Xaphoon

Afgelopen woensdag heb ik na lange tijd dan toch de knoop doorgehakt en heb besloten een Xaphoon aan te schaffen. Want ik houd er wel van om nieuwe muziekinstrumenten uit te proberen en er hopelijk ooit een keer een mooie melodie uit te laten verschijnen.

Voor de lezers onder jullie die nog niet weten wat een Xaphoon is: Het is een muziekinstrument die zich laat bespelen als een blokfluit, maar met de bedoeling het warme diepe trillerige geluid van een klarinet of saxofoon te produceren. Het is ongeveer 25 jaar geleden uitgevonden door Brian Wittman op Hawaii (waar Wittman woont) en dus een redelijk nieuw muziekinstrument. In eerste instantie gemaakt van bamboe afkomstig van Hawaii (waarvan er al meer dan 40.000 handgemaakte van zijn verkocht) en later is er een kunststof versie in samenwerking met Wittman ontwikkeld en in productie gegaan in Amerika.


Zelf heb ik de kunststof versie gekocht. Dit omdat de prijs lager is dan de bamboe versie en het makkelijk in onderhoud is. Voor een beginneling als ik is dat in eerste instantie een prima instap model. Daarnaast hoef ik dan ook minder bang te zijn dat het instrument beschadigd (bijvoorbeeld als ik het meeneem ergens naar toe). De klank is daarentegen wel minder warm en ik gok dat de houten versie iets minder vocht problemen heeft. Kunststof neemt het vocht dat door het blazen in het instrument ontstaat niet op, dus dat loopt er na een tijdje spelen langzaam maar zeker uit. Het zelfde probleem heb ik met de kunststof Ocarina in tegenstelling tot de keramische versies die ik in mijn bezit heb.

De kunststof Xaphoon is zo’n 30 centimeter lang en is gestemd in C. Net als een blokfluit telt het instrument 9 gaten. Acht voor de vingers en één voor de linker duim.  Zover ik heb begrepen is het bijgeleverde rietje een medium riet van een tenorsax en dus inwisselbaar voor rietjes met andere diktes.

Na een paar dagen er wat op gespeeld te hebben valt me op dat de moeilijkheid van het instrument vooral ligt bij de blaastechniek. Voor een klarinet of saxofoon speler het wel gemakkelijk zijn, maar voor een leek als ik ben je toch wel even bezig er überhaupt een (mooie) klank uit te halen. Het is niet simpel weg blazen. Je moet namelijk met je onderlip (over je ondertanden) druk zetten, maar wel op de juiste plaats en met de juiste druk. Zit je te hoog dan druk je het mondstuk dicht waardoor je niet eens je lucht kwijt kan. Zit je te laag dan krijg je een hele hoge valse toon. Hetzelfde geld voor de druk, veel druk is mondstuk dicht, te weinig druk is valse toon of geen toon. Verder kun je door de plaatsing de klank aanpassen. Je kunt een mooie warme volle klank krijgen als een diepe blokfluit of je kunt de druk net ergens anders uitvoeren waardoor er een meer trillerige klank ontstaat.Het instrument biedt dus verschillende mogelijkheden tot het produceren van een klank.

Al met al ben ik zeer tevreden met deze aanschaf. Op het internet heb ik heel wat berichten gehoord dat velen de klank niet fijn vinden en dat ze liever een klarinet spelen, maar zelf vind ik de klank best fijn en apart. Reken daarbij de veel lagere prijs en je komt op een goede prijs/kwaliteitsverhouding. Voor mij is het dus zeker een mooie aanvulling op mijn muziekinstrumenten collectie.

Kerstgevoelig

Ooit had ik een klasgenote die helemaal lyrisch werd als Last Christmas van Wham! op de radio voorbij kwam. “Nu is de Kerst echt begonnen”. Ook al was het half November, het was voor haar vanaf dat moment Kerst.

Persoonlijk walg ik van het Wham! nummer. Komt waarschijnlijk omdat dat nummer als één van de eerste altijd wordt gedraaid. Ook al zijn er veel mooiere Kerstnummers, dat nummer zal en moet als eerste gedraaid worden volgens de Radio Stations. Dan is het ook wel logisch dat zoveel mensen gebrainwashed worden en dit dus als de ultieme Kerstplaat zien.

Persoonlijk heb ik een andere top drie namelijk Christmas was a friend of mine van Fay Lovsky, Leave Love Enough Alone (Winter in America) van Doug Ashdown en als laatste Youp van’t Hek’s Flappie. Er zijn vast zat mensen die niet snappen waarom deze drie in mijn top drie staan, maar daar heb ik maling aan. Als ik op één dag alle drie de nummers hoor, dan is het voor mij pas echt Kerst.

Nu zijn dit toch wel bekende kerstnummers die normaal gesproken elk jaar wel een keer voorbij komen. Dat ik ze op één dag allemaal via de radio hoor komt zeer sporadisch voor. Vorig jaar kwam het één keer voor tijdens het werk en het luisteren naar de Kerstdagen zender (Ik verdom het om het the Christmas Station te noemen, want de Kerst-MIS is maar een klein onderdeel van het kerstgevoel) Sky Radio. En dat niet eens vlak voor de Kerstdagen, maar bijna twee weken ervoor.

Nu zat ik zondag dus vier uur in de auto te rijden. En vier uur is toch een behoorlijke tijd als je dan alleen maar kerstliedjes te horen krijgt met hier en daar wat reclame en nieuwsuitzendingen. Maar laten we zeggen dat het drie uur achter elkaar kerstmuziek was en dat er best wat kerstliedjes bestaan. Dan nog vind ik het vaag dat ik geen enkele keer één van mijn top drie nummers te horen krijg. Echt al was het er maar één. Dan had ik een beter kerstgevoel gehad dan nu.

