Omdat het alweer een tijdje terug is dat ik de Poll vernieuwd heb en de E3 2009 deze week van start gaat, dacht ik: "Laat ik eens een E3 poll maken."
Op het moment zijn er drie grote videogame console/handheld bouwers en wel Sony, Nintendo en Microsoft. En de vraag is wie van deze drie zal met de interessantste dingen aan komen?
Komt Sony met een nieuwe PSP, de PSPgo?
Zal Nintendo een nieuwe Mario of Zelda onthullen?
Of komt Microsoft met nieuwe online mogelijkheden van XboxLive?
Wat denken jullie?
zondag, mei 31, 2009
donderdag, mei 28, 2009
Boetedoening
Zo meteen ga ik even naar de uni. Want ik heb een boete op mijn geleende boeken gekregen bij de bibliotheek. Dat is opzich niet verwonderlijk. Had ik ze maar eerder moeten verlengen. Maar toch. Voor 1 euro moet ik speciaal naar de uni rijden, omdat het niet digitaal betaald kan worden. Nee, ik moet speciaal die ene euro aan de balie betalen. Joehoe, ik woon niet bepaald in de buurt van de uni en ik kom er niet wekelijks omdat ik thuis werk. En de rit is toch een stuk duurder dan één euro. Achtergebleven lui daar.
Gelukkig had ik een tijdje terug een aardige dame aan de lijn, die mijn leendatum wat naar voren heeft geschoven (wat ze eigenlijk niet mocht). Zodat ik het ritje zelf kon plannen en niet nog een boete er overheen krijg. Dus vandaag ga ik daar maar even heen om te betalen en dan gelijk even Groningen in. Lang niet meer geweest, dus ben benieuwd wat er veranderd is.
Gelukkig had ik een tijdje terug een aardige dame aan de lijn, die mijn leendatum wat naar voren heeft geschoven (wat ze eigenlijk niet mocht). Zodat ik het ritje zelf kon plannen en niet nog een boete er overheen krijg. Dus vandaag ga ik daar maar even heen om te betalen en dan gelijk even Groningen in. Lang niet meer geweest, dus ben benieuwd wat er veranderd is.
zaterdag, mei 23, 2009
Sprookjes slaapliedje
De laatste tijd merk ik dat ik het nummer Fairytale Lullaby van John Martyn behoorlijk vaak draai. Ik ben altijd al wel fan van dit soort muziek geweest. Lekkere rustige akoestische gitaarmuziek. Maar de tekst van dit nummer spreekt me ook wel aan. Het iemand mee willen nemen naar wonderbaarlijke plekken en het idee van: hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus neem vooral vrienden mee. Want vrienden kan iedereen wel gebruiken en hoe meer hoe beter. Als het maar echte vrienden zijn natuurlijk.
Het is daarom ook niet zo vreemd, denk ik, dat ik dit nummer de laatste tijd behoorlijk vaak draai. Ik zit namelijk weer eens in een cyclus waarin ik merk dat mensen die ik als vrienden beschouw(de), haast geen contact meer met mij zoeken. En als ik hen aanspreek dat er dan een terughoudendheid om het gesprek heen hangt.
Zelf snap ik daar echt niks van. En vraag me dan altijd sterk af: Waarom? Wat is er zo veranderd? En waarom gebeurd dat altijd op momenten in je leven dat je juist vrienden goed kunt gebruiken? En als je zoiets vraagt krijg je meestal nooit een duidelijk antwoord. Men draait dan altijd om de hete braai heen ofzo.
In het verleden betekende een dergelijke cyclus meestal dat ik geen vrienden overhield (omdat het er altijd al zo weinig waren). En dan moest ik maar weer nieuwe zoeken. Dit keer heb ik echter het gevoel dat ik enkele vrienden heb die zullen blijven hangen. En daar ben ik heeeeeeeeeeel erg