Al weken krijg je reclame over je heen van Heineken, aangaande hun actie met een USB in de vorm van een cassettebandje. Nu leek me dit dus een erg leuk dingetje (het bier is niet echt te zuipen, maar dat even terzijde). Want thuis hebben we een radiosetje die ook USB ondersteund. Dus dan zou ik mooi wat muziek erop kunnen zetten en mijn eigen keuze muziek kunnen luisteren. En dan is die cassette-vorm toch een leuk extraatje. Al was ik dus eigenlijk helemaal niet van plan iets te kopen, maar ik dacht... laat ik toch maar een klein dingetje kopen van mijn zuurverdiende geld. Want alleen maar werken en niks kopen, daar is ook niets aan.
Maar al loopt die reclame al weken, in de supermarkten kon ik het maar niet vinden. Dus gisteren maar eens gegoogled of dat geval al weer uitverkocht was. En toen las ik dus dat er al mensen waren die hem gekocht hadden. Na mijn werk ben ik dus maar meteen naar de dichtstbijzijnde supermarkt gefietst, maar weer een nee. Toen maar naar een iets verder afgelegen supermarkt gereden. Daar zat ook een drankenhal bij. Ben daar toen maar gelijk als eerste in gewandeld en even na gevraagd of ze het hadden of dat het alweer over was. Ja, ze hadden ze al wel... dus die dame ging even kijken of ze er nog stonden... maar nee hoor, daar lagen ze niet meer. Iets wat ik zelf ook al gezien had. Ze ging dus even kijken of er nog in het magazijn wat lag. En ja hoor, daar lag er nog precies één.
Die was dus meteen voor mij. :P Goed, ze hadden verschillende soorten en ik tref het natuurlijk weer dat de laatste de minste leuke is. Al is de kleur wel lekker duidelijk zichtbaar, namelijk fel oranje. Omdat het thema dus Hollandse Nieuwe was van deze versie. Op het thema na een geinig dingetje. Kleiner dan ik had verwacht en toch mooi 2 GB geheugen (al is dat tegenwoordig niet zo heel veel, maar genoeg voor waar ik het voor wilde gebruiken).
Ik heb er net dus wat muziek op gegooid en ga dat binnenkort eens uitproberen. Mocht het niet werken dan scheelt het in ieder geval bijna 2 GB aan ruimte op mijn computer.
Al jaren zit ik er over te denken om een bonsai groot te brengen. Nou ja, groot. Zo'n boom moet eigenlijk een boompje blijven. Dat is het hele idee achter een bonsai. Toch is dat er nooit van gekomen. Voornamelijk omdat dergelijke boompjes behoorlijk prijzig zijn.
Begin dit jaar was dat gevoel weer sterk aanwezig, en pak-em-beet twee maanden geleden vonden we in onze tuin een eikeltje met daaraan al een wortel, een stam en wat blaadjes. Kijk, dat is toch een mooi begin. Dus die heb ik even vanuit de grond in een potje gepoot. Beetje potgrond erbij en een schuitje water en de rest moest het boompje eerst zelf maar opknappen.
En dat leek dus even niet helemaal goed te gaan. De blaadjes verschrompelde en wat overbleef was een zielig stammetje. Die gelukkig wel flexibel bleef, dus maar hopen dat het goed kwam. Want een eik is een sterke boom en als bonsai zeer geliefd daarvoor. Want ze kunnen redelijk veel aan. Dus grotere kans dat je het als boompje lang in leven kunt houden.
Hij stond in ieder geval lekker buiten in de zon en kreeg af en toe een buitje over zich heen. Maar het stammetje bleef kaal. Tot een week of twee geleden. Toen kwam er opeens weer een blaadje aan. En daarna nog één, en nog één. Wat er op dit moment dus al zeven zijn geworden. Alleen de top blijft tot nog toe een beetje kaal. Maar goed, er zit dus nog steeds leven in.
Zoals je kunt zien is het op dit moment nog niet zoveel. Maar dat hoeft van mij ook niet. Dit is voor mij ook een heel-veel-jaren plan. En toch veel leuker dan zo'n geval van een kweker. Nu kan ik ook zelf bepalen hoe ik hem ongeveer zal laten groeien. Al ben ik daar nu dus nog niet zo mee bezig.
Hij staat dus buiten. Maar ik zet hem, denk ik, iets voor dat de winter begint binnen. En dan richting zomer weer buiten. Niet dat ik bang ben dat hij door vorst dood zal gaan (het is toch een eik). Maar meer omdat ik in de winter zelf niet zo naar buiten wil gaan en hem toch wil blijven verzorgen.
