Vijfendertig

2015 zit er alweer op, en dat betekent ook dat ik persoonlijk weer een jaartje ouder ben. Want de laatste dag van het jaar is tevens mijn verjaardag. Weten jullie meteen waarom jullie om 00:00 vuurwerk afsteken. En de teller kwam op 31 december uit op 35 jaartjes. En tja, daar hoort natuurlijk maar één nummer bij, en wel: It was a very good year van Frank Sinatra.

Lijntje hiernamaals

Soms zou ik wel willen dat ik een lijntje had naar het hiernamaals. Niet om te kijken wat er is, maar om bepaalde zielen bij hun jasje te pakken, om vervolgens deze weer naar het leven te trekken en flink op hun donder te geven. Ook vorige week had ik zo’n moment, nadat ik een verschrikkelijk bericht te horen kreeg.

Kerstprijsvraagveiling 2013

Vaste lezers van mijn blog die tevens al meerdere jaren langskomen weten waarschijnlijk wel dat ik elk jaar mee doe aan de kerstprijsvraagveiling van FOK!Games. Echter dit jaar ging het totaal anders dan vorige jaren. Jammer genoeg.

SMS etiquette

De etiquette of het decorum is een geheel van cultuurgebonden beleefdheidsregels en omgangsvormen. De kern van de etiquette is: rekening houden met de gevoelens van anderen en met de gebruiken in een samenleving, in alle situaties waarin mensen met elkaar omgaan.

Het was het jaar 2013

Dit was een jaar van veranderingen. Kleine veranderingen en grote veranderingen. Een goed jaar. Het kon allemaal wel beter, maar ik mag zeker niet klagen. Dat was in voorgaande jaren wel anders. Het geeft me in ieder geval hoop voor het jaar 2014.

Ode aan de Sneeuwbal

Nee, ik wil het hier niet hebben over die koude witte ballen die men maakt wanneer het gesneeuwd heeft. Nee, ik wil het hebben over de Röthenburger Schneeballen. Ook wel bekent onder de naam Fränkische Schneeballen. Een koek soort in bol vorm.

Manuscripta/Uitmarkt 2013

Wegens het een week uitstellen van de Uitmarkt te Amsterdam, kwam deze gelijktijdig te vallen met Manuscripta. Hierdoor zijn beide evenementen dit jaar gecombineerd tot één evenement. De afgelopen twee jaar ben ik met volle tevredenheid naar Manuscripta geweest en was dus op voorhand wat sceptisch over deze combinatie. Vooral omdat het programma van Manuscripta een heel stuk ingekrompen was. Maar omdat een hele lieve vriendin met mij wel naar de Uitmarkt en dus Manuscripta wilde, ben ik afgelopen zaterdag toch naar Amsterdam afgereisd.

Slipperspel

Wie mijn blog een beetje volgt heeft vast wel opgemerkt dat ik behoorlijk veel over videogames praat. Dat is nu eenmaal één van mijn grote hobby’s. Maar daarnaast ben ik ook een liefhebber van Anime. En dan vooral de films van Studio Ghibli. Ik was dan ook zeer verheugd toen videogame ontwikkelaar Level5 (welke zeer goede JRPG’s in het verleden heeft ontwikkeld) aankondigde dat ze gingen samenwerken met Studio Ghibli. Oh, en niet te vergeten Joe Hisaishi. die heel wat van de films van Studie Ghibli heeft voorzien van briljante soundtracks. Dit moest gewoon een meesterwerk worden.

Droompakket

Dit jaar is door Nintendo uitgeroepen als het jaar van Luigi. Het lange slungelige broertje van de wereld beroemde Mario. En dus kwam er weer een nieuw deel uit in de Mario & Luigi serie, waarbij Luigi een eigen rol speelt. Meneertje mag in de game namelijk lekker vaak dromen. Heerlijk toch? Lekker relaxen terwijl zijn broer het werk mag opknappen.