Nee, ik heb wel zes keer Mariah Carey gehoord. Ja, serieus. Zes verrekte keren heb ik naar dat kattengejank moest luisteren. Nou ja, moeten… Ik luisterde naar die zender om te kijken of er één van mijn top drie voorbij zou komen, maar dat was geen moeten, dat wilde ik. Maar niet zes keer schreewtrutje Carey. Wham! kwam ook twee keer voorbij (ja, ze zaten zelfs in die drie uur nummers te herhalen). Mijn teleurstelling was dus groot dat na drie uur naar kerstliedjes te luisteren op het zogenoemde Kerstdagen Zender van Nederland, ik geen enkele keer één van mijn top drie voorbij hoorde komen.

Dan ga ik me toch afvragen wat is er mis mijn mijn top drie? Zijn het drie nummers die niet perse het zweverige, zogenaamd liefdevolle kant van de Kerstdagen naar voren brengen. Maar ook de nostalgische. soms wat minder vrolijke kant? Of was er op het herhalingsbandje van Sky Radio geen plek meer voor deze drie nummers? Of heb ik net de verkeerde vier uur naar Sky Radio zitten luisteren (de weken ervoor dat ik geen lange autoritten maakte draaiden ze deze nummers ook al niet)?

Ik zal het dus moeten doen met het zelf afspelen van deze nummers om in mijn kerstgevoel terecht te komen. Want blijkbaar is mijn smaak niet goed genoeg voor de grote (Gebrainwashed’te) groep die bepaald wat er wel moet worden gedraaid met Kerst, namelijk Carey en Wham!.

*Gaat een teiltje opzoeken*

Openlucht toneelstuk

Het zal misschien sommige mensen zijn opgevallen dat ik de laatste tijd niet heel erg aanwezig was. Dit had echter een reden.

De drumband waar ik bij zit is namelijk gevraagd om mee te doen aan een openlucht toneelstuk. Om daar live de muziek bij te verzorgen. Als groep hebben we hierin toegezegd en dus betekende dit redelijk wat werk.

Er moesten wat nieuwe stukken geleerd worden (en zelfs eerst op papier worden gezet), één muziekstuk moest worden opgenomen met enkele blazers, waar dus mee geoefend moest worden en een avond voor het opnemen, daarna meerdere avonden oefenen bij het toneelspelen… om uiteindelijk 4 avonden lang een uitvoering te verzorgen.

Dit ging allemaal wel goed en was, naast enkele frustraties, best leuk om een keer te doen. Al ben ik ook wel blij dat het weer achter de rug is, want het koste (zoals ik al voorspelde) redelijk wat tijd.

Nu denken jullie misschien: Dan is hij nu weer lekker aanwezig.

Maar niets is minder waar. Ik zal de komende tijd namelijk zonder internet zitten. Maar niet getreurd, ik kom wel weer terug. ;)

Ocarina: The Muse

Bij deze mijn tweede recensie over een Ocarina. Ditmaal gaat het om The Muse. Een echt kunstwerkje.

De vorm is gemaakt door de artiest Jonathen Bickart. Zoals je kunt zien op onderstaande foto, heeft de Ocarina de vorm van een gezicht. Waarbij de eindes van de haren bij de vingergaten eindigen. Anders gezegd: De gaten zitten op de topjes van de haren. Erg mooi gemaakt, dus het is sowieso al een plezier voor de ogen.

De klank is natuurlijk een stuk belangrijker en deze is echt super. De Ocarina is gestemd in D en heeft 10 gaten. 8 voor de vingers en 2 onderop voor de duimen. Dit zijn er dus 2 minder dan bijvoorbeeld de Ocarina of Time replica. Hierdoor is het bereik iets kleiner en dus ook de mogelijkheden van de te spelen stukken. De klank is warm en diep en is over het gehele bereik van noten zuiver. De klank is zo goed dat, van de vier Ocarina’s die ik nu bezit, ik deze het meeste bespeel.

Het bespelen van deze Ocarina is wel even wennen. vooral het linker duimgat zit op een andere plek dan die van mijn andere soortgelijke Ocarina’s. Het gat zit namelijk niet ter hoogte van de wijs en middelvinger, maar een stuk meer naar links. In het begin had ik dan ook dat wanneer ik de linker duim weer moest plaatsen inclusief wijsvinger, dat ik met mijn wijsvinger naast het gat zat. Gelukkig was dat alleen in het begin. Je krijgt echter het gevoel alsof je de Ocarina meer als een blokfluit moet spelen. Oftewel redelijk verticaal in plaats van horizontaal. Je zit dan echter met het tuitstuk. Uiteindelijk kom je dan vanzelf op een tussenweg en dan speelt deze Ocarina echt geweldig.

Tot nog toe heb ik totaal geen spijt van deze aankoop. Het enige minpuntje dat ik kan verzinnen is dat ik steeds bang ben dat hij beschadigd. Al kom ik daar vast ook wel een keer overheen. :P

Ocarina of Time replica

Als kleine jongen speelde ik ooit de Nintendo64 game The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Een geweldige 3d adventure RPG. The Legend of Zelda reeks mocht ik daarvoor al graag spelen en ook latere delen heb ik met veel plezier gespeeld. Deze game wees me echter op een, in mijn ogen, erg interessant muziekinstrument. Namelijk de Ocarina. De jaren erna spookte het elke keer in mijn hoofd dat ik ooit zelf een dergelijke Ocarina wilde hebben.

Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met Songbirdocarina. Een producent van Ocarinas en eentje die tevens een webshop had waar je geen credit card voor nodig had om iets te kunnen bestellen. Tevens had deze een erg mooie OoT replica in de catalogus. Toen was er alleen nog het probleem geld. 

Alweer een tijdje terug had ik eindelijk het geld bij elkaar gespaard en heb ik er één besteld. Binnen twee weken kwam deze heel netjes verpakt aan. Inclusief The Legend of Zelda Songbook.