Eigenlijk is het wel frappant. Dat in het jaar dat de ene eikel overlijd, dat ik dan ook in dat jaar een bonsai begin op te groeien, wat eerst een eikeltje was. Dood en leven, in de tijd zo dicht bij elkaar. En al zegt men dat de dood rust biedt, dat boompje biedt dat ook. Ik denk wel dat ik van dat boompje erg ga genieten en als deze bevalt... Wie weet... Misschien probeer ik dan ook wel eens van een andere boomsoort een bonsai te maken.
Als een artiest iets anders oppakt dan we van hem gewend zijn, hoor je vaak: schoenmaker, blijf bij je leest. Om aan te geven dat die persoon zich beter kan bezig houden met dat waar deze verstand van heeft. Guillermo del Toro is van origine een filmregisseur, dus die verwacht je niet zo snel als auteur op een boek staan. Toch staat deze naam boven aan het boek De Meester, welke hij gezamenlijk met Chuck Hogan schreef. Had Del Toro zich beter op het film vlak kunnen houden?
Visie Als je De Meester leest, krijg je al snel door dat Del Toro iemand is met een visie. Iemand die niet denkt in woorden, maar in beelden. Beelden die door elkaar heen zweven en zodoende de verschillende verhaallijnen in elkaar doen weven. In het begin wordt je dan ook overladen met karakters en informatie. Alsof Del Toro eerder bezig is met alles op film dan op papier te zetten. Hierdoor voelt het verhaal in eerste instantie erg kil en doods aan. Het gevoel mist. Deze stijl viel mij destijds ook op bij de serie Jurassic Park van Michael Crichton. Een auteur wiens boeken vaak zijn verfilmd. ..... De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Via Aeon werd ik gewezen op een site waar je kunt bijhouden welke Anime je kijkt en gekeken hebt en welke Manga je leest en gelezen hebt.
Nu heb ik daar ook maar een profiel aangemaakt en al is het nog niet veel, ik ga toch kijken of ik dit wat kan bijhouden. De verschillende lijstjes zijn nu hier te vinden: Anime Manga
Voor als nog gok ik dat de Manga lijst over de tijd flink wat langer zal zijn dan de Anime lijst. Maar goed, het kan in de toekomst wel totaal anders blijken te zijn.
Tevens heb ik beide links toegevoegd aan het links gedeelte van deze blog.
De meeste zullen wel weten dat ik admin ben op www.planet-aeon.nl. En daar hebben we nu voor het eerste een prijsvraag. En een erg gave prijsvraag. En dit wil ik natuurlijk graag promoten, dus doe ik dat ook even hier.
Kruip je graag onder je bed met een goed horrorboek? Huiver je van spanning en ontroering bij Guillermo del Toro's film Pan's Labyrinth? Dat treft, want op Aeon geven we drie exemplaren van de nieuwste Del Toro-vertelling weg: het macabere boek De Meester van Uitgeverij De Vliegende Hollander. Dit nieuwe verhaal over vampiers die de mensheid bedreigen, schreef de Mexicaanse meester van het sinistere sprookje samen met de talentvolle thrillerschrijver Chuck Hogan.
Het boek is echt super geweldig. Dus doe vooral mee aan deze prijsvraag. Want het is echt de moeite waard.
Voor de prijsvraag zelf kun je het beste even kijken op Aeon, en wel hier.
Breng de post bij u langs. Ja ja, vanaf gisteren ben ik vakantie hulp bij een postbedrijf. Ik heb nu een nul-uren contract tot en met augustus. Het is dan ook een vakantiebaan. Maar tja, ik ben er wel blij mee... want ik ben al een jaar aan het zoeken naar werk. En ik verdien er dan wel niet veel mee... maar het is in ieder geval iets.
Voorlopig ging het erg goed. Heb vandaag al een groot deel in mijn ééntje bezorgd. Morgen mag ik het bezorg-gebied, wat ze me hebben geleerd, helemaal alleen doen. In totaal ben ik dan zo'n drie uur onder de pannen. Wat ze verder nog van plan met me zijn weet ik nog niet. Dat zal de tijd vast wel leren. Voorlopig ben ik in ieder geval blij dat ik wat werk heb en je leert zo ook wat nieuwe mensen kennen.
Dus, mocht ik de komende tijd 's middags niet meer online zijn... dan komt dat dus hierdoor. ;)
Een week geleden kreeg ik, via via, te horen dat mijn vaders is overleden. De afgelopen maanden lag hij in het ziekenhuis, in eerste instantie omdat hij het in zijn rug had en later bleek dat er kanker in zijn lichaam zat. Ik heb hem in die tijd meerdere keren opgezocht en zag hem steeds meer achteruit gaan. Ze wisten namelijk niet precies welke vorm van kanker hij had. Uiteindelijk vermoeden ze longkanker en daar was niks meer aan te doen.
