal mist. In mijn geval nog het meeste de liefde. Soms zoveel dat ik er langzaamaan gek van word. Oftewel: I wish I could have known enough of love to leave love enough alone. Ik doe mijn best, maar met het verstrijken van de tijd wordt het steeds moeilijker. En dat zal enkele mensen die geregeld contact met mij hebben ook wel zijn opgemerkt. Mijn excuses daarvoor. Het is niet dat ik het met opzet doe.

Ik word trouwens gek van mensen die relatie in en uit gaan en vervolgens depri doen van: Ja, het voelde zo goed… maar wees maar blij dat je het niet mee maakt. Als in ik moet niet zo zeuren over mijn non-liefdes leven, maar zij kunnen gerust elke keer steen-en-been klagen. Want dit soort personen heeft wel steeds binnen enkele weken alweer een ander. Om vervolgens hetzelfde traject weer in te gaan. Ik heb dan wel geen relatie gehad, maar ik ben me wel bewust van wat ik ongeveer mis. De liefde is voor mij daardoor iets kostbaars waar je zuinig op moet zijn. Vooral omdat het bij mij al zo schaars voorbij komt. Maar tja, als het je komt aanwaaien heb je dat gevoel mogelijk niet. Maar goed.

Dertig jaar is een mooie afsluiter om het nare en eenzame verleden te gaan vergeten.

Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
The rest is still unwritten***

Het boek van de eerste 30 jaar is geschreven en onuitwisbaar. Het gaat nu dicht en de kast in om niet al te vaak meer naar te kijken. Hopelijk wordt het nieuwe boek een stuk plezieriger. Want nog eens 30 jaar alleen zie ik niet bepaald zitten. Met de tijd word je dan toch ongevraagd steeds eenzamer in je ziel en word je niet de meest vrolijke persoon op aarde.

Goed, genoeg deprimerende zaken, morgen is het een nieuw jaar en begint het schrijven van levensboek twee. Rest mij nu alleen nog u alleen een prettige jaarwisseling toe te wensen. U ziet mij wel weer ergens verschijnen in het nieuwe jaar. Dus tot in het volgende jaar (en wie weet ook wel die grote liefde van me leven :P).

* In het origineel staat er America, maar Netherlands vind ik wat toepasselijker.
** Doug Ashdown ~ Winter In America (Original)
*** Natasha Bedingfield ~ Unwritten

Stonedhenge

Nou, hier in de buurt gebeurt normaal weinig, maar vandaag was er dan toch eens een keer iets aan de hand.

Hier bijna vlak om de hoek is namelijk rond een uur of 14:00 bij een woning de zolder in brand gevlogen. Dat maakt het verhaal nog niet zo heel bijzonder.

Het gaat voornamelijk om wat er op de zolder werd gevonden. De brandweer vond er namelijk een wietkwekerij met honderd planten.

De bewoners waren volgens het nieuws niet thuis, maar toen ze de brandweer voor hun deur zagen staan zijn ze er meteen met de auto vandoor gegaan. De politie heeft ze uiteindelijk wel gepakt.

Link naar foto's

Rijkosten

Het is alweer bijna 10 jaar geleden dat ik mijn laatste stempeltje op mijn rijbewijs haalde, en dan word je er door het RDW weer aan herinnert dat je je rijbewijs moet verlengen. Als je alleen A of B hebt is er niks aan de hand natuurlijk, maar met C en CE erbij moet ook deze jonge man op voor keuring.

Echter om die keuring te laten plaats vinden moet je eerst wat papieren ophalen bij de Gemeente. Namelijk de eigen verklaring CDE. In de brief die voor die tijd krijgt staat dat het 25,30 euro kost. Dan denk je bij jezelf: dat moeten behoorlijk wat papieren zijn dan. Maar niets is minder waar. Wat je krijgt is 1 invulformulier, een envelop (waar je zelf nog een postzegel op moet plakken) en een brief met adressen om je te laten keuren. Dat is alles. Werkelijk… moet dat nu echt zo duur zijn dan?