Te gek om los te lopen

Het was vanavond weer raak. Ben ik lekker de hond aan het uitlaten, zie ik in de verte twee mannen lopen met een stuk of drie á vier herders (het was donker dus ik kon het niet zo heel goed zien). Ze waren al een beetje aan het rond lanterfanten, dus ik dacht ik loop er via de overkant langs het parkje  omheen om eventuele confrontatie tussen de honden te ontlopen. Komen die pipo’s ineens ook die kant opzetten. “Oké”, dacht ik bij mezelf, “die hebben toch een langzaam tempo dus die blijf ik wel voor”. Het was daar dus wat aan de donkere kant (weinig straatlantarens rond dat gebied) maar toch zag ik ineens rechts van me een groot harig geval op vier poten langs denderen.

Land van vrolijkheid

Soms heeft een mens wel eens geluk. Of wordt de mens blij verrast. Dat zorgt er weer voor dat die persoon vrolijk en blij wordt. Happy Happy Joy Joy wel te verstaan (zie ook Ren & Stimpy filmpje later in deze blog en laat de vrolijkheid u overvallen). En laatst had ik ook zo’n momentje. Een klein momentje, maar een mens moet de kleine momentjes ook eren.

Vergane passies?

U kent het vast wel, u wandelt wat en vage gedachten tuimelen door uw hoofd. Nu heb ik dat behoorlijk vaak. Dit komt omdat we thuis een hond hebben en deze minimaal twee maal daags met mij (de andere keren is een ander aan de beurt) op pad wil en dan ben je als baasje verplicht om mee te wandelen. Meestal zijn de gedachten niet echt de moeite waard om over te bloggen, of ik ben ze alweer vergeten rond de tijd dat ik achter de PC zit, maar dit keer wilde ik mijn gedachten toch een keer delen.

De oplap-corporatie

Vorig jaar zijn er in mijn woonomgeving flink wat huurwoning geschilderd. Ook de woning waarin ik woon. Niet het beste schilderwerk kan ik je vertellen, want op veel plekken kwam de verf er alweer van af. Maar goed, je mag eigenlijk niks verwachten bij een huurwoning.

Een tijdje terug echter kwam iemand bij de woningcorporatie op het briljante idee om de huurwoningen in mijn woonplaats te renoveren. Hiervoor is er een contract met een bouwondernemer opgezet waarbij er een hele grote groep van huizen met kunststof zou worden gerenoveerd. Ze zijn toen begonnen enkele straten hier vandaan en dat knapte zowaar eens een keer behoorlijk op. Ze begonnen zelfs aan het begin van onze straat. We waren dan ook redelijk hoopvol dat onze woning ook zo’n luxe opknap beurt zou krijgen.

Nieuw HTC’tje

Ik heb nu al een weekje mijn nieuwe HTC’tje binnen. Nou ja, HTC’tje. Dit toestel is toch wat groter dan mijn vorige. Maar zoals al eerder te lezen viel: mijn oude getrouwe HTC Desire is niet meer. De vervanger is echter ook niet misselijk en ben er dan super blij mee. HTC One X Plus is gewoon een monster van een apparaat.

Kapot

Al meerdere jaren ben ik de eigenaar van een HTC Desire. Een erg goede smartphone voor zijn tijd. Echter de laatste tijd zit het apparaat steeds qua geheugen vol. Met dit euvel valt nog wel te leven.

Echter, vorige week is er iemand zo vrij geweest een glas water om te gooien en precies in de stroom van het water lag mijn HTC’tje. Zo vlug als ik was heb ik deze uit het plasje gehaald en meteen gedroogd en op de kachel gelegd. Toch is er op één of andere manier iets kapot gegaan. Het opstarten werkte, maar vervolgens wilde de HTC niet meer op standby blijven.