Maar goed, bij het slecht nieuwsgesprek wilde hij dat ik er bij was. En toen is er ook afgesproken met de arts dat ik eerste contact persoon zou zijn. Ik stond dus even met mijn oren te klepperen toen een kennis opbelde met de mededeling: Gecondoleerd. Ik ben toen dus met spoed naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat hij van de long-afdeling naar het verzorgingsgedeelte was verhuisd. Nu bleek men tevens op de long-afdeling mij niet als eerste contactpersoon te hebben veranderd. Dus ze hadden bij de verhuizing een ander gebeld. En deze hadden ze bij de intake bij het verzorgingsgedeelte ook zo opgetekend.
Nu is dat op zich allemaal nog niet zo raar, maar... die contact persoon mocht mij blijkbaar van mijn vader niet bellen toen deze overleed. Het is dat ik het via via te horen kreeg... anders had ik er pas in het ziekenhuis achter gekomen. Maar goed, die eerste contact persoon is ook nog eens de begrafenisverzorger. En toen ik even kwaad bij hem langs ging kreeg ik ook nog even doodleuk de mededeling dat ik niet welkom was op de begrafenis. Welke dus afgelopen vrijdag was.
Tevens kwam ik er achter dat hij in de laatste week zijn notaris gesproken had. Dus daar zal ook wel het één en ander zijn gewijzigd. Maar voor we dat weten zijn we denk ik weken later. De laatste steen die hij in de vijver heeft gegooid en waarvan de rimpeling na zijn dood nog wel even zal door rimpelen. Maar er zal wel een eind aankomen. En dan is het staartje voltooid verleden tijd.
Ik heb in ieder geval een tijdje terug, voor zijn dood, dit gedichtje geschreven. Het is niet echt mooi ofzo... maar dat was hij, achteraf bezien of eigenlijk vooraf bezien al, ook niet waard.
Is het een plicht? Ooit droomde ik de dromen Waarin hij langs kon komen De Engel des doods
Ik voelde dan de pijnen Van ondragelijk lijden Zo genadeloos
Het ergste wat kan gebeuren Kan het hart niet opfleuren Maar knijpt het samen
Over de tijd bekoelde De liefde die ik voelde Jouw daden spraken
Want zou jij een traan laten? Na leugens en krompraten Als je dat al kon
Nu is het einde in zicht En denk ik: "is het een plicht?" Om nu te huilen
Omdat het alweer een tijdje terug is dat ik de Poll vernieuwd heb en de E3 2009 deze week van start gaat, dacht ik: "Laat ik eens een E3 poll maken."
Op het moment zijn er drie grote videogame console/handheld bouwers en wel Sony, Nintendo en Microsoft. En de vraag is wie van deze drie zal met de interessantste dingen aan komen?
Komt Sony met een nieuwe PSP, de PSPgo? Zal Nintendo een nieuwe Mario of Zelda onthullen? Of komt Microsoft met nieuwe online mogelijkheden van XboxLive?
Zo meteen ga ik even naar de uni. Want ik heb een boete op mijn geleende boeken gekregen bij de bibliotheek. Dat is opzich niet verwonderlijk. Had ik ze maar eerder moeten verlengen. Maar toch. Voor 1 euro moet ik speciaal naar de uni rijden, omdat het niet digitaal betaald kan worden. Nee, ik moet speciaal die ene euro aan de balie betalen. Joehoe, ik woon niet bepaald in de buurt van de uni en ik kom er niet wekelijks omdat ik thuis werk. En de rit is toch een stuk duurder dan één euro. Achtergebleven lui daar.
Gelukkig had ik een tijdje terug een aardige dame aan de lijn, die mijn leendatum wat naar voren heeft geschoven (wat ze eigenlijk niet mocht). Zodat ik het ritje zelf kon plannen en niet nog een boete er overheen krijg. Dus vandaag ga ik daar maar even heen om te betalen en dan gelijk even Groningen in. Lang niet meer geweest, dus ben benieuwd wat er veranderd is.
De laatste tijd merk ik dat ik het nummer Fairytale Lullaby van John Martyn behoorlijk vaak draai. Ik ben altijd al wel fan van dit soort muziek geweest. Lekkere rustige akoestische gitaarmuziek. Maar de tekst van dit nummer spreekt me ook wel aan. Het iemand mee willen nemen naar wonderbaarlijke plekken en het idee van: hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus neem vooral vrienden mee. Want vrienden kan iedereen wel gebruiken en hoe meer hoe beter. Als het maar echte vrienden zijn natuurlijk.
