Kerstprijsvraagveiling 2011

Het begint voor mij al een traditie te worden. De Kerstprijsvraagveiling van Fok!Games. Aan het einde van het jaar meerdere vragen beantwoorden om zo punten bij elkaar te verzamelen, om deze later in een veiling te besteden.

En dus deed ik ook in 2011 mee met de vragen. Ik had niet zo heel veel tijd, dus heb er één avond aan besteed. Hierdoor wist ik maar 40 antwoorden te beantwoorden (ik heb lang niet alle vragen beantwoord, want dat redde ik qua tijd niet). Al met al wist ik daardoor 114 punten bij elkaar te harken. Niet echt veel als ik het vergelijk met voorgaande jaren.

Jouw puntentotaal	114
Aantal punten besteed	114
Aantal punten over	0
Aantal vragen beantwoord	40
Aantal items geboden	13
Aantal items met hoogste bod	5

De veiling loopt op dit moment nog voor enkele artikelen, echter ben ik al mijn 114 punten al kwijt. Nou ja, kwijt. Ik heb 5 items weten te bemachtigen en wel de volgende:

- Move Fitness (PS3+Move) (voor 45 punten)
- Eyepet & Friends (PS3+Move) (voor 51 punten)
- Gamescom-Keycord (voor 7 punten)
- Just Dance Keycord (voor 5 punten)
- Forza 4-goodies (voor 6 punten)

In eerste instantie dacht ik dat ze met Move Fitness (PS3+Move) bedoelde dat je er move bij kreeg. Dom van mij natuurlijk. Want het betekende dat je een PS3 en Move moet bezitten om de game te spelen. Goed, mochten ze toch Move er bij leveren dan zou dat super zijn. Want dan kan ik ook gelijk beginnen met Eyepet & Friends. Zo niet, dan maakt dat nog niet zoveel uit, want ik was sowieso van plan Move een keer aan te schaffen. En dan heb ik nu wel gelijk twee games er al voor.

De rest van de goodies waren meer om de punten kwijt te raken. De Keycords zijn een beetje traditie geworden om te winnen, zoals trouwe lezers wel zullen weten. De Forza 4-goodies zijn een sleutelhanger in de vorm van een stuur en een verziering voor een achteruitkijkspiegel van een auto. Ach, het koste maar 6 punten, die niks koste behalve wat tijd.

Het was dus ondanks de weinig punten die ik bij elkaar had gekregen toch een uitstekende Kerstprijsvraagveiling. Op naar het einde van het jaar 2012.

Bricks

Na het lezen van Bricks vind ik het moeilijk er iets zinnigs over te vertellen, maar ik ga het toch proberen. In Bricks wordt het verhaal verteld van een bouwer, die op een gegeven moment ook een kijkje neemt in een vorig leven van hem, waarin hij een druïde was en te maken kreeg met Julius Caesar.


Eerste indruk
Toen ik het boekje voor het eerst in handen had, dacht ik in eerste instantie dat het ging om een kinder-/jeugdboek. Het is namelijk niet echt een dik boek. Het telt in totaal net 136 pagina’s. Daarvan worden er  105 gebruikt voor het verhaal en daarna volgt 2 keer een appendix.

Verder zit er een harde kaft omheen en geeft de cover niet direct het idee dat het om een volwassen boek gaat. Het heeft namelijk een beetje een comic-achtige stijl. Hier is niets mis mee, maar het geeft een vertekend beeld op wat de inhoud kan zijn.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Manuscripta 2011

Afgelopen zondag ben ik voor het eerst naar Manuscripta geweest. Welke plaats vond in de Westergasfabriek in Amsterdam en waar uitgeverijen hun nieuwe boeken aanbod presenteren aan het publiek.

Allereerst de stands bekeken in de Gashouderhal om vervolgens te haasten naar de presentatie van Toen God een konijn was van Sarah Winman. Welke aan de andere kant van het terrein gegeven werd. Hier las Jeroen Krabbé een stuk van het boek voor en overhandigde deze het eerste exemplaar aan Winman zelf. Hierna volgde nog een kort interview. Al met al een zeer goed begin van de dag op Manuscripta.

De rest van de dag de andere hallen met stands bezocht en natuurlijk een flinke stapel boeken gekocht om te signeren. Namelijk:
- Tegengif ~Judith Visser
- Het lichaam van Clara ~ Jan Siebelink
- Toen God een konijn was ~ Sarah Winman
- Superhelden.nl ~ Marcel van Driel
- De Assistent ~ Saskia Profijt
- Uitglijder ~ Loes den Hollander
- De overgave ~ Arthur Japin

Ik had ook nog Afgunst & Een goed huwelijk van Saskia Noort gekocht, maar deze kwam niet opdagen bij de signeer sessie. Erg jammer.