Nu is het natuurlijk altijd afwachten of zo’n muziekinstrument dan ook echt van goede kwaliteit is. Op internet las ik wel reviews dat deze erg goed was. In de meeste gevallen werd het zelfs als de beste OoT replica bestempeld.

Nu ik deze Ocarina een tijdje in huis heb (en onderhand ook al anderen heb ontvangen, maar daar meer over in latere blogposts), kan ik wel zeggen dat ik het daarmee eens ben. De kwaliteit is gewoon erg hoog. Kleur is super en de Triforce rondom het mondstuk is zeer mooi afgewerkt.

Qua geluid heeft het een erg mooi klank. Het instrument is gestemd in C heeft een warme klank. Waar ik erg blij mee ben, want ik hou persoonlijk niet zo van scherp klinken instrumenten. Al wil het rond de hogen tonen nog wel eens wat vals gaan klinken, maar dit komt meer door een slechte blaastechniek van mijn kant. Over de tijd is dat al een stuk beter geworden.

De vingerzetting zit ook prima in elkaar, al merk ik dat het (in vergelijking met mijn latere Ocarina’s) wat aan de krappe kant is. Vooral de twee kleine gaatjes aan de rechterkant zijn wat moeilijker te beheersen. Dit zorgt er aan de andere kant wel voor dat het een compact instrument is.

Ik kan dus zeer goed begrijpen waarom deze Ocarina zulke goede recensies krijgt. Voor een OoT replica is het gewoon een geweldig instrument. Zijn er betere Ocarina’s? Zeker. Maar naar mijn idee is er geen betere OoT replica. Daarnaast is deze in vergelijking met andere replica’s niet eens aan de dure kant. Dus mocht je ooit een OoT Ocarina willen aanschaffen, kijk dan serieus naar deze. Ik ben er in ieder geval super tevreden over.

Uke

Ik ben verliefd.
Hopeloos verliefd.
Ze stond plotseling voor mijn deur, prachtig verpakt. Met een glanzende huid, een lichaam die lijkt op een goed geproportioneerde acht, een prachtige nek en een stem om u tegen te zeggen. De schoonheid zelve.

Zo, dat was wel genoeg romantisch gedoe. Nu even de technische feiten.

Mijn Ukelele is afgelopen week eindelijk thuis bezorgd. Een prachtige zwarte Sopraan Makala Dolphin Bridge. Het gaat hier om een kunststof Ukelele (met een leuke brug in de vorm van een dolfijn), maar wel één met een hoge kwaliteit. Makala is namelijk een budgetlijn van Kala. Zover ik heb begrepen levert Kala hoge kwaliteitsproducten. Zelf vind ik, na het ontvangen van mijn ukelele, de budgetlijn Makala erg goed.

Voor € 29,- (excl. € 8,- verzendkosten) is het namelijk een erg mooi muziekinstrument. Veel mooier dan ik in eerste instantie verwachtte.



De klank is met de bijgeleverde snaren al erg goed, al vermoed ik dat deze nog beter wordt met kwalitatief betere snaren. Maar voorlopig blijf ik deze gebruiken, want zelfs nu is de klank erg goed. De snaren hadden in het begin wel wat moeite om op de toonhoogte te blijven. Maar nu ik ze al enkele keren heb gestemd, houden ze het beter vast.

Het stemmechaniek is van een goede kwaliteit. Stevig genoeg om de snaren in de juiste toonhoogte te houden en los genoeg om het stemmen niet stroef te laten verlopen. Daarnaast is het geen goedkoop kunststof rotzooi, maar mooi van metaal (behalve de koppen van de draaischroeven dan).

De verf is er goed opgespoten met een mooie glimmende laklaag. Al zit er rond het frettenbord nog wat lijntjes ongeverfde gedeeltes. Maar dat is echt miniem en dat vind ik persoonlijk totaal niet erg. Daarnaast zijn er drie mooie cirkeltjes rond het klankgat geschilderd. Kijk, zulke kleine details doen het ‘em.

Wat ik wel wat jammer vind zijn de lijmresten rond de brug. Die dolfijn daarentegen is dan weer erg leuk. Het geeft de ukelele net dat extra knuffelgehalte.

Het is echt een fijn muziekinstrument. En de afgelopen drie dagen heb ik er al flink veel op gespeeld. Mijn vingertoppen vinden dat dan weer wat minder (de pijn), maar ik heb dat er wel voor over. :D

Een muzikale intermezzo

Ik heb het op het moment behoorlijk druk, maar wilde toch een blogpost maken. Dus bij deze een muzikale intermezzo voor jullie.

De afgelopen tijd ben ik namelijk weer wat leuke cd tegen het lijf gelopen, welke ik met jullie wil delen. Alvast veel luister plezier toegewenst.

Allereerst Robert Plant & Alison Krauss met het album Raising Sand. Robert Plant kennen sommige van jullie misschien wel als de zanger van Led Zeppelin. Alison Krauss is denk ik bij de meeste van jullie niet zo bekent. Al zullen sommigen haar misschien kennen van haar werk voor de soundtrack voor de film Brother where art thou!. Op dit gezamenlijke album komt Rock en Bluegrass bij elkaar op een wel erg smakelijke manier.

Gone gone gone
Polly came home
Killing the Blues
Through the morning

Als tweede Don Ross & Andy McKee. Twee fingerstyle gitaristen, die los van elkaar al zeer goed waren, maar nu ook met zijn tweeën een album hebben gemaakt. Namelijk The Thing That Came From Somewhere. Heerlijk dat geluid van twee akoestische gitaren, waarop ook nog een zalig wordt gespeeld.

Hier wat live registraties, album klinkt iets beter.

Dolphins
Ebon coast
Tight trite night

Als derde Seasick Steve. Een beetje apart mannetje voornamelijk blues speelt, maar ook folk, boogie en country. Tot nog toe heb ik hem vooral op oude “brakke” instrumenten zien spelen. Die vaak ook nog flink onderhanden zijn genomen. Maar daardoor weet hij wel een bepaalde klank te produceren die tezamen met zijn stem gewoon een super mix maken.