Het is daarom ook niet zo vreemd, denk ik, dat ik dit nummer de laatste tijd behoorlijk vaak draai. Ik zit namelijk weer eens in een cyclus waarin ik merk dat mensen die ik als vrienden beschouw(de), haast geen contact meer met mij zoeken. En als ik hen aanspreek dat er dan een terughoudendheid om het gesprek heen hangt.
Zelf snap ik daar echt niks van. En vraag me dan altijd sterk af: Waarom? Wat is er zo veranderd? En waarom gebeurd dat altijd op momenten in je leven dat je juist vrienden goed kunt gebruiken? En als je zoiets vraagt krijg je meestal nooit een duidelijk antwoord. Men draait dan altijd om de hete braai heen ofzo.
In het verleden betekende een dergelijke cyclus meestal dat ik geen vrienden overhield (omdat het er altijd al zo weinig waren). En dan moest ik maar weer nieuwe zoeken. Dit keer heb ik echter het gevoel dat ik enkele vrienden heb die zullen blijven hangen. En daar ben ik heeeeeeeeeeel erg dankbaar voor.
Afijn, voor dat deze post heel erg deprimerend wordt, hier het aangekaarte nummer met daaronder de tekst.
John Martyn - Fairytale Lullaby
If you want to ride a rainbow, come with me And I will take you to the magic purple sea And maybe we will find a thousand sugar fish When you eat them they will grant your every wish
And if you want your friends to come Then bring them all along
If you want to catch a star then walk my way I will take you where the night is always day You can follow me if you really try Maybe we will find a rainbow to teach it to fly
And if you want your friends to come Then bring them all along
I will take you through the magic dancing wood And I will take you where the goblins are all good I will take you where the elfs and pixies do sing And I will take you round the magic fairy ring
And if you want your friends to come Then bring them all along
Bow your head and let your eyelids close on down Where we're going you won't need to bring your frown You will find that all the things that I have said Will come true when you are lying in your bed
And if you want your friends to come Then bring them all along
De Wilde Gave, geschreven door Ursula Le Guin (geb. 1928), is het eerste deel van een serie die op dit moment bestaat uit drie delen. Het wist de PEN Center USA 2005 Children's literature award al in de wacht te slepen. Dit schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar weet het 208 pagina’s tellende dit ook waar te maken?
Wereldkaart Het eerste waar je als lezer tegenaan loopt als je het boek openslaat, is een wereldkaart. Persoonlijk vind ik dat altijd wel een traktatie. Het geeft je voordien namelijk de gelegenheid om alvast wat te fantaseren over de wereld die je zult gaan betreden. Even geografisch oriënteren hoe de wereld in elkaar zit. Welke plaatsen zul je waarschijnlijk aandoen, welke rivieren is het land rijk, zijn er zeeën en woestijnen?
Tijdens het lezen is het daarnaast wel handig om zo nu en dan de genoemde plaatsen op te zoeken en te kijken hoe de reis zich vordert en waar de karakters zich bevinden ten opzichte van vorige bezochte plaatsen. Wat mij tijdens het lezen opviel was dat er redelijk wat plaatsnamen en gebieden worden genoemd, maar dat deze nauwelijks op de kaart worden beschreven.
De gebieden die wel veel worden beschreven behoren maar tot een klein deel van de kaart. En dat deel is onder één naam opgetekend. De rest van de kaart wordt in dit deel dus niet gebruikt. Persoonlijk had ik het fijner gevonden als er een kaart van dat kleine gebied was geweest en de rest van de kaart pas in de volgende delen was gebruikt. Het wordt dus wachten op de volgende delen voor de kaart echt gebruikt kan worden. ..... De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Gisteren had ik een afspraak bij de tandarts. Al jaren verteld deze mij dat ik last heb van tanderosie en dat mijn tandglazuur steeds dunner wordt. De vorige keer kwam hij met het idee om er een laagje op aan te brengen. Daarvoor moest ik gisteren dus terug komen.
Het ging om mijn middelste twee boven tanden. En na een minuut of twintig met mijn mond open te hebben gelegen was het werkje klaar. Nu zit er dus achter op deze twee tanden een laagje kunsttand (of hoe dat ook genoemd word). En dat laagje zorgt ervoor dat mijn kiezen niet meer zo als vroeger op elkaar kunnen komen. Dit omdat de ruimte tussen mijn boven- en onder-tanden veranderd is. Het voelt nu net alsof ik van die konijnentanden in heb, maar dan zonder dat verlengde. Dus alleen dat plastic geval waar je tanden dan inzitten.