Vervolgens bel ik de dichtbij zijnde keuringsarts. Nu wist ik dat een dergelijke keuring landelijk zo rond de 88 euro is ingesteld, dus bij navraag viel het me mee dat het 50 euro koste. Toch blijft ook dat een behoorlijk bedrag, en dan is het na invullen van dat ene formulier nog niet eens zeker of je rijbewijs op C en CE wordt verlengt.

Eén voordeel van de keuring is wel dat je meteen ook weet of je wel of geen suiker hebt, of je nieren goed zijn en of je bloeddruk oké is. Nou, ik heb dus geen suiker, mijn nieren zijn goed en mijn bloeddruk was in orde. Jeeeeeeeeej, ik ben op die punten in ieder geval gezond. Mijn ogen waren zelfs met bril op net kantje boord. De kans is dus in ieder geval groot dat ik mijn rijbewijs incl. C en CE kan gaan verlengen. Al is het nog wel even wachten op de uitslag van het CBR welke ik nodig heb om bij de Gemeente de aanvraag te doen.

De enige kosten die ik nu nog moet maken voor het verlengen van mijn rijbewijs zijn de kosten van pasfoto’s en het rijbewijs zelf. Kosten van het rijbewijs ligt op 38 euro. Dus dat wordt nog een behoorlijke hap uit mijn portemonnee. Gelukkig kan ik er dan weer 10 jaar mee vooruit.

Althans als ik niet beroepsmatig als chauffeur aan de slag wil gaan. Want het CCV-B (Chauffeursdiploma) is niet meer geldig. Daarvoor in de plaats is er de code 95 (vakbekwaamheid) op het rijbewijs gekomen.  Dit betekent dat je iedere 5 jaar minimaal 35 uur nascholing moet volgen bij daarvoor gecertificeerde instanties, wat behoorlijk duur is. Plus je moet dan ook om de 5 jaar je rijbewijs vernieuwen. In vergelijking met het kostenplaatje daarvan zijn mijn huidige gemaakte kosten een schijntje. Gelukkig heb ik die code 95 niet nodig zolang ik niet als beroepschauffeur aan het werk ga. Maar met het CCV-B mocht ik dat wel en dat heeft destijds ook geld gekost. Stomme nieuwe regeltjes die alleen maar geld kosten (bleh).

Geheugenlaantje

Gisteren was ik in Amsterdam voor een interview met Maggie Stiefvater. Schrijfster van o.a. de geweldige boeken Huiver en Fluister. Al moet ik bekennen dat ik meer de microfoonman was dan dat ik de vragen stelde. Nee, het vragen stellen werd voornamelijk gedaan door Stefanie. Ze deed dit ook zeer goed, dus waarom zou ik me er dan met mijn gebrekkige Engels mee gaan bemoeien. Het interview is nog niet uitgewerkt, maar de bedoeling is dat deze binnenkort op www.planet-aeon.nl te lezen is.

Na het interview heb ik Stefanie naar huis gebracht en ben toen wat blijven hangen. Was erg gezellig en later ook nog even met Tim gesproken. Erg leuk, want ik had beiden alweer een tijdje niet meer gezien. Die Aeon meets moeten we toch weer eens oppakken. Oh… the memories. Oh enne, die pizza was helemaal top.

Later ben ik nog naar iemand anders toegegaan, waar ik een iets andere geschiedenis mee heb, welke ook wel ergens op deze blog te vinden is. Dus voor de nieuwsgierige: blader mijn blog maar eens door en wie weet kom je het tegen. Ook haar huidige vriend was aanwezig. Dit kan trouwens op verschillende manieren geïnterpreteerd worden, maar ik ga dat niet verder uitleggen. Het was gezellig en bepaalde gedachten en theorieën zijn wel op hun plek gevallen nu. Al is het natuurlijk de vraag of dit ook de werkelijkheid benaderd of dat ik mezelf maar iets wijs maak. Tevens laat ik buiten beschouwing of dit positief of negatief is, maar het levert in ieder geval een vorm van rust op in mijn hoofd.

Na dit alles moest ik nog een pokken eind rijden om thuis te komen, maar het eerste stuk had ik al een lange tijd niet gereden. Laatste keer was volgens mij na mijn laatste stage dag in Den Haag. Dus dat is volgens mij zo’n 7 jaar terug. Enige verschil was dat ik het nu niet overdag reed, maar dat de omgeving omlijnt was met lampen op een zwarte late avond achtergrond. Het voelde goed. Herinneringen van een mooie tijd en dan nog met een vleugje romantiek bedenkt.