Dog house boogie
Save me
Walking man
Last po'man

En dan als vierde en tevens laatste in deze muzikale intermezzo: The Lost Fingers met hun album Lost in the 80s. Waarin deze gypsy jazz groep nummers uit de jaren 80 doen herleven. En tja, persoonlijk ben ik niet zo van die oude pop-muziek, maar het gypsy jazz stijltje kan ik wel waarderen.

Billie Jean
Part-time lover
Tainted love
Fresh

Terug in de tijd?

Al weken krijg je reclame over je heen van Heineken, aangaande hun actie met een USB in de vorm van een cassettebandje. Nu leek me dit dus een erg leuk dingetje (het bier is niet echt te zuipen, maar dat even terzijde). Want thuis hebben we een radiosetje die ook USB ondersteund. Dus dan zou ik mooi wat muziek erop kunnen zetten en mijn eigen keuze muziek kunnen luisteren. En dan is die cassette-vorm toch een leuk extraatje. Al was ik dus eigenlijk helemaal niet van plan iets te kopen, maar ik dacht... laat ik toch maar een klein dingetje kopen van mijn zuurverdiende geld. Want alleen maar werken en niks kopen, daar is ook niets aan.

Maar al loopt die reclame al weken, in de supermarkten kon ik het maar niet vinden. Dus gisteren maar eens gegoogled of dat geval al weer uitverkocht was. En toen las ik dus dat er al mensen waren die hem gekocht hadden. Na mijn werk ben ik dus maar meteen naar de dichtstbijzijnde supermarkt gefietst, maar weer een nee. Toen maar naar een iets verder afgelegen supermarkt gereden. Daar zat ook een drankenhal bij. Ben daar toen maar gelijk als eerste in gewandeld en even na gevraagd of ze het hadden of dat het alweer over was. Ja, ze hadden ze al wel... dus die dame ging even kijken of ze er nog stonden... maar nee hoor, daar lagen ze niet meer. Iets wat ik zelf ook al gezien had. Ze ging dus even kijken of er nog in het magazijn wat lag. En ja hoor, daar lag er nog precies één.


Die was dus meteen voor mij. :P Goed, ze hadden verschillende soorten en ik tref het natuurlijk weer dat de laatste de minste leuke is. Al is de kleur wel lekker duidelijk zichtbaar, namelijk fel oranje. Omdat het thema dus Hollandse Nieuwe was van deze versie. Op het thema na een geinig dingetje. Kleiner dan ik had verwacht en toch mooi 2 GB geheugen (al is dat tegenwoordig niet zo heel veel, maar genoeg voor waar ik het voor wilde gebruiken).

Ik heb er net dus wat muziek op gegooid en ga dat binnenkort eens uitproberen. Mocht het niet werken dan scheelt het in ieder geval bijna 2 GB aan ruimte op mijn computer.

LP's

Een tijdje terug kreeg ik weer zin om mijn platenspeler te installeren. De boxen stonden al in mijn kamer en de platenspeler ook, maar ik kon de kabels maar niet vinden. Ben toen twee avonden bezig geweest om de dozen op zolder te doorzoeken. Ik kon ze echter maar niet vinden. De derde dag keek ik naar de boxen en de platenspeler en dacht: Waar zijn die verrekte kabels toch. En toen had ik een kleine ingeving. Misschien liggen ze achter het gordijn op de vensterbank die achter de boxen zit. En ja hoor, daar lag de zak met kabels. Eigenlijk best een logische plek voor mij om het daar neer te leggen. Maar je kijkt er zo snel overheen.

Goed, de boel netjes aangesloten en wat platen uitgezocht om te beluisteren. Allemaal oude muziek. Toch blijft het leuk om naar te luisteren. The Wiz, Hair, Tommy, Frank Sinatra, Paul Simon & Art Garfunkel enz. enz.

Toch zijn het allemaal platen die door mijn ouders ooit zijn gekocht en er zit dus ook veel spul tussen dat ik niks vind. Nu wist ik dat de kringloopwinkel hier in de buurt ook LP's verkocht. En niet al te duur. Dus daar ben ik gisteren even langs gegaan. Ik heb toen maar meteen zes platen gekocht, namelijk:

- Henk Elsink ontvangt Wim Sonneveld
- Paul van Vliet ~ Theatershow '83
- Toon Hermans ~ Theater Liedjes
- Toon Hermans ~ One Man Show 1961
- Toon Hermans ~ One Man Show 1964
- This is my Life ~ Shiley Bassey

Voornamelijk cabaret dus. En erg oude cabaret. Maar wel tijdloze cabaret. Vooral met die van Henk Elsink en Wim Sonneveld ben ik erg blij.
Gisteren heb ik meteen het grootste deel beluisterd. Alleen van Toon Hermans moet ik nog twee platen luisteren. De kwaliteit van de platen is trouwens nog erg goed. Af en toe een klein vuiltje waardoor de plaat wat hapert, maar voor de rest geen klachten. Ik ga hier nog wel een tijdje van genieten. :)

Ik wil je op zo'n dag nog niet bij me weg hebben

In januari had ik het al even over de cd Cohen in het Fries en over het nummer Ik wol dy op sa'n dei noch net by my wei van Gerbrich van Dekken. Ik vertelde toen dat ik het nummer eigenlijk wel even apart wilde bespreken maar daar de middelen nog niet voor had. Op dit moment zijn die er wel dus kan ik het wat uitgebreider bespreken.

Laat ik eerst even beginnen met een opname van het nummer welke ooit op Omrop Fryslân is uitgezonden.