Dit voelt dus erg raar aan en daarnaast begin ik wat spierpijn in mijn kaken te krijgen, door dat ik deze nu anders dicht doe. Pas na 3 á 6 maanden behoord het weer goed te zijn. En ik heb dus een vervolg afspraak over 3 maanden om te laten controleren of het allemaal goed zit. Nou ja, het is neem ik aan beter dan de tanderosie door te laten gaan, maar toch... het voelt niet echt prettig.
Een tijdje terug kreeg ik weer zin om mijn platenspeler te installeren. De boxen stonden al in mijn kamer en de platenspeler ook, maar ik kon de kabels maar niet vinden. Ben toen twee avonden bezig geweest om de dozen op zolder te doorzoeken. Ik kon ze echter maar niet vinden. De derde dag keek ik naar de boxen en de platenspeler en dacht: Waar zijn die verrekte kabels toch. En toen had ik een kleine ingeving. Misschien liggen ze achter het gordijn op de vensterbank die achter de boxen zit. En ja hoor, daar lag de zak met kabels. Eigenlijk best een logische plek voor mij om het daar neer te leggen. Maar je kijkt er zo snel overheen.
Goed, de boel netjes aangesloten en wat platen uitgezocht om te beluisteren. Allemaal oude muziek. Toch blijft het leuk om naar te luisteren. The Wiz, Hair, Tommy, Frank Sinatra, Paul Simon & Art Garfunkel enz. enz.
Toch zijn het allemaal platen die door mijn ouders ooit zijn gekocht en er zit dus ook veel spul tussen dat ik niks vind. Nu wist ik dat de kringloopwinkel hier in de buurt ook LP's verkocht. En niet al te duur. Dus daar ben ik gisteren even langs gegaan. Ik heb toen maar meteen zes platen gekocht, namelijk:
- Henk Elsink ontvangt Wim Sonneveld - Paul van Vliet ~ Theatershow '83 - Toon Hermans ~ Theater Liedjes - Toon Hermans ~ One Man Show 1961 - Toon Hermans ~ One Man Show 1964 - This is my Life ~ Shiley Bassey
Voornamelijk cabaret dus. En erg oude cabaret. Maar wel tijdloze cabaret. Vooral met die van Henk Elsink en Wim Sonneveld ben ik erg blij. Gisteren heb ik meteen het grootste deel beluisterd. Alleen van Toon Hermans moet ik nog twee platen luisteren. De kwaliteit van de platen is trouwens nog erg goed. Af en toe een klein vuiltje waardoor de plaat wat hapert, maar voor de rest geen klachten. Ik ga hier nog wel een tijdje van genieten. :)
Gisteren was het Bevrijdingsdag en dat betekende voor mij dus weer drummen. Er was al voor die tijd wat rumoer omtrent het spelen in het dorp. Dit omdat de Brassband had besloten dat ze niet meer ieder jaar door het dorp wilden lopen, maar één keer in de vijf jaar als het een officiële feestdag is. Al weten ze de deuren erg goed te vinden als ze hun jaarlijkse enveloppen actie (donaties) lopen of weer eens wat verkopen huis-aan-huis. Omdat ze dat zo leuk hadden bedacht, betekende dit wel dat het dorpsbelang ons alleen niet zo zagen zitten. Maar we mochten zelf uitmaken of we speelden of niet. Dus hebben we als bestuur zijnde besloten dit toch te doen. Al is de vraag nog even of we er voor betaald worden. De dorpsbewoners vonden het in ieder geval erg leuk en vonden het erg sportief dat we speelden ondanks het slechte weer.
Persoonlijk had ik wel een klein onnozel dingetje. Door het slechte weer was ik niet geheel in kostuum naar het startpunt gegaan. En moest me daar dus nog even omkleden. Bij de auto deed ik daarom mijn jas uit en legde deze in de auto. Vervolgens pakte ik mijn cape, hoed en drumspullen en sloeg de deur dicht. Vervolgens zocht ik naar de autosleutel om de deuren op slot te zetten. Echter die zat die nog in mijn jas. Ik wilde dus de deur weer open doen, maar deze zat dus op slot. Had de auto deze automatisch vergrendeld. Dus ik kon de auto niet meer in. Gelukkig had ik een tijdje terug mijn moeder de reservesleutel gegeven, dus die heb ik toen maar even opgebeld met de melding dat ze die vast klaar moest leggen. Ik ben na het drummen toen door iemand thuis afgezet, om de sleutel te halen, en weer terug gebracht, zodat ik weer in de auto kon. Al met al kwam alles wel dus op zijn pootjes terecht.