Verder nog De Vliegenvanger aangeschaft van Ravelli. Omdat deze me werd aangeprezen door Rik Felderhof zelf. Ik had op dat moment zo snel niet door dat Rik Felderhof vermoedelijk de auteur hiervan is, anders had ik ook gelijk een handtekening gevraagd natuurlijk. Gemiste kans die ik hopelijk in de toekomst een keer goed kan maken. 

Natuurlijk ook wat gratis boeken weten te bemachtigen, namelijk:
- De 50/50 moorden ~ Steve Mosby
- Linsey's Verhaal ~ Stephen King
- Het korte tweede leven van Bree Tanner ~ Stephanie Meyer
- De Boekendief ~ Brom (Recensie exemplaar voor www.planet-aeon.nl)

Op de helft van de dag de presentatie bijgewoond van Superhelden.nl van Marcel van Driel. Ik val niet echt in de leeftijdscategorie, dus het kwam voor mij wat te kinderlijk over. En bij het rap nummer gingen mijn nekharen overeind staan. Toch was het leuk om te zien hoe de game, die bij het boek gemaakt is, ongeveer in elkaar zat. Een interessant concept.

Op het einde van de dag twee interviews bijgewoond van Loes den Hollander en Saskia Noort. Nummer twee wist, naast het niet aanwezig zijn bij de signeer sessie, ook te presteren om 15 minuten te laat bij haar interview te zijn. Dan begin je toch langzamerhand zo'n persoon een bitch te vinden. Maar goed, naar eigen zeggen is ze dat niet hoor.

Al met al was deze dag zeker de moeite waard en als het even kan dan ben ik volgend jaar weer van de partij.

Umbrella Academy

In een onverklaarbaar wereldwijd incident baren vrouwen die geen enkel teken van zwangerschap vertoonden op hetzelfde moment 47 buitengewone baby’s. Dit klinkt, zeker in het geval van een comic, erg als het begin van een superhelden verhaal zoals bijvoorbeeld X-Men. Maar is het verhaal van Umbrella Academy echt zo ongeïnspireerd?


Groepje van zeven
Van de 47 buitengewone baby’s weet de enigmatische miljonair en uitvinder Reginald ‘Mr. Monocle’ Hargreeves er zeven te adopteren. Dit doet hij onder de vermelde reden: “Om de wereld te redden.”

Jaren later komen de zeven na de dood van Hargreeves weer bijeen. Eén ervan komt met het bericht dat de wereld op korte termijn zal vergaan. De groep kent echter onderling strubbelingen, waardoor het maar de vraag is of ze de wereld kunnen redden.

Dit levert de basis voor een grimmiger verhaal dan dat van bijvoorbeeld de X-Men.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Low Town: The Straight Razor Cure

Hij is de dreiging die flappert door de nacht. Maar nee, het is geen Darkwing Duck. Hij bezit geen flappercape en ook geen eendensnavel. The Warden is een oude oorlogsheld die tegenwoordig als heer van de misdaad, beter gezegd een drugshandelaar, zijn leven leidt, maar nog steeds zijn hart een groot deel van de tijd op de goede plek heeft zitten.


Noir
Wanneer er in zijn gebied een kind wordt gevonden dat vermoord is, gaat the Warden op onderzoek uit als een ware detective. Dit gebeurt in een omgeving die duister is. Een Apocalyptische wereld waar een onderwereldmentaliteit heerst en die net niet ten onder is gegaan aan een ziekte. Hierdoor bevinden vele mensen zich aan de onderkant van de samenleving. Dit is dus niet het makkelijkste volk om gegevens bij in te winnen. Tevens zitten er bij de plaatselijke recherche mensen die hem liever kwijt dan rijk zijn. Veel hulp hoeft hij daar dus ook niet te verwachten.

Omdat de wereld redelijk aan de afgrond zit na oorlog en ziekte is de bevolking ook nogal hard. Hierdoor kom je als lezer wel wat grove woorden tegen. Het past erg goed in de setting, maar ik kan begrijpen dat niet iedereen hiervan gecharmeerd raakt.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

De samenzwering van Calaspia

De samenzwering van Calaspia is het fantasy debuut van de tweeling Guptara. Zij waren in hun jeugd al bezig met het vormen van de wereld Calaspia.