Het was me dus een lange en redelijk drukke dag, die voor mij zeer de moeite waard was. Iets om voor de toekomst te herinneren.

Rampenplan

Vorige week werd je als tv kijker figuurlijk dood gegooid met films en documentaires over de 11 september ramp in New York. Het plat gaan van het WTC. Eén van de iconen van het Amerikaanse droom gevoel. Een verschrikkelijke gebeurtenis in de geschiedenis van deze blauwe ronde bol waar we op leven. Een geschiedenis die heel wat onschuldige mensen het leven heeft gekost.

Later kwam ik een zin tegen waarvan ik de oorsprong nu even niet meer weet. Namelijk ongeveer deze: Mensen die liefde hebben gekend zijn minder bang om dood te gaan, dit omdat ze weten dat er tenminste iemand van ze gehouden heeft.

Toen moest ik toch wel aan het volgende denken: Wie hebben er minder moeite met de dood? De mensen die een relatie hadden/hebben of deze mensen die nog nooit een relatie hebben gehad?

Rond die tijd was ook de film The Untouchables uit 1987 op tv. Een film over de Maffia waarin het verhaal wordt verteld van FBI agent Eliott Ness en zijn obsessie om Al Capone neer te halen. Ness weet zich geen raad en roept om hulp bij een oude agent. Op een gegeven moment nemen ze nog iemand in het team op, maar wel na de vraag of hij vrijgezel is. Tevens komt er op een gegeven moment een boekhouder in het team, welke toevallig ook vrijgezel is en waar Ness erg blij mee is. Uiteindelijk wordt die boekhouder op gruwelijke wijze gedood. Nu is het natuurlijk de vraag of deze toevallig op dat moment zonder relatie zat of nog nooit een relatie heeft gehad. Maar toch: in welke situatie zou deze meer rust in de dood vinden?

En dan lees ik vandaag een bericht waarin gemeld wordt dat na analyse van 148 studies, verspreid over drie decennia en waarbij meer dan 300.000 mensen werden onderzocht men tot de conclusie kwam dat mensen die regelmatig omgaan met familie en vrienden gemiddeld 3,7 jaar langer leven dan eenzame mensen. Zij met weinig sociale steun hebben een sterftecijfer net zo hoog als dat van alcoholisten, terwijl het hebben van een sociaal leven hetzelfde effect heeft als het stoppen met roken.

Nu is mijn sociale steun heel laag (zeer kleine familie (naast mij nog twee) en weinig vrienden) en ik heb nog nooit een relatie gehad. Dus aan de ene kant ga ik gemiddeld genomen eerder dood door dat ik eenzaam ben, aan de andere kant hoor ik meer moeite te hebben met dood gaan aangezien ik nog nooit een relatie heb gehad. En ja, beide punten spoken al langer door mijn hoofd dan deze ene week.

Ik voel me al tijden eenzaam en dat betreur ik. Tuurlijk, ik heb wel wat vrienden, al zijn ze op één hand te tellen. Hele toffe vrienden. Echter in het verleden had ik die ook wel eens en na een bepaalde tijd vielen die dan weg. Dus bij mij heerst er nu eenmaal de angst dat nieuwere vriendschappen ook wel na een tijdje wegvallen. Wat ook nog steeds wel gebeurt, maar gelukkig zijn er nu een paar waarbij ik het gevoel heb dat het wel eens een keer goed kan lopen. Het zijn dit keer echter wel vriendschappen op lange afstand (misschien dat het daarom zo goed blijft gaan, wie weet). Hierbij kun je niet even bij elkaar langsgaan als je dat gevoelsmatig even nodig hebt. Waardoor het gevoel van eenzaamheid wel iets wordt verlaagd, maar lang niet zoveel als ik zou willen.