Voor hen die de tekst niet goed kunnen volgen omdat ze het Fries niet machtig zijn, hier ook even de tekst:

Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar no’t it op in ôfskie komt
want aanst waachtet de leste dei
stean eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei

Ik sykje noch gjin oarenien
Do bist net fuort, do bist net wei
Do rinst mei my en bliuwst wer stean
Ik hear noch elke stap fan dy
Myn leafde komt dy efternei
en dyn leafde hâld ik yn myn hân
It lukt altyd, it komt net frij
as de weagen en it strân
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei

Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei

Laat ik, voor ik verder ga, even duidelijk melden dat mijn beheersing van het Fries niet geweldig is en dat de tekst wellicht net iets anders verteld dan het bij mij overkomt. Dat gezegd te hebbende zal ik proberen uit te leggen wat het nummer voor mij betekent.

Het beeld dat het bij mij oproept is één van twee geliefden (dûh) en in het eerste gedeelte voelt de verteller zeer veel liefde voor de andere persoon als deze net wakker wordt en zich nog even omdraait om verder te slapen, dit omdat het nog schemerig is. En denkt de verteller vervolgens dat ze niet de eerste zijn die van elkaar houden omdat deze dat al eerder zag bij anderen, zowel van veraf als van dichtbij. Echter komt de laatste dag eraan en dus staan ogen vol van zorgen en verdriet en wil deze de ander eigenlijk op die dag niet kwijt.

In het tweede gedeelte verteld de verteller dat deze geen andere zoekt. Omdat de ander niet weg is en mee rent en dan weer blijft staan. En dat elke stap gehoord wordt. Echter stuurt de verteller de liefde er achteraan en houdt de liefde van de ander vast in de handen. Dit lukt altijd en komt niet vrij, zoals de wegen en het strand. De verteller wil het niet over liefde hebben, omdat deze er niet eerlijk in kan zijn. Maar de ogen van de ander staan vol zorgen. Het derde deel wordt dan weer een vervolg op het voorgaande.

Ik vermoed dat de ander uit de tekst dus bijvoorbeeld ernstig ziek is en mogelijk binnenkort overlijd. Een sterk beeld, die erg zielig is. Maar wat ik vooral zo mooi vind is het sterke gevoel van de verteller, namelijk dat deze de ander niet kwijt wil. Pure liefde.

Zelf zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden van wie ik kan houden en naar deze willen kijken en denken: Ik wil je niet kwijt. Iets wat met de tijd voor mijn gevoel steeds sterker wordt. Nu weet ik op dit moment dus niet hoe het zou voelen, maar wellicht dat het gevoel dat dit nummer mij geeft er in de buurt bij komt. Mocht dat zo zijn dan is het een uiterst lekker gevoel.

Als extraatje wil ik jullie ook nog even wijzen op de site van Gerbrich van Dekken. Hierop is gratis haar nieuwe single te downloaden genaamd: Bisto Foar My.

Nieuwe Lily Allen

Vorige week wist ik een kopie te bemachtigen van de nieuwe cd van Lily Allen, It's not me, it's you. Ik ben een grote fan van haar eerste album Alright, still. Als eerste dacht ik dat het eerste album beter was dan haar nieuwe. Maar na een paar keer met wat meer aandacht ernaar te hebben geluisterd moet ik zeggen: deze nieuwe is toch een klein beetje beter.

Het gaat meer richting Pop dan haar eerste... Met iets meer een electro-geluid erin (ik mis haar Ska invloeden)... Maar de lyrics zijn over het algemeen beter. Waarschijnlijk door alle shit die ze heeft doorgemaakt. Geruis van hart, miskraam, beëindiging van relatie met haar friend enz.

Hier een youtube film van haar eerste videoclip van haar nieuwe album.


Het is niet mijn favoriete nummer van de cd, maar het is wel een aardig voorbeeld van welke kant Lily Allen op is gegaan met haar muziek.

En hier een klein extraatje. Een cover van Britney's Womenizer, maar dan beter. :P

Alison Krauss & Union Station

Sommige van jullie lezers kennen misschien wel de film "O Brother, Where Art Thou?". Zo niet, ga die dan vooral eens kijken... want het verhaal en de soundtrack zijn zeker de moeite waard om te leren kennen.

Op de soundtrack staat een nummer genaamd I Am A Man Of Constant Sorrow die onder bandnaam The Soggy Bottom Boys erop staat. Echter is dit een fictieve band in de film.

Nou kwam ik er een tijdje geleden achter dat dit nummer gemaakt is door Alison Krauss & Union Station. Ik ben toen dus op zoek gegaan naar cd's van deze. En die heb ik dus gevonden. Nu klinkt het merendeel van die cd's anders dan I Am A Man Of Constant Sorrow en dat vond ik in eerste instantie wel jammer. Het is dus niet zo hillbillie achtig.

I Am A Man Of Constant Sorrow


Waar I Am A Man Of Constant Sorrow mannelijk klinkt zijn de meeste nummers toch met een vrouwe stem op de platen gezet. Namelijk die van Alison Krauss. Een Bluegrass zangeres en violiste. Dit maakt de klank veel zachter en minder ruw.

Eén van de cd's zit nu in de cd-speler van de auto en ik heb deze nu al meerdere keren achter elkaar beluisterd. En het verveelt tot nog toe niet. Het is gewoon heerlijke feel good muziek. Zoals wel vaker met Bluegrass. Behoor deel echter zelf maar en luister vooral de onderstaande voorbeelden. ;) Ik heb er in ieder geval weer een favoriet bij. :P

Choctaw Hayride (Instumentaal)


Goodbye is all we Have (Met zang)

Cohen in het Fries

Eind vorig jaar kwam het album Cohen in het Fries uit. Een album met 12 Leonard Cohen liedjes vertolkt door Friese artiesten en dus ook in het Fries gezongen.
Begin dit jaar liep ik tegen dit album aan tijdens een zoektocht naar informatie over Nynke Laverman. En ik was eigenlijk meteen wel nieuwsgierig en dus heb ik er voor gezorgd dat dit album in mijn bezit kwam.