Dus heb ik die avond het monstertje vijf keer open gemaakt en daar waar vuil zat schoon gemaakt. Tevens wat gerommeld aan de aan- en uitknop. Uiteindelijk leek het probleem te zijn opgelost. U kunt zich wel voorstellen dat ik blij en opgelucht was.

Toch was de vreugde redelijk van korte duur. Afgelopen zondag ontstond het zelfde probleem weer. Het scherm bleef maar aan staan. Dus heb ik de boel weer enkele keren open gemaakt en proberen te repareren. Echter is de knop volgens mij nu toch echt kapot. Een tijdelijk oplossing vond ik in het programma Fix Broken Power Button. Deze app zorgt ervoor dat ik het toestel wel op standby krijg en in de functieomschrijving staat dat je de telefoon dan met de volume knoppen aan kunt krijgen. 1 op de 20 keer lukt dat ook wel, maar de overige keren werkt het dus niet. De smartphone staat wel aan en als iemand me belt dan gaat deze ook over. Dus qua bellen is er niks aan de hand. Ook als ik de stroomkabel eraan hang springt het scherm weer aan en kan ik er mee werken. Maar al bij al is dit zeker geen ideale manier van gebruiken.

Na wikken en wegen heb ik besloten een nieuwe smartphone te bestellen. Dit omdat een verlenging van mijn huidige abonnement dan wel betekend dat ik een “gratis” phone krijg, maar dat dik terug betaal in het abonnement. De optie van los toestel kopen is voor mij dan ook een stuk verstandiger.

De opvolger voor mij is wederom een HTC (want ik ben best tevreden over het merk). Het is namelijk de HTC One X Plus geworden. Zover ik uit productonderzoek heb vernomen is dit een goede opvolger van de HTC Desire. Flinke harde schijf (64gb), quad core processor, 1gb RAM geheugen, redelijk sterk scherm, goede camera en een batterij met 2100 mHa vermogen. Maar dit alles mag ook wel voor de prijs die je ervoor betaald op dit moment. Oh, en het heeft natuurlijk als OS Android. WoooooooooooHooooooooooo.

Mogelijk minpuntje kan zijn dat de smartphone geen extra geheugenkaart ondersteund. Daar kan ik echter prima mee leven.

Nu hoop ik alleen dat het nieuwe monster uiterlijk zaterdag binnenkomt, want ik begin mijn kapotte gevalletje nu toch wel zat te worden. Want anders moet ik weer extra lang wachten omdat het weekend er tussen zit en de pakketpost niet op zondag en maandag bezorgd. Dus mensen… duim even voor me.

Xaphoon

Afgelopen woensdag heb ik na lange tijd dan toch de knoop doorgehakt en heb besloten een Xaphoon aan te schaffen. Want ik houd er wel van om nieuwe muziekinstrumenten uit te proberen en er hopelijk ooit een keer een mooie melodie uit te laten verschijnen.

Voor de lezers onder jullie die nog niet weten wat een Xaphoon is: Het is een muziekinstrument die zich laat bespelen als een blokfluit, maar met de bedoeling het warme diepe trillerige geluid van een klarinet of saxofoon te produceren. Het is ongeveer 25 jaar geleden uitgevonden door Brian Wittman op Hawaii (waar Wittman woont) en dus een redelijk nieuw muziekinstrument. In eerste instantie gemaakt van bamboe afkomstig van Hawaii (waarvan er al meer dan 40.000 handgemaakte van zijn verkocht) en later is er een kunststof versie in samenwerking met Wittman ontwikkeld en in productie gegaan in Amerika.


Zelf heb ik de kunststof versie gekocht. Dit omdat de prijs lager is dan de bamboe versie en het makkelijk in onderhoud is. Voor een beginneling als ik is dat in eerste instantie een prima instap model. Daarnaast hoef ik dan ook minder bang te zijn dat het instrument beschadigd (bijvoorbeeld als ik het meeneem ergens naar toe). De klank is daarentegen wel minder warm en ik gok dat de houten versie iets minder vocht problemen heeft. Kunststof neemt het vocht dat door het blazen in het instrument ontstaat niet op, dus dat loopt er na een tijdje spelen langzaam maar zeker uit. Het zelfde probleem heb ik met de kunststof Ocarina in tegenstelling tot de keramische versies die ik in mijn bezit heb.