Goed volk
In De samenzwering van Calaspia, het eerste boek van de fantasyreeks De sage van de Waanzin, wordt het vredige leven van Bryn Bellyset op brute wijze verstoord als zijn dorp wordt vernietigd door afgrijselijke monsters. Waarom is Bryns volk, de goedaardige Barue die de emoties van anderen aanvoelen zoals wij een gezicht herkennen, aangevallen terwijl er vrede heerst in het rijk Calaspia? Welke vijand zit er achter de samenzwering die zich langzaam maar zeker ontvouwt? Bryn weet het antwoord op deze vragen niet, maar hij weet wel dat hij alles zal doen om Calaspia te behoeden voor nog meer verschrikkingen.

Dit is een nobel streven voor een 16-jarige Barue. Op zijn avontuur reist hij niet alleen. Enkele andere Barue vergezellen hem en onderweg komen ze ook anderen tegen, zoals de Dwerg Galar, de Nefelim Wafrudnir en de Plimp Kik-Eritee.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Openlucht toneelstuk

Het zal misschien sommige mensen zijn opgevallen dat ik de laatste tijd niet heel erg aanwezig was. Dit had echter een reden.

De drumband waar ik bij zit is namelijk gevraagd om mee te doen aan een openlucht toneelstuk. Om daar live de muziek bij te verzorgen. Als groep hebben we hierin toegezegd en dus betekende dit redelijk wat werk.

Er moesten wat nieuwe stukken geleerd worden (en zelfs eerst op papier worden gezet), één muziekstuk moest worden opgenomen met enkele blazers, waar dus mee geoefend moest worden en een avond voor het opnemen, daarna meerdere avonden oefenen bij het toneelspelen… om uiteindelijk 4 avonden lang een uitvoering te verzorgen.

Dit ging allemaal wel goed en was, naast enkele frustraties, best leuk om een keer te doen. Al ben ik ook wel blij dat het weer achter de rug is, want het koste (zoals ik al voorspelde) redelijk wat tijd.

Nu denken jullie misschien: Dan is hij nu weer lekker aanwezig.

Maar niets is minder waar. Ik zal de komende tijd namelijk zonder internet zitten. Maar niet getreurd, ik kom wel weer terug. ;)

Het dodevissenmuseum - Charles D’Ambrosio

In de meeste gevallen lees ik voornamelijk Fantasy en aanverwante boeken, maar zo nu en dan wil ik voor de verandering wel eens wat anders lezen. Mijn vreugde was dan ook erg groot toen Uitgeverij Karaat aanbood om een recensie exemplaar te sturen van Het dodevissenmuseum. De titel alleen al bracht mijn eigen fantasie compleet op hol en tijdens het lezen is dat niet minder geworden.

Acht verhalen
Het dodenvissenmuseum telt acht korte verhalen die elk zo rond de 30 pagina’s zijn, namelijk: 
- De Hoge Pas
- Drummond & Zoon
- Scenarioschrijver
- Naar het noorden
- Het grote geheel
- Het dodevissenmuseum
- Zegen
- Het bottenspel 

Zoals het korte verhalen betaamt zijn het geen diepgaande verhalen met plots waar je U tegen zegt, maar meer korte situatieschetsen. In de verhalen gaat het alleen maar om het hier en nu. Door hun verleden zijn de karakters natuurlijk zo geworden als ze zijn, maar daar wordt niet erg veel over gezegd. En ook wat er na de gebeurtenissen met de karakters gaat gebeuren wordt in het duister gelaten. Heerlijk voor de mensen met een fantasievolle geest. Want je kunt er vervolgens nog alle kanten mee op.

Elk verhaal heeft zo zijn eigen instreek qua situatie en karakters, maar er is ook zeker één duidelijke overeenkomst te noemen. Ze hebben namelijk een droevige inslag. Bij ieder verhaal krijg je te maken met mensen die niet voor het geluk geboren schijnen te zijn. Een jongen die te horen krijgt dat zijn ouders gaan scheiden, een duo dat doormiddel van zwendel in hun levensonderhoud proberen te voorzien, een man die zelfmoord wil plegen, een man met een autistische jongen en zo komen er nog wat verschillende karakters langs. Karakters die voor de meeste mensen ver van hun dagelijkse leven afstaan en waar je normaal gesproken niet snel een band mee zult krijgen.

Schrijfstijl
Nu zijn de verhalen redelijk kort, wat best fijn is, want je krijgt elke keer weer wat moois voorgeschoteld, maar hierdoor geeft de auteur zichzelf niet echt de ruimte om heel diep in het verhaal te duiken. Toch weet D’Ambrosio doormiddel van de schrijfstijl de lezer in het verhaal te trekken en deze met de karakters te laten meeleven. 