Nu is het vaak zo dat bij een album met meerdere artiesten er altijd wel een enkeling is die je niet zo liggen... en een enkeling die je wel ligt. Zo heb ik dat dus ook met deze cd. Een groot deel van de nummers vind ik wel goed... maar er zijn er een paar die er voor mij gewoon uitspringen.


In eerste instantie kwam ik dus op dit album omdat ik naar informatie zocht over Nynke Laverman. En deze op de cd stond met de klassieker Hallelujah. De eerste keer dat ik de cd beluisterde vond ik dit dan ook het mooiste nummer. Tja, ik mag de muziek van Nynke Laverman over het algemeen wel graag horen en het nummer Hallelujah is ook al een plaatje. Dus dat is voor mij sowieso al een soort winnend team.

Maar na het album enkele keren te hebben beluisterd springt er toch één nummer boven uit. Namelijk die van Gerbrich van Dekken met het lied: Ik wol dy op sa'n dei noch net by my wei
(Hey, that's no way to say goodbye). Allereerst vind ik de tekst gewoon prachtig. Eigenlijk wilde ik deze wel apart bespreken, maar ik kan de tekst nergens digitaal vinden. Wellicht dat ik hier in de toekomst nog op terug kom. Maar ook omdat Gerbrich van Dekken het, naar mijn gevoel, heel goed weet over te brengen. De situatie in de tekst heb ik persoonlijk nog niet mee mogen maken, echter zou ik dat wel graag willen en door het nummer krijg ik sterk het gevoel dat ik dat al doe. Voor mij is det mede met Hallelujah een nummer die ik wel op de repeat zet.

Naast de cd zijn er ook video-opnames gemaakt. Deze zijn, zover ik weet, ook op DVD verkrijgbaar. Echter zijn deze ook uitgezonden door Omrop Fryslân en deze heb ik dan ook al gezien (als dit tenminste dezelfde zijn als op de DVD). Oké, geen spannende televisie, maar wel lekkere muziek. :P

Al met al vind ik de hele cd wel een aanrader. Al kan ik me voorstellen dat veel mensen de cd niet zo heel erg boeiend vinden omdat ze geen Fries verstaan. Jammer, want het is zeker wel een mooi muzikaal project. Waarvan er van mij wel meer mogen ontstaan.

Kille Sint

De decembermaand komt er weer aan, dus dat betekent weer de goedheiligman binnenhalen met de drumband. Zo ook vandaag weer. Natuurlijk weer op een tijdstip dat je hele dag naar de klote is. Maar oké, het is maar enkele keren in het jaar dus vooruit.

Dus kostuum aan en instrumenten mee en daar gingen we naar het betreffende dorp waar de oude Sint aan zou komen. Even binnen opwarmen en toen vanaf het buurthuis dwars door het dorp naar de andere kant. En waar plaatst de wegwijzer ons? Pal naast een fokkerij en stinken dat het daar deed. Bah. En toen moesten we ook nog heeeeeeeeeel lang wachten tot de Pieten kwamen (ja, de Sint kwam later pas in het verhaal voor). En koud dat het was met die snijdende wind. Maar net voor we blauw werden kwam er een zootje zwarte Pieten aan. Wat dus betekende dat we weer even konden spelen.

Want halverwege het dorp konden we alweer stil staan. Tja, een zwarte Piet deed zich voor als Sinterklaas, blablabla en veel valse liedjes later kwam Sint zelf dan maar opdraven. Dus weer wat valse liedjes verder kwam het verhaal dat ze te weinig cadeautjes hadden. Maar er was een nieuwe winkel in het dorp dus daar konden ze wel wat halen (hoezo gratis reclame). Nou, we stonden die tijd dus lekker te koukleumen en nu waren we wel zo langzamerhand blauw van de kou. Toch moest die Pipo nog naar het buurthuis gebracht worden. Dus wij weer voorop voor de muzikale ondersteuning en daar gingen we. Rondje door het dorp en toen op naar het buurthuis.

Daar stond de koffie met cake al klaar en konden we lekker opwarmen van de kou. Blij dat het weer voorbij is... nu alleen volgende week nog en dan zijn we er minimaal weer een jaartje vanaf.

Op een dag...

Op 11 september zaten in het programma "de wereld draait door" Peter Koelewijn en Pater Moeskroen. Dit omdat Pater Moeskroen een nieuwe tour en cd gaan maken met liedjes van Peter Koelewijn. Eén nummer speelden ze samen in DWDD en deze is hier te bekijken.

Het bracht me er echter weer op om nummers van Pater Moeskroen te gaan beluisteren. En soms zijn er van die teksten die gewoon naar voren springen. Dit keer was het de tekst van het nummer Dansen. Voornamelijk door de eerste twee zinnen. Afijn... beoordeel het zelf, hier de gehele tekst. Al is het natuurlijk mooier met de muziek er bij. :)

Pater Moeskroen - Dansen
Op een dag wordt je geboren en langzaam word je groot
Er komt ook nog gegarandeerd een dag, dan ga je dood
Daartussen mag je leven, da's alles wat je kan
Maar al duurt het even, we maken er iets van

En we dansen dansen dansen door de nacht
Met de duivel op de hielen en de dood die op ons wacht
Maar we grijpen alle kansen
En we dansen dansen dansen!

Ik heb het al zo vaak gezegd: het leven is een boom
Maar je moet er wel van plukken, anders blijft het een droom
In het dal zit je veilig, maar meer ook niet
Op de top van de heuvel is het prachtig wat je ziet!

En we dansen dansen dansen door de nacht
Met de duivel op de hielen en de dood die op ons wacht
Maar we grijpen alle kansen
En we dansen dansen dansen!