De laatste jaren komen Nederlandse uitgeverijen steeds vaker met beeldromans (graphic novels) op de markt. Met de komst van de film Watchmen brengt Uitgeverij De Vliegende Hollander de oorspronkelijke beeldroman waarop deze film gebaseerd is. Dit keer netjes vertaald naar het Nederlands en in één bundel uitgebracht. Het origineel kwam namelijk in twaalf delen uit.
Beeldroman Maar wat is een beeldroman nu eigenlijk? Als je er vluchtig naar kijkt heeft het veel weg van een doodnormaal stripverhaal. Pagina’s die verdeeld zijn in verschillende vlakken waarin getekend is en waar tekstballonnetjes de tekst van het verhaal brengen.
Toch is de term beeldroman niet voor niets bedacht. Wat het aangeeft is dat het verhaal vaak in boekvorm wordt uitgegeven. Dat de verhaallijn uitgebreid, ingewikkeld en meestal voor volwassenen bedoeld is. Je zou bijna kunnen zeggen dat het literaire kunst is waarbij de plaatjes de inhoud nog eens versterken. ..... De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Twee voor de prijs van één. Dat gaat wel op voor de bundel Kleurenblind. Want Nico De Braeckeleer en Kees Krick verzorgen elk een verhaal in dit 208 pagina’s tellende boek. Beide verhalen zijn geïnspireerd op Japanse suspensefilms en vallen daarom in de categorie thriller.
Helrood In Helrood vertelt Nico De Braeckeleer het verhaal van Kirsten. Een aan het conservatorium afgestudeerde componiste die zich in stilte terugtrekt, met als doel vijf volwaardige muziekstukken te componeren op haar piano. Echter, zoals het de meeste thrillers betaamt, loopt alles anders dan Kirsten in eerste instantie voor ogen had.
In het gebouw, waar Kirsten in haar eentje de rust zoekt die ze nodig heeft, bevinden zich ook andere entiteiten. En deze hebben zo hun eigen planning.
Sepia Kees Krick brengt ons met Sepia het verhaal van John. Een freelance fotograaf, wiens vrouw is overleden in een ongeluk en die verschillende opdrachten aanpakt om zichzelf en zijn zoon Ruben te kunnen onderhouden.
Op het moment dat Johns fotocamera kapot gaat en deze zijn oude fotocamera weer te voorschijn haalt, gebeuren er verschillende ongelukken. Door langzaam maar zeker terug te grijpen in zijn verleden ontdekt John waardoor de ongelukken ontstaan. ..... De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Afgelopen week was ik wat aan het zappen langs de tv-kanalen en toen kwam ik op een programma waar een onderwerp liep over mensen die geluiden ontwikkelen voor apparatuur. Want de consument moet een goed gevoel krijgen tijdens het gebruik van hun aangekochte apparatuur. Een wasmachine kan maar beter niet stil zijn... want dan denkt de consument dat deze kapot is. De knop van een radio moet tijdens het draaien zachtjes klikken zodat de consument weet dat er iets veranderd. En een deur van een auto moet met een mooi geluid dichtklappen, zodat de consument het gevoel heeft dat de deur en het slot sterk en stabiel zijn.
Voor het bedotten van de consument op deze manier zijn speciaal mensen aangenomen. Als een apparaat is ontworpen en het eerste exemplaar is gemaakt, dan gaan deze kijken welk geluid dat apparaat. Vervolgens bedenken ze hoe het apparaat eigenlijk had moeten klinken en gaan dan aanpassingen aanbevelen op het eerste ontwerp. Is dit nodig? Voor het hoofddoel van het apparaat niet. Maar de consument wil bedot worden. Het geluid is nep, maar het geeft wel een fijner gevoel. En daar betaalt de consument dus graag voor.
Het zette mij aan het denken. Want bewust en onbewust worden we op veel meer manieren om de tuin geleid. Neem nu eten en drinken. Vol met smaak-, geur- en kleurstoffen die ons het gevoel moeten geven dat het voedsel van een bepaald voedselproduct is gemaakt. Maar eigenlijk ziet dat echte product er heel anders uit en smaakt het net iets anders en komt er een net iets andere geur vanaf. Maar omdat je het niet naast elkaar proeft merk je dat niet zo snel. Maar wat we nou eigenlijk naar binnen werken weet bijna niemand.