De kunststof Xaphoon is zo’n 30 centimeter lang en is gestemd in C. Net als een blokfluit telt het instrument 9 gaten. Acht voor de vingers en één voor de linker duim.  Zover ik heb begrepen is het bijgeleverde rietje een medium riet van een tenorsax en dus inwisselbaar voor rietjes met andere diktes.

Na een paar dagen er wat op gespeeld te hebben valt me op dat de moeilijkheid van het instrument vooral ligt bij de blaastechniek. Voor een klarinet of saxofoon speler het wel gemakkelijk zijn, maar voor een leek als ik ben je toch wel even bezig er überhaupt een (mooie) klank uit te halen. Het is niet simpel weg blazen. Je moet namelijk met je onderlip (over je ondertanden) druk zetten, maar wel op de juiste plaats en met de juiste druk. Zit je te hoog dan druk je het mondstuk dicht waardoor je niet eens je lucht kwijt kan. Zit je te laag dan krijg je een hele hoge valse toon. Hetzelfde geld voor de druk, veel druk is mondstuk dicht, te weinig druk is valse toon of geen toon. Verder kun je door de plaatsing de klank aanpassen. Je kunt een mooie warme volle klank krijgen als een diepe blokfluit of je kunt de druk net ergens anders uitvoeren waardoor er een meer trillerige klank ontstaat.Het instrument biedt dus verschillende mogelijkheden tot het produceren van een klank.

Al met al ben ik zeer tevreden met deze aanschaf. Op het internet heb ik heel wat berichten gehoord dat velen de klank niet fijn vinden en dat ze liever een klarinet spelen, maar zelf vind ik de klank best fijn en apart. Reken daarbij de veel lagere prijs en je komt op een goede prijs/kwaliteitsverhouding. Voor mij is het dus zeker een mooie aanvulling op mijn muziekinstrumenten collectie.

Kerstprijsvraagveiling 2012 2

Het ging dit jaar rap met het verzenden van de prijzen van de Kerstprijsvraagveiling van Fok!Games. Dus kan ik jullie nu ook sneller de foto’s laten zien in vergelijking met voorgaande jaren.

Om het nog leuker te maken zaten er nog twee extra items bij. Namelijk een sleutelhanger en een Halo poppetje, welke ik voor de foto al vast in elkaar heb gezet met daarnaast het zakje waar het in zat.

Omdat de verhouding tussen de grote items en kleine items redelijk groot is voor een duidelijke foto, heb ik hier onder de kleine items ook los op de foto gezet. Het gaat hier om de sleutelhanger, het Sackboy-figurine en het Halo poppetje met daarnaast de gun (welke ook door het poppetje vast kan worden gehouden).

Kerstprijsvraagveiling 2012

Eind 2012 was het weer zover, de kerstprijsvraag + veiling bij Fok!Games. Altijd een feest zo aan het einde van het jaar (naast mijn verjaardag). De eerste jaren deed ik heel actief mee en probeerde ik echt alle vragen te beantwoorden, de logo’s te vinden en de opdrachten uit te voeren indien mogelijk. Maar de laatste jaren komt het er niet echt meer van door de drukte.

De laatste twee dagen dus even snel zoveel mogelijk vragen proberen te beantwoorden en wat logo’s die ik dacht te herkennen benoemt. Hier en daar toch wat fouten gemaakt, maar wist uiteindelijk toch 160 punten bij elkaar te verdienen voor de veiling.