Ik heb m'n buik al meer dan vol van "later" en "straks"
Nog één folder over sparen en ik zit aan m'n taks
Ik woon in het heden en ik voel me mens
Op de rand van de afgrond is het leven pas intens!

En we dansen dansen dansen door de nacht
Met de duivel op de hielen en de dood die op ons wacht
Maar we grijpen alle kansen
En we dansen dansen dansen!

Op een dag wordt je geboren en langzaam word je groot
Er komt ook nog gegarandeerd een dag, dan ga je dood
Daartussen mag je leven, da's alles wat je kan
Maar al duurt het even, we maken er iets van

En we dansen dansen dansen door de nacht
Met de duivel op de hielen en de dood die op ons wacht
Maar we grijpen alle kansen
En we dansen dansen dansen! (2x)

As ge ooit

Jullie krijgen vandaag, net als gisteren, van mij alweer wat muziekcultuur voor jullie plaat. Dit keer ga ik er alleen wat meer bij vertellen.

J.W. Roy is een zanger uit Brabant die in het verleden in eerste instantie voornamelijk in het Engels zong. In 2005 kwam hij met de cd "Langestraat 443" waarop hij in het Brabants zijn zangkunsten vertoont. Persoonlijk vind ik dit een prachtige cd. Vooral het nummer "As ge ooit". Een vertaling van zijn eigen nummer "Broken Wings". Hierbij zingt hij samen met Gerard van Maasakkers die hem over heeft gehaald in het Brabants te gaan zingen. Hieronder een YouTube filmpje met het nummer "As ge ooit".



Het nummer is tevens gebruikt voor een speciale single in het kader van de manifestatie Ticket for Tibet. Het zal op zondag 20 april in Amsterdam verschijnen. De bewerking draagt de naam "Als je ooit nog eens terug kan". Het nummer wordt gezongen door Bart van der Weide (Racoon) en Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) met de Tibettaan Loten Namling als speciale vocale gast. Het drietal wordt tevens begeleid door leden van Bløf, Kane en Racoon plus J.W. Roy en diens drummer J.J. Goossens. Hieronder de bijbehorende videoclip.

Droemvlucht

Beeld en geluid zeggen meer dan woorden. Dus ik zou zeggen kijk en luister naar de volgende clip van Rowwen Hèze en Nynke Laverman van het, in mijn ogen, prachtige nummer Droemvlucht.

Drummen voor Sinterklaas

Door omstandigheden ben ik vorige week zaterdag niet meegegaan met drummen. 's Avonds wel even bij iemand na gevraagd hoe het was gegaan en dat scheen dus niet al te best te zijn geweest (tja, dat krijg je als de enige snare-drummer die alle marsen kent niet mee kan). Het was maar goed dat er daar altijd een ander korps achteraan loopt en er dus voldoende muziek was. Tevens hoorde ik dat ze heel lang hebben staan wachten en dat ze een DJ hadden die de hele tijd voor ongein zorgde (niet bepaald leuke ongein als je probeert muziek te maken en er om de zoveel tijd een gek doorheen komt met harde muziek).

Afgelopen zaterdag was er wat rust in huis, dus kon ik wel mee. Het bleef gelukkig droog, maar echt super geregeld was het weer niet. Wij waren er op tijd en gingen ook op tijd van start. Over de helft van het dorp werd ons echter verteld dat we daar wel even konden wachten in een snackbar aangezien het nog wel 5 á 10 minuten kon duren voor de Sint er aankwam. Na 20 minuten was die Pipo er nog niet. Dus na 25 minuten toch maar naar buiten gegaan om op te stellen en de straat maar al spelende verder uit gelopen tot we de goedheiligman zagen aankomen. Op een scheepje dat op een kar stond en werd voortgetrokken door een tractor.

Goed, toen dus maar keren en voor de tractor met aanhang uit lopen. We kwamen weer langs de snackbar en er werd ons verteld dat we daar moesten stoppen. Wij dus stoppen, de Sint kwam aan karren en vlak bij de snackbar stopte deze en begon de aanwezigen wat aan te spreken. Ongeveer 10 minuten later gingen we dan eindelijk weer verder. Maar na enkele tientallen meters konden we alweer stoppen. Want bij enkele winkels moest de Sint weer wat spreken. En klom deze ook maar even van het scheepje en de kar af. Goed, daar konden we dan 20 minuten op wachten voordat die oude man het scheepje weer opzocht. Hiep hoi, we mochten weer lopen.

Een paar bochten en straten verder kwamen we weer terug op het begin punt en daar hebben we staan spelen tot de Sint het dorpshuisje binnen ging. Maar dit ging ook niet al te rap. Want de Sint moest ook even goed langs iedereen van de drumband en lyrakorps lopen en rustig alles bekijken. Maar goed, uiteindelijk was de man dan toch zo bijdehand om naar binnen te gaan en konden we de instrumenten opbergen en ook naar binnen gaan voor een kopje koffie met een plakje cake.

Bij deze ook meteen even een update aangaande mijn vader Het blijkt dat hij een lichte vorm van een beroerte heeft gehad en gezien zijn leeftijd kan hij er dus na genoeg geheel van afkomen. Hiervoor moet hij echter wel goed zijn best gaan doen bij de fysiotherapie. Tevens kan het nog wel maanden duren voor hij weer redelijk de oude is. Gelukkig is hij geestelijk nog wel in orde, maar is zijn linker kant gevoelloos. En dan is wel lastig voor hem, want hij is linkshandig. Zijn spieren zijn in ieder geval nog in orde en moet hij dus alleen gevoel zien te krijgen in zijn linkerkant. Het is voorlopig dus afwachten hoe hij verbeterd en dat zal veel tijd gaan kosten.

November regen

Het is weer november en dat betekend dat we met de drumband en lyrakorps weer verschillende optredens hebben. Als je dan hoort dat er in november een super storm aankomt, dan sta je niet te popelen om naar buiten te gaan.