Zou een relatie dit dan oplossen? Ik heb werkelijk geen idee, aangezien ik die nog nooit gehad heb. In mijn hoofd is er wel een vaag idee/gevoel van wat ik denk dat ik mis doordat ik geen relatie heb, maar in hoeverre dit overeenkomt met de werkelijkheid… echt geen flauw idee. Feit blijft dat ik iets mis in dit leven. Iets wat voor het grootste deel van de wereldbevolking iets heel normaals is. Voor sommige mensen zelfs zo normaal dat ze mij totaal niet snappen en dan maar het contact verbreken. Daarnaast wordt het mij althans iedere dag meermaals voor de neus gedrukt. Ik ben me er dus al bewust van dat ik iets mis en doordat ik het elke dag meermaals voor de kiezen krijg is het ook iets wat steeds maar door mijn hoofd maalt.

Het is een ramp. En bij een ramp hoort een rampenplan. Probleem: Er is geen rampenplan. Alleen het continu malen van een radertje in mijn hoofd die ik het liefst met een flinke moker aan diggelen wil slaan. Echter kan ik geen moker vinden die dat wil lukken zonder dat ik er aan dood ga.

Ik zie dat deze post al aardig lang geworden is maar ik wilde toch nog even één klein ding kwijt. Vandaag was de film Ghost World op tv. In deze film zit een oudere man (Seymour). Een beetje stoffig type. In de film blijkt dat deze al wel relatie heeft gehad (mijn inziens ongeloofwaardig), iets wat bij mij overkomt als: het zou te sneu en te ongeloofwaardig overkomen bij het grootste gros van de kijkers omdat deze zich totaal niet in een dergelijke situatie kunnen plaatsen (maar dat even terzijde). Op een gegeven moment zegt deze het volgende: You think it's healthy to obsessively collect things? You can't relate to other people, so you fill your life with stuff... I'm just like all these other collector losers.

Wie weet ligt daar ook het antwoord waarom ik zoveel spaar. ;) Tot zover deze lange post.

Droomloos

Droomloos is het tweede deel van Mel Hartmans serie De Fantasiejagers. Een serie die fantasy en sciencefiction combineert met vleugjes detectivewerk en humor. Misschien een rare combinatie, maar wel één die in dit deel 224 bladzijden werkt.

Het portaal
Het belangrijkste in de serie De Fantasiejagers is de wisselwerking tussen de twee verschillende werelden: Ratiowereld en Emowereld. Welke totaal verschillend zijn. Kort gezegd is Ratiowereld de wereld zoals de onze, maar dan op technologisch gebied verder ontwikkeld en qua emoties redelijk doods. Emowereld is de droomwereld van Ratiowereld, een plek vol emotie, fantasie en de bijbehorende wezens.

In het vorige deel bestond er al een Portaal. Deze is echter door gebeurtenissen vernietigd. In dit deel wordt het Portaal opnieuw ontwikkeld en gebouwd. En zo komen de twee werelden weer in verbinding met elkaar, buiten de dromen om. Deze nieuwe verbinding zorgt echter weer voor problemen.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Ysabel

Een vijftienjarige die in Frankrijk in een avontuur belandt? Een avontuur waarin een oud verhaal tot leven komt? Is dit een boek dat jeugdige lezers kan opvoeden tot lezers van boeken als De Da Vinci Code en De Naam van de Roos?

Fotograafje leef je nog
Ned Marriner is de vijftienjarige zoon van Edward Marriner, een beroemde fotograaf die in de omgeving van Aix en Provence in Frankrijk wat kiekjes wil maken voor een toekomstig boek. Dit doet Edward niet alleen. Nee, ook zijn werknemers Greg, Steve en Melanie leveren hun steentje bij.

Terwijl de vier volwassenen hard aan het werk zijn om een kathedraal van buiten te fotograferen, zoekt Ned zijn heil in de kathedraal zelf. Daar ontmoet hij Kate, een uitwisselingsstudent uit Canada die al wat langer in het gebied rondwandelt en er dus al iets meer over weet.

Nou ja, iets meer? Af en toe lijkt ze meer op een wandelende encyclopedie. Samen lopen ze ook nog eens tegen een geheimzinnige man aan. Een persoon die hen uiteindelijk een oud verhaal in trekt. Niet omdat hij het wil, maar omdat Ned door iets wordt aangetrokken.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.