In januari werd de veiling gehouden en daar heb ik op 3 punten na al mijn punten weten om te zetten in leuke prijzen. Namelijk:

Generator Rex (Xbox 360)	20 punten
PlayStation Move Heroes (PS3)	16 punten
Sackboy-figurine (2 inch)	27 punten
Zonnenscherm LittleBigPlanet Karting	13 punten
Roller Coaster Tycoon 3D (3DS)	51 punten
Map van Skyrim	6 punten
Sackboy on board	21 punten
Zonnenscherm LittleBigPlanet Karting	11 punten

U ziet het goed, twee keer een zonnenscherm van LittleBigPlanet. Want dan heb ik tenminste voor beide kanten van de auto een zonnenscherm. Verder een Baby (ik bedoel Sackboy) on board bordje een leuk hebbedingetje. En een Sackboy-figurine. Het was dit jaar dus echt een LittleBigPlanet graaifestijn voor mij.



De map van Skyrim is ook een hebbedingetje. Voor de rest drie games niet alle drie top games, maar ik ga er vast wel plezier uit halen. Roller Coaster Tycoon 3D is fijn voor onderweg, met PlayStation Move Heroes kan ik mijn Move controllers mooi inzetten en Generator Rex heb ik meer gekozen om mijn punten zo goed als op te maken. Schijnt geen slechte game te zijn, al is het ook zeker geen topper. Maar ik heb vast wel slechtere games gespeeld in mijn leven.

Nu is het wachten tot alles wordt thuis bezorgd, want vorig jaar ging het dus niet goed. Er kwamen namelijk twee items niet aan. Namelijk:
- Gamescom-Keycord
- Just Dance Keycord

Voor de Kerstprijsvraag dit jaar begon ben ik na aanleiding van een opmerking in een topic toch er weer even op ingegaan en ben zo in contact gekomen met de persoon dit het voor Fok!Games dit jaar weer organiseerde. Deze had nog wel wat Keycords liggen en heeft toen twee opgestuurd. Eén van Gamescom en één van Blizzard. De eerste is dus redelijk gelijk aan die ik had gewonnen. De tweede is geen slecht alternatief. Blizzard is gewoon veel beter dan Just Dance.

Witte Kerst?

Dit jaar geen witte Kerst. Jammer, want niet zo lang ervoor was het toch behoorlijk koud met tevens wat sneeuw. Had dat wat doorgezet dan hadden we nu toch nog een mooi witte Kerst kunnen hebben. Maar nee, het mocht zo niet zijn. Daarvoor in de plaats is het grauw grijs.

Ik heb natuurlijk een vermoeden waar dat door komt. Want dit was het jaar van:

Denk niet wit (denk niet wit),
Denk niet zwart (denk niet zwart)
Denk niet zwart-wit
Maar in alle 50-tinten grijs er tussen in

Blijkbaar waren die tinten grijs de kleur van het hart van vele mensen dit jaar. Als je kijkt naar hoe dat boek over de toonbanken heen is gegaan. En waarom? Als ik de verhalen mag geloven is het boek slecht geschreven en het verhaal ook wat dunnetjes (als er al over een verhaal gesproken mag worden). En daarnaast zijn er zat andere romannetjes die in hetzelfde hoekje opereren. Toch verkopen deze lang niet zo goed.

Als bedrijfskundige kan ik alleen maar met interesse kijken naar het geweldige marketingbeleid die rond dit boek is opgezet. Mijn hulde dus naar de uitgeverij die dit voor elkaar heeft gekregen in een periode die benoemd wordt als zware crisis.

Een crisis die er ook voor gezorgd heeft dat er gisteren via Serious Request een record bedrag van over de 12 miljoen is opgehaald. Niet dat ik dat erg vind voor al die kindertjes die (hopelijk) nu een prikje gaan krijgen. Want laten we er voorlopig van uitgaan dat het Rode Kruis het geld daar echt voor gaat gebruiken en niet voor het betalen van loon van de hoge heren/dames daar. Ik zag op  tv de directeur in ieder geval al zeer verlekkerd kijken naar dat mooie bedrag.