Een ander voorbeeld is de media. Hoeveel bladen zijn er niet die hun foto's manipuleren met programma's als photoshop? In hoeveel films is het geluid dat je hoort er niet kunstmatig aan toegevoegd? Om nog maar van de beelden te zwijgen. Want mensen... een auto komt niet tot stilstand als je de banden kapot schiet. Maar hoeveel films zijn er niet gemaakt waar dat de orde van de dag lijkt. En dan reclames. Gisteren bij het programma Kassa had men het over reclames die worden uitgezonden rond kinderprogramma's. Kinderen tot een jaar of zeven hebben totaal geen besef over wat reclames zijn. Iets korts dat uitgezonden wordt. En met de leuke bekende figuurtjes er op... dus dat moet mamma of pappa maar kopen. Ja, die koppies worden op jonge leeftijd al helemaal gemanipuleerd en die manipuleren vervolgens de koppen van de ouders.
Maar de mens is ook zo makkelijk te manipuleren. Als het er maar leuk, lekker, aantrekkelijk, smakelijk of welke andere zalige manier ook uitziet, ruikt of proeft... dan willen we het wel hebben. Maar de klap komt pas als men dieper gaat kijken. De eerste blik verblind, maar een tweede of derde blik kan de mening al veranderen. Al is het dan soms wat te laat. Die wasmachine die achteraf eigenlijk veel te veel gekost heeft wil de verkoper niet meer terugnemen en dat aardbeien toetje zit al in de maag.
En dit gebruik van nepheid zie je niet alleen bij aanbieders van producten. Nee, deze nepheid heeft zijn wortels tot in het diepste van de mensheid genesteld. Want hoe vaak hoor je niet van iemand dat die ex-partner toch niet was wat men verwachte. Om vervolgens het zelfde nogmaals mee te maken met de nieuwe partner. Maar tja, hij/zij was zo knap of zei van die lieve dingetjes. Nee, de mens is blind, doof en smaakloos. En ieder van ons doet er op zijn of haar manier wel aan mee. Is het niet door een aankoop dan wel in de liefde. Of is die laatste al zo ver gezakt dat dit eigenlijk ook al tot het begrip aankoop behoort?
De serie De fantasiejagers van Mel Hartman bestond al uit twee delen, namelijk De fantasiejagers en Droomloos. De serie is sinds maart dit jaar aangevuld met een derde deel genaamd Angstdroom. Deze wordt, net als de vorige delen, uitgegeven door Uitgeverij Kramat.
Vooroordeel Voordat ik het boek in handen kreeg, had ik al wat vooronderzoek gedaan. Dit vond ik wel nodig omdat ik namelijk de eerste twee delen nog niet gelezen heb. Wat me opviel was dat het boek maar 224 pagina’s telde. Als fantasyliefhebber vond ik dat nogal aan de korte kant. Toch komt een dergelijk aantal pagina’s wel vaker voor in het fantasygenre, maar dan veelal bij jeugdfantasy. Uit onderzoek bleek al dat het niet om jeugdfantasy ging.
Vervolgens dook er een ander soort zorg bij mij op. Kon het aantal pagina’s betekenen dat het een direct vervolg was? Was het noodzakelijk voor het begrip van het verhaal om de eerdere delen te lezen? Uit onderzoek bleek al snel dat dit niet noodzakelijk was. Angstdroom kan gemakkelijk als losstaand deel gelezen worden. En dat is toch best handig als je nog niet eerder met de boeken van Mel Hartman in aanraking bent gekomen.
Tijdens het lezen verbaasde ik me al snel over het aantal karakters dat het verhaal rijk is. Veel karakters… weinig pagina’s? Zou het wel goed komen met het verhaal? Het antwoord hierop later in deze recensie. ..... De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
In januari had ik het al even over de cd Cohen in het Fries en over het nummer Ik wol dy op sa'n dei noch net by my wei van Gerbrich van Dekken. Ik vertelde toen dat ik het nummer eigenlijk wel even apart wilde bespreken maar daar de middelen nog niet voor had. Op dit moment zijn die er wel dus kan ik het wat uitgebreider bespreken.
Laat ik eerst even beginnen met een opname van het nummer welke ooit op Omrop Fryslân is uitgezonden.
Voor hen die de tekst niet goed kunnen volgen omdat ze het Fries niet machtig zijn, hier ook even de tekst:
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei Ik hâld fan dy ast wekker wurdst Do draaist dy nochris lekker om Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster en tinkst nochris oan justerjûn Do en ik, wy bin net nij Ik seach se alle dagen wol fan hiel fier fuort en tichterby Se frijden en se laken gol Mar no’t it op in ôfskie komt want aanst waachtet de leste dei stean eagen sêft fan soargen Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik sykje noch gjin oarenien Do bist net fuort, do bist net wei Do rinst mei my en bliuwst wer stean Ik hear noch elke stap fan dy Myn leafde komt dy efternei en dyn leafde hâld ik yn myn hân It lukt altyd, it komt net frij as de weagen en it strân Mar ‘k wol it net oer leafde ha dêr kin ik dochs net earlik by Dyn eagen sêft fan soargen Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst Do draaist dy nochris lekker om Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster en tinkst nochris oan justerjûn Do en ik, wy bin net nij Ik seach se alle dagen wol fan hiel fier fuort en tichterby Se frijden en se laken gol Mar ‘k wol it net oer leafde ha dêr kin ik dochs net earlik by Dyn eagen sêft fan soargen Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Laat ik, voor ik verder ga, even duidelijk melden dat mijn beheersing van het Fries niet geweldig is en dat de tekst wellicht net iets anders verteld dan het bij mij overkomt. Dat gezegd te hebbende zal ik proberen uit te leggen wat het nummer voor mij betekent.