Afgelopen zaterdag hadden we in ieder geval het eerste optreden. In het kader van Sint Maarten. De hele dag was het redelijk droog geweest en er bestond dus hoop dat dit ook wel zo zou blijven. Op weg naar het dorpshuis was er ook nog geen vuiltje aan de lucht. We hadden de instrumenten net voor en waren naar buiten gelopen of het begon al wat te miezeren. Gelukkig zette het niet door en hebben we redelijk met droog weer kunnen spelen. Want vorig jaar was het namelijk verschrikkelijk. Toen zijn we ook niet verder gekomen dan twee straten, omdat het weer gewoon verschrikkelijk was. Veel wind en regen, en dan valt het muziek maken niet te doen. Voor enkelen was het trouwens de eerste keer dat ze meededen. Want we hebben wat nieuwe leden weten te werven. Eén daarvan werd onderweg jammer genoeg onwel en is er tussen uit gestapt. Wat er precies was weet ik op dit moment niet, maar wellicht weet ik in de toekomst er meer over.

Zaterdag hebben we het tweede optreden. Sinterklaas binnenhalen. En ook hier hoop ik dat het weer goed blijft. Het weer is wispelturig, dus het kan alle kanten op. Dat is altijd het vervelenden van november. De ene keer is het goed weer, maar andere keren is het verschrikkelijk. Soms zo erg dat we uit noodzaak ergens beschutting moeten zoeken. Hagel, regen, sneeuw en kou. We hebben alles wel een keer gehad. Gelukkig hoefden we voor gaande jaren in dat plaatsje niet al te ver te lopen, dus is dat normaal gesproken goed te doen.

De week er op hebben we nog een optreden waarbij we Sinterklaas binnen moeten halen. Wat we daar kunnen verwachten is altijd de vraag. De ene keer is het een redelijk loopje, de andere keer een klere eind. Daarnaast is er nooit wat aan omdat er geen mens mee loopt, wat dus bij andere optredens wel het geval is. Dit omdat ze het daar zo hebben gepland dat als we met de Sint aankomen bij het dorpshuis dat de viering pas een uur later begint. Met welke reden dat zo georganiseerd is mag Joost weten, maar het nodigt niet uit om als inwoner achter de drumband en lyrakorps te gaan lopen.

Of we nu ver moeten lopen ja of nee, zolang het droog blijft is het wel te doen vaak. Dus november regen kies uw dagen goed. Want ik heb geen zin in slecht weer tijden de aankomende optreden. Oftewel hou de zaterdagen droog :P

Samen staan we sterk

Al een tijdje zit er een liedje in mijn hoofd. Een liedje van Stef Bos, genaamd "Samen staan we sterk". Dit komt waarschijnlijk omdat ik het de laatste tijd redelijk vaak luister. Puur omdat de tekst me weet te raken en de bijbehorende melodie rustig is en prima past bij het onderwerp van het liedje.

Het is het één na laatste nummer op het album "Ruimtevaarders". Toen ik dit album voor het eerst op had staan, was ik tevens aan het werk. Ik heb dus niet zo goed opgelet tijdens het luisteren van het album. Echter toen dit nummer uit de boxen kwam liet ik het werk even liggen. Op één of andere manier klopt het nummer voor mijn gevoel. Het nummer er na leek er in eerste instantie moeiteloos op te volgen. "Het midden II" is dan ook één van de betere nummers op het album naast het nummer "Samen staan we sterk". Toch spreekt "Samen staan we sterk" me net iets meer aan. Vermoedelijk omdat ik me erg in het lied herken. Hieronder staat in ieder geval de tekst.

Samen staan we sterk

Samen staan we sterk
Niemand kan alleen
Je bouwt een kathedraal
Met velen om jou heen
Ik heb het vaak gedacht
Beter af alleen
Maar enkelvoud beperkt
Samen staan we sterk

Samen staan we sterk
De wereld is zo groot
De sterren staan zo ver
De hemel is zo hoog
Het doet er niet veel toe
Hoe koud het jou ook laat
Samen zijn wij meer
Je weet het vroeg of laat

Het is de eenvoud van de tweevoud
Je vindt het niet als je het zoekt
Je hoeft er niemand voor te volgen
Het komt soms vanzelf naar je toe

Samen staan we sterk
Ik heb het nooit geloofd
Hield alles op een afstand
En woonde in mijn hoofd
Tot ik werd overvallen
Door een storm op volle zee
Ik ben eruit gekomen
Maar ik kon het niet alleen

Het is de eenvoud van de tweevoud
Je vindt het niet als je het zoekt
Je hoeft er niemand voor te volgen
Het komt soms vanzelf naar jou toe
Het ligt onzichtbaar in jouw handen
Het is een godsdienst zonder kerk
Een volkslied zonder woorden
Samen staan we sterk

Soms denk ik nog steeds: "Beter af alleen". Niemand die je pijn kan doen. Niemand die voor problemen kan zorgen. Niemand die je in de weg loopt. Niemand die je iets kan opdragen te doen. Niemand die je de les leest. Niemand die ruzie met je zoekt. Niemand die net dat laatste koekje voor je neus weg pikt. Niemand die je bedriegt. Niemand die achter je rug om roddels over je verspreid. Niemand, maar dan ook niemand die jou iets kan doen.

Maar dat alles heeft een keerzijde. Een nog al grote keerzijde. Want een mens heeft anderen nodig. Mensen die roepen dat wat je doet goed is. Mensen die een arm om je heen leggen uit vriendschap. Mensen die je omhelzen om je te bedanken. Mensen die je een schouder aan bieden om uit te huilen. Mensen die voor je opkomen en je verdedigen. Mensen die je mee trekken naar leuke dingen. Mensen om van te houden en lief te hebben.

Dus voor hen die mij mogen of zelfs lief hebben, hier een stevige knuffel van mij puur omdat jullie er zijn.