Ik houd mijn hart in alle kleuren in ieder geval stevig vast.

Kerstgevoelig

Ooit had ik een klasgenote die helemaal lyrisch werd als Last Christmas van Wham! op de radio voorbij kwam. “Nu is de Kerst echt begonnen”. Ook al was het half November, het was voor haar vanaf dat moment Kerst.

Persoonlijk walg ik van het Wham! nummer. Komt waarschijnlijk omdat dat nummer als één van de eerste altijd wordt gedraaid. Ook al zijn er veel mooiere Kerstnummers, dat nummer zal en moet als eerste gedraaid worden volgens de Radio Stations. Dan is het ook wel logisch dat zoveel mensen gebrainwashed worden en dit dus als de ultieme Kerstplaat zien.

Persoonlijk heb ik een andere top drie namelijk Christmas was a friend of mine van Fay Lovsky, Leave Love Enough Alone (Winter in America) van Doug Ashdown en als laatste Youp van’t Hek’s Flappie. Er zijn vast zat mensen die niet snappen waarom deze drie in mijn top drie staan, maar daar heb ik maling aan. Als ik op één dag alle drie de nummers hoor, dan is het voor mij pas echt Kerst.

Nu zijn dit toch wel bekende kerstnummers die normaal gesproken elk jaar wel een keer voorbij komen. Dat ik ze op één dag allemaal via de radio hoor komt zeer sporadisch voor. Vorig jaar kwam het één keer voor tijdens het werk en het luisteren naar de Kerstdagen zender (Ik verdom het om het the Christmas Station te noemen, want de Kerst-MIS is maar een klein onderdeel van het kerstgevoel) Sky Radio. En dat niet eens vlak voor de Kerstdagen, maar bijna twee weken ervoor.

Nu zat ik zondag dus vier uur in de auto te rijden. En vier uur is toch een behoorlijke tijd als je dan alleen maar kerstliedjes te horen krijgt met hier en daar wat reclame en nieuwsuitzendingen. Maar laten we zeggen dat het drie uur achter elkaar kerstmuziek was en dat er best wat kerstliedjes bestaan. Dan nog vind ik het vaag dat ik geen enkele keer één van mijn top drie nummers te horen krijg. Echt al was het er maar één. Dan had ik een beter kerstgevoel gehad dan nu.

Nee, ik heb wel zes keer Mariah Carey gehoord. Ja, serieus. Zes verrekte keren heb ik naar dat kattengejank moest luisteren. Nou ja, moeten… Ik luisterde naar die zender om te kijken of er één van mijn top drie voorbij zou komen, maar dat was geen moeten, dat wilde ik. Maar niet zes keer schreewtrutje Carey. Wham! kwam ook twee keer voorbij (ja, ze zaten zelfs in die drie uur nummers te herhalen). Mijn teleurstelling was dus groot dat na drie uur naar kerstliedjes te luisteren op het zogenoemde Kerstdagen Zender van Nederland, ik geen enkele keer één van mijn top drie voorbij hoorde komen.

Dan ga ik me toch afvragen wat is er mis mijn mijn top drie? Zijn het drie nummers die niet perse het zweverige, zogenaamd liefdevolle kant van de Kerstdagen naar voren brengen. Maar ook de nostalgische. soms wat minder vrolijke kant? Of was er op het herhalingsbandje van Sky Radio geen plek meer voor deze drie nummers? Of heb ik net de verkeerde vier uur naar Sky Radio zitten luisteren (de weken ervoor dat ik geen lange autoritten maakte draaiden ze deze nummers ook al niet)?

Ik zal het dus moeten doen met het zelf afspelen van deze nummers om in mijn kerstgevoel terecht te komen. Want blijkbaar is mijn smaak niet goed genoeg voor de grote (Gebrainwashed’te) groep die bepaald wat er wel moet worden gedraaid met Kerst, namelijk Carey en Wham!.

*Gaat een teiltje opzoeken*