Het beeld dat het bij mij oproept is één van twee geliefden (dûh) en in het eerste gedeelte voelt de verteller zeer veel liefde voor de andere persoon als deze net wakker wordt en zich nog even omdraait om verder te slapen, dit omdat het nog schemerig is. En denkt de verteller vervolgens dat ze niet de eerste zijn die van elkaar houden omdat deze dat al eerder zag bij anderen, zowel van veraf als van dichtbij. Echter komt de laatste dag eraan en dus staan ogen vol van zorgen en verdriet en wil deze de ander eigenlijk op die dag niet kwijt.
In het tweede gedeelte verteld de verteller dat deze geen andere zoekt. Omdat de ander niet weg is en mee rent en dan weer blijft staan. En dat elke stap gehoord wordt. Echter stuurt de verteller de liefde er achteraan en houdt de liefde van de ander vast in de handen. Dit lukt altijd en komt niet vrij, zoals de wegen en het strand. De verteller wil het niet over liefde hebben, omdat deze er niet eerlijk in kan zijn. Maar de ogen van de ander staan vol zorgen. Het derde deel wordt dan weer een vervolg op het voorgaande.
Ik vermoed dat de ander uit de tekst dus bijvoorbeeld ernstig ziek is en mogelijk binnenkort overlijd. Een sterk beeld, die erg zielig is. Maar wat ik vooral zo mooi vind is het sterke gevoel van de verteller, namelijk dat deze de ander niet kwijt wil. Pure liefde.
Zelf zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden van wie ik kan houden en naar deze willen kijken en denken: Ik wil je niet kwijt. Iets wat met de tijd voor mijn gevoel steeds sterker wordt. Nu weet ik op dit moment dus niet hoe het zou voelen, maar wellicht dat het gevoel dat dit nummer mij geeft er in de buurt bij komt. Mocht dat zo zijn dan is het een uiterst lekker gevoel.
Als extraatje wil ik jullie ook nog even wijzen op de site van Gerbrich van Dekken. Hierop is gratis haar nieuwe single te downloaden genaamd: Bisto Foar My.
Een tijdje terug heb ik op een website de graphic novel Watchmen gewonnen. Waar ik erg blij van werd.
"Watchmen is een bekroonde tragedie over superhelden met zeer menselijke tekortkomingen. Dit complexe, spannende en ontroerende moordmysterie speelt in een alternatief 1985, waarin superhelden realiteit zijn. Als een voormalig collega wordt vermoord, vermoedt een gemaskerde wreker een complot tegen superhelden. Hun missie is over de mensheid te waken... maar wie waakt er over de Watchmen?"
Het thuis krijgen van die prijs was nog even een tour. Ik had namelijk per ongeluk het adres verkeerd opgegeven. Het huisnummer was een nummer lager dan het had moeten zijn. Dat nummer bestond zelfs niet eens en dus had ik het vermoeden dat het wel retour gezonden zou worden. Daarom had ik direct maar een berichtje gestuurd naar de eigenaar van de site waar ik het gewonnen had. Echter kreeg ik daarop geen reactie. Een week later heb ik nog maar een keer een berichtje gestuurd en na enkele dagen kreeg ik dan eindelijk afgelopen vrijdag daar reactie op.
Ze stuurden het zelf niet op maar dit gebeurde door de uitgever. Die moest ik zelf dan maar even aanschrijven. Dat dus maar meteen gedaan vrijdag en kreeg er redelijk snel een reactie op dat Watchmen inderdaad retour was binnen gekomen en dat deze het meteen die zelfde dag nog op de post zou doen naar mijn correcte adres.
En zowaar, vandaag kwam de post al aan met het pakketje. Dat vind ik toch wel erg goede service. Ik ben dus op dit moment heel erg blij. :D De graphic novel ziet er trouwens erg goed uit en is zelfs dikker dan ik had gedacht. Namelijk iets van 416 pagina's. Dus daar ga ik me de komende tijd wel mee vermaken.