D’Ambrosio weet de woorden steeds zo te kiezen dat het heerlijke stof is om weg te lezen, ondanks de redelijk zware onderwerpen die hij aankaart. Waarna je als lezer na ieder verhaal een tijdje voor je uit kunt zitten te staren om alles te verwerken en erbij te fantaseren. Hij weet namelijk sterke situaties neer te zetten, maar de eindes zijn behoorlijk open.

De situaties gaan er in ieder geval in als zoete koek. Het is al genieten als je erin kunt happen, maar de fijne smaak blijft daarna ook nog een tijdje aanwezig, zodat je met een glunderend gezicht de wereld in kunt stappen. Het is wel een koek met een bittere nasmaak. Je krijgt namelijk wel wat ellende over je heen. Gelukkig weet D’Ambrosio het zo te brengen dat je gaat meeleven met de karakters, zodat je tot nadenken wordt gezet over het wel en wee van het leven.

Mooi en ontroerend tegelijk.

Tot slot
Persoonlijk heb ik erg genoten van Het dodevissenmuseum. Mocht je van korte verhalen houden en voor kwaliteit willen gaan, dan is dit zeker een goede keuze.
Verder vond ik deze quote uit het verhaal Zegen (blz. 190) erg mooie en toepasselijk:

“Mijn ideale leven is een rustig leven. Ik houd van lezen, om steeds in dezelfde stoel stil te zitten, met de lichtval vanuit een bepaalde hoek, in mijn eentje, of met Meagan vlakbij, en zo nu en dan, als ik geluk heb, kom ik een mooie zinsnede of een verfijnd sentiment tegen, kijk op van mijn boek en voel de harmonie in een bepaald begrip, de rechtvaardigheid ervan en het besef dat alles daarin gevat zit. Dat is wat ik onder leven versta, die stilletjes ontdekte momenten. Met niets minder ben ik tevreden, maar eigenlijk: veel meer verwacht ik ook niet.”

Ja ja, hier keek ik dus ook even op van het boek… heerlijk toch?

ISBN: 9789079770045 Uitgeverij: Karaat Pagina’s: 245 Vorm: Paperback Prijs: € 19,90 Omslag: Brigitte Slangen Vertaling: Charles Bors, David Koppernik, Luc de Rooy

De auteur Charles D’Ambrosio (Seattle, 1958) wordt beschouwd als een van de beste hedendaagse Amerikaanse verhalenschrijvers, en als een echte writers’ writer. Verhalen van zijn hand verschijnen met regelmaat in The New Yorker, The Paris Review en Zoetrope. Het dodenvissenmuseum is zijn tweede bundel. Het werd bekroond met de Washington State Book Award en genomineerd voor de PEN/Faulkner Award.

Achterflaptekst Het Amerikaanse Noordwesten van Charles D’Ambrosio is een plek waar mannen jagen, vissen en drinken, en waar vrouwen hun liefde, leed en verdriet verborgen houden. D’Ambrosio toont deze wereld in haar kwetsbaarste vorm: een vader vertelt zijn zoon tijdens een kampeerweekend dat hij gaat scheiden; een echtpaar houdt een vakantie in de blokhut waar de vrouw in het verleden misbruikt is. De personages zijn nergens groots, ze zijn slechts overlevenden in een wereld van onbeholpen, breekbaar machismo. En de verhalen zijn niet zomaar verhalen, het zijn miniaturen die doen denken aan het werk van James Salter, Jhumpa Lahiri en F. Scott Fitzgerald - de mooiste literatuur die er te vinden is.

De Saga van het Grensland

Een Argentijnse auteur die zich waagt aan het Fantasy genre en zelfs tot aan Nederland wordt gepubliceerd. Dan rijst de vraag: in hoeverre beïnvloed Liliana Boloc’s afkomst haar verhaal? Is het boek De dagen van het Hert zeer origineel of kunnen we de uitdrukking ‘daarvan gaan er dertien in een dozijn’ gebruiken?

Misáianes
Het verhaal speelt zich af op een continent genaamd "Het vruchtbare land". Dit is een langwerpig werelddeel dat van boven tot onder verdeeld wordt door een bergketen. In het verleden kregen de inwoners bezoek van een groep mensen uit een ver land dat in het oosten gelegen was. Deze vertelden over de geboorte van de zoon van de dood, genaamd Misáianes. Een wezen dat, toen het wat ouder was, besloot de wereld te willen veroveren.


De bezoekers lieten enkelen van hen achter en beloofden dat ze Misáianes zouden bestrijden. Wanneer dit tot een goed einde kwam, zouden ze weer terug komen. Echter, mocht Misáianes winnen dan konden ze rekenen op zijn bezoek.

De Opperste Astronomen van "Het vruchtbare land" merken, enkele generaties later, dat er iets aan de hand is en verwachten de komt van bezoekers. Of dit de eerdere bezoekers uit het oosten zijn of Misáianes kunnen ze echter niet voorspellen. Zodoende worden er vertegenwoordigers opgeroepen van de zeven stammen die in Het vruchtbare land wonen. Dit om er onderling uit te kunnen komen of men zich moet voorbereiden op een welkom of een oorlog.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Fable III

Als gamer ben ik dol op RPG/Adventure games. Eén serie die ik erg graag mag spelen is Fable. Deel 1 heb ik nog niet helemaal uitgespeeld, maar deel 2 wel. En wat heb ik van dat deel genoten zeg.

Deel 3 is alweer een tijdje uit, maar deze vond ik steeds iets aan de dure kant. Dus deze was nog niet in mijn bezit. Was, want dat is de game ondertussen wel. En in wat voor een versie.


De Limited Collector’s Edition. Wooooo Hooooo.
Wat een briljant geval. Het is een toffe game… in een verpakking dat lijkt op een boek, met een leren omslag. Wat wil iemand als mij nou nog meer?

Het is zoooo mooi vormgegeven. Op de zijkant staat mooi de titel van de game. De voorkant heeft een fraai logo in goudkleur en op de achterkant staan twee logo’s van good (engel) en evil (duivel). De twee keuze mogelijkheden waar je in de game veelal tussen moet kiezen. Daarnaast is over het geheel een mooi profiel in het leer gedrukt. Het boek wordt verder dicht gehouden doormiddel van een bandje. Deze zit niet vast met een drukknoop, maar met een magneetje. Echt, heerlijk.
   
De inhoud is op zich wat dunnetjes. Naast het spel (incl. speciale ingame content), zit er tevens een kaartspel in met opdrukken uit het spel zelf en een munt met aan de ene kant good en aan de andere kant evil (voor de momenten dat je de keuze aan het lot wilt overlaten).

Het kaartspel en de munt zijn wel mooi verstopt. Ik zat in eerste instantie flink te zoeken naar de extra’s… en wilde bijna het vak waar de game in zat eruit wrikken. Gelukkig zag ik net op tijd dat er een geheim klepje zat (welke ook met een magneet dicht wordt gehouden) waarachter weer een laadje zat.

 
Nu had ik al een tijdje een oogje op deze editie. Echter was deze altijd behoorlijk duur (en in de meeste winkels nog steeds, bedragen tussen de € 69,- en € 89,- komen vaak voor). Toch wist ik de game voor rond de € 20,- te bemachtigen. En nee, niet tweedehands maar nieuw. Dus dat maakt het nog een stuk leuker. Oké, er zijn nu verschillende Downloadable Content Packs uitgebracht, welke dus niet bij deze versie zitten. Maar de GOTY versie komt binnenkort vast wel uit en deze zijn na een tijdje vaak ook niet duur meer. En tot die tijd kan ik me prima vermaken met deze versie. Al ga ik eerst proberen Assassin’s Creed II uit te spelen.

De Demonen - Tobias O. Meissner

In een ver verleden wist Orison alle demonen te verbannen en gevangen te zetten in een demonenpoel. Nu zijn er twee ontsnapt en hebben bezit genomen van twee mensen. Dat vraagt toch om moeilijkheden?

Het land
Naast de persoon die de demonen wist te verbannen, draagt ook het land waar het verhaal zich afspeelt de naam Orison. Het land heeft een soortgelijke vorm als India, met in het noorden een gebergte en voor de rest omringd door de zee. In het midden ligt de hoofdstad en in cirkels eromheen liggen de binnenburchten, hoofdburchten en buitenburchten. Langs de kust heb je dan weer de andere steden. Tot dus verre niet echt iets spannends.


Het land is verder opgedeeld in negen taartpunten met elk één binnenburcht, één hoofdburcht en één buitenburcht. Het geheel wordt geregeerd door een koning die is gevestigd in de hoofdstad en elke hoofdburcht wordt geregeerd door een baron of barones.

In één van de baronaten ligt de demonenpoel. Een soort natuurlijke put waarin de demonen cirkels draaien. Althans, totdat de jonge koning er een bezoek aan brengt.

Na dit bezoek weten twee demonen de poel te verlaten. Ze nemen vervolgens bezit van twee mensen en alles lijkt goed te gaan. Maar het karakter van de demonen zorgt ervoor dat ze elkaar dwars gaan zitten en zelfs in gevecht met elkaar komen. Hier wordt de mensheid en het land natuurlijk de dupe van.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Maanhoedster

Maanhoedster is alweer deel drie in de serie Zeríans Vloek van Thirza Meta. Wederom wordt de lezer in de wereld van Freär en Shitoh’sin getrokken.

Niet zoals verwacht
Om maar even met de deur in huis te vallen: ik had één grote verwachting van dit boek en dat was dat er nog een derde werelddeel zou worden aangekaart. Echter, bij het openslaan van de eerste pagina’s en het zien van de wereldkaarten die het boek rijk is, zie ik tot mijn verbazing geen nieuw werelddeel. Toch wordt er in deel twee (en ook in deel drie) aardig naar gehint en wel op een dusdanige manier dat mijn interesse voor dat werelddeel behoorlijk groot is geworden.


Is dit dan zo erg? Dat niet, maar het was niet wat ik verwacht had. Daarnaast is dit net als deel twee weer een redelijk dun boek, als je het vergelijkt met soortgelijke boeken (bijvoorbeeld die van George R.R. Martin). Na pagina 360 houdt het namelijk op. Nou ja, dit boek dan. Want het verhaal is nog niet uitverteld en dus is het wederom wachten, ditmaal op deel vier.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Muziekwevers

In Muziekwevers neemt Thirza Meta ons weer mee naar het werelddeel Freär, maar dat niet alleen. Ook word je getrakteerd op een nieuw werelddeel genaamd Shitoh’sin.

Episch…
Dit tweede deel gaat dus niet alleen verder waar het eerste deel (Wortelboom) stopte, maar voegt er nog een heleboel bij. Was het eerste deel al episch te noemen, Muziekwevers maakt het nog bonter. De landkaart is nu twee keer zo groot en dit keer geheel met de computer gemaakt. Iets wat de authenticiteit jammer genoeg geheel weghaalt. Bovendien is de kaart iets anders gevormd dan in het eerste boek, maar dat mag de pret niet drukken.

 
De lange namenlijst uit deel één is daarentegen niet verdubbeld. Sterker nog, deze is één pagina korter. Toch zijn er heel wat nieuwe karakters in het verhaal bij gekomen, maar andere karakters zijn dan weer vertrokken. Fijn dat de namenlijst niet is uitgebreid, want dat zou het verhaal nóg complexer hebben gemaakt.

Het boek begint gelukkig ook met een “Wat voorafging”. Erg handig als je het eerste deel alweer een tijdje uit hebt. Zo kun je makkelijker weer in het verhaal komen.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Wortelboom

Een Belgische auteur die zich waagt aan het schrijven van een epische fantasyroman a la J.R.R. Tolkien, Robert Jordan en George R.R. Martin. Dit is wat Thirza Meta probeert met haar reeks Zeríans Vloek, waarvan het eerste deel Wortelboom is. Een dikke pil van maar liefst 479 pagina’s.

De vloek
Zerían’an’Zaneh is een heks die eeuwen geleden op een profetie stuitte. Een profetie die gewag maakt over een kind van licht en duister. Ze schenkt er echter weinig aandacht aan tot ze jaren later, wanneer ze al oud en stervende is, ontdekt over welk kind het gaat.

 
Als laatste redmiddel probeert ze zichzelf in een jonger lichaam te verplaatsen. Dit heeft echter zo zijn consequenties: ze legt een vloek op alle betrokkenen. Deze vloek zorgt ervoor dat de zielen niet over kunnen gaan naar het hiernamaals, maar elke keer vanuit de tussenwereld weer in een nieuw lichaam op aarde worden herboren. Dit zal zo doorgaan tot de profetie uitkomt.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Een verschrikkelijke schoonheid

India en Londen eind negentiende eeuw, een kostschool, een oud dagboek en magie. Dit alles komt samen in Een verschrikkelijke schoonheid van Libba Bray.

Gemma Doyle
Een meisje genaamd Gemma Doyle groeit op in India. Op de dag dat ze 16 wordt, vindt er op de markt een gebeurtenis plaats die haar moeder het leven kost. Als reactie op deze gebeurtenis wordt Gemma naar Engeland gestuurd om daar op een kostschool les te krijgen. Daar leert ze de brutale Felicity, de mooie Pippa en de verlegen Ann kennen.


In eerste instantie zijn het niet bepaald vrienden van elkaar. Toch ontstaat er een band tussen die vier meisjes, die nog eens versterkt wordt als ze een oud dagboek vinden waarin gesproken wordt over een andere wereld en een geheim genootschap, genaamd de Orde.

Door magie weten ze deze andere wereld te vinden en te betreden. De meisjes zijn echter te onwetend om te vermoeden welke gevaren er schuilen achter hun ontdekkingen.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Ocarina: The Muse

Bij deze mijn tweede recensie over een Ocarina. Ditmaal gaat het om The Muse. Een echt kunstwerkje.

De vorm is gemaakt door de artiest Jonathen Bickart. Zoals je kunt zien op onderstaande foto, heeft de Ocarina de vorm van een gezicht. Waarbij de eindes van de haren bij de vingergaten eindigen. Anders gezegd: De gaten zitten op de topjes van de haren. Erg mooi gemaakt, dus het is sowieso al een plezier voor de ogen.

De klank is natuurlijk een stuk belangrijker en deze is echt super. De Ocarina is gestemd in D en heeft 10 gaten. 8 voor de vingers en 2 onderop voor de duimen. Dit zijn er dus 2 minder dan bijvoorbeeld de Ocarina of Time replica. Hierdoor is het bereik iets kleiner en dus ook de mogelijkheden van de te spelen stukken. De klank is warm en diep en is over het gehele bereik van noten zuiver. De klank is zo goed dat, van de vier Ocarina’s die ik nu bezit, ik deze het meeste bespeel.

Het bespelen van deze Ocarina is wel even wennen. vooral het linker duimgat zit op een andere plek dan die van mijn andere soortgelijke Ocarina’s. Het gat zit namelijk niet ter hoogte van de wijs en middelvinger, maar een stuk meer naar links. In het begin had ik dan ook dat wanneer ik de linker duim weer moest plaatsen inclusief wijsvinger, dat ik met mijn wijsvinger naast het gat zat. Gelukkig was dat alleen in het begin. Je krijgt echter het gevoel alsof je de Ocarina meer als een blokfluit moet spelen. Oftewel redelijk verticaal in plaats van horizontaal. Je zit dan echter met het tuitstuk. Uiteindelijk kom je dan vanzelf op een tussenweg en dan speelt deze Ocarina echt geweldig.

Tot nog toe heb ik totaal geen spijt van deze aankoop. Het enige minpuntje dat ik kan verzinnen is dat ik steeds bang ben dat hij beschadigd. Al kom ik daar vast ook wel een keer overheen. :P

De Laatste Eenhoorn

Ben je fan van klassiekers als De Hobbit of De Kronieken van Narnia? Wellicht is De Laatste Eenhoorn van Peter S. Beagle dan wel iets voor jou.

De laatste?
Stel je bent een Eenhoorn en je hebt het eeuwige leven. Stel je hebt al zo lang geen soortgenoten gezien dat je niet eens meer weet wanneer de laatste keer was dat je er een zag. Stel er komen wat verdachte mensen langs en die praten over je soortgenoten alsof ze niet meer bestaan. Wat zou jij dan gaan doen?

 
Nou, de Eenhoorn in dit boek beslist dat ze dan maar eens op een zoektocht gaat. Ze verlaat dus haar leefgebied, een seringenbos, en trekt de rest van de wereld in. Maar waar ze ook zoekt, ze kan geen anderen van haar soort vinden. Op een gegeven ontmoet ze de tovenaar Schmendrick en later Molly, en samen met deze twee reist ze verder, ondertussen uitzoekend wat er is gebeurd met de Eenhoorns.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Gebroken glas

Een tijdje terug pakte ik mijn HTC Desire en zat er plots een scheur in het glas van het touchscreen. Dat is dus niet iets waar je blij van wordt.

Dus ik naar de KPN winkel waar ik de smartphone vandaan heb. Tja, niet verzekerd (domdom, want 1 keer is niet genoeg in dit geval). Minimale kosten zouden 200 euro bedragen. Minimaal. Dus het kon nog wel eens meer worden.

Nu had ik online al wat onderzoek gedaan en die schermpjes kun je online al kopen voor 55 dollar en het monteren kost niet meer dan 1 uur werk. Dus dan vind ik 200 euro nog al aan de hoge kant. Dat dus ook maar meteen gezegd. De medewerker wees me toen op een reparatiewinkel die het vast goedkoper kon maken.

Voor dat ik hier naar toe stapte vroeg ik nog wel even of ik de smartphone later ook kon verzekeren. Ja, dat was geen probleem, mits de telefoon gerepareerd was.

Goed, dus ik naar die reparatiewinkel. Natuurlijk kon deze gemaakt worden en dat zou 1 week duren en 120 euro kosten. Dat is nog veel… maar in ieder geval een stuk minder dan die 200.

Een week later heb ik de telefoon opgehaald, netjes betaald en ben weer naar KPN gegaan. Want ik wilde de smartphone voor de toekomst toch wel verzekeren. Nou, die medewerker die ik toen voor me had wilde dat dus totaal niet doen. Raar, als je de week ervoor toch de mededeling kreeg dat dat geen probleem zou zijn. Nee, het scherm was niet meer origineel en er zaten wat beschadigingen op.

Vervolgens wilde mijn moeder een wijziging in abonnement door laten voeren. Dat kon wel. Maar hoeveel dingen ze dan wel niet moeten scannen. Waarom kunnen ze dat dan ook niet met een smartphone doen? Dan kunnen ze toch vastleggen hoe de smartphone er op dat moment uitziet en wat de vorige reparaties behelsden. Op die manier kun je zo’n apparaat toch prima verzekeren? Of denk ik nu weer veel te makkelijk?

Goed, nog iets meer dan een jaar en mijn contract is ten einde. Dan misschien maar eens kijken voor een andere smartphone en die dan wel verzekeren. Voorlopig is deze nu weer heel, al zit er nu op twee plekken wel wat vuil onder het glas, en hopelijk blijft dat ook zo. Want op dit soort kosten zit ik niet te wachten.

Wicked (Slecht)

De Slechte Heks van het Westen zat Dorothy behoorlijk dwars in de Tovenaar van Oz. Maar was ze nou echt zo slecht? En hoe was ze dan zo slecht geworden? Gregory Maquire geeft in Wicked (Slecht) zijn kijk op de Heks.


Oz
Wie kent niet, al is het maar globaal, het verhaal van Dorothy en de Tovenaar van Oz? Een kleine meid uit Kansas die door een tornado met huis en haard in het land Oz terecht komt, boven op een heks, die volgens de daar wonende bevolking behoorlijk slecht was. Het gewicht van het huis zorgt er natuurlijk voor dat de heks direct sterft en haar zuster die woont in het westen van het land Oz is daar vanzelfsprekend niet blij mee.

In het origineel van L. Frank Baums, is Dorothy het lieve goede hoofdkarakter en dus wordt de Heks van het Westen als slecht neer gezet. Maar omdat in het echte leven de wereld niet zo zwart/wit is was het tijd om het verhaal eens van de andere kant te belichten.
.....
De rest van de recensie valt te lezen op Aeon.

Kerstprijsvraagveiling 2010 2

Weten jullie het nog?

- Ratchet & Clank T-Shirt
- Motorstorm Arctic Edge
- PSP Keycord
- Call of Duty: Black Ops soundtrack
- Gandalf figurine
- SEGA Virtua Tennis 2009 sporttas

Oftewel de prijzen die ik gewonnen had in de Kerstprijsvraagveiling van Fok!Games dit jaar. Nou, zijn zijn van de week eindelijk door de post bezorgd.


Het T-Shirt is erg gaaf. Mooier dan ik verwacht had. Goede kwaliteit en prachtige opdruk. Ratchet & Clank FTW. Helemaal top.

Het Gandalf figuurtje is dan weer een stuk kleiner dan ik verwachte, maar in vergelijking met de grootte best zwaar. Daarnaast is en blijft het Gandalf. Dus die gaan we niet bespotten.

De tas kende ik dus al, aangezien ik die vorig jaar ook gewonnen had. De inpakker heeft die ook maar meteen gebruikt als soort van grote envelop. Alle andere prijzen zaten er namelijk in en er omheen zat een plastic zak die met plakband was dicht geplakt. Het is gelukkig allemaal goed aangekomen, dus mij hoor je er niet over klagen.

De keycord is ook mooi dit keer. In het verleden wel meer keycords gewonnen en de kwaliteit wil nog wel eens verschillen. Het gebruikte materiaal is zeer goed en de opdruk is ook prima.

De game is een promotie versie. Niks mis mee, maar jammer genoeg geen instructieboekje erbij. Al kan ik daar prima mee leven hoor.

De soundtrack valt me erg tegen. Ik had gehoopt op wat oude muziek, het zijn echter allemaal rap en remixen daarvan. Denk aan Lange Frans, De jeugd van tegenwoordig, Kempi etc. Niet bepaald mijn soort muziek. Oh well, het koste geen drol en wie weet kan ik er ooit iemand anders zeer gelukkig mee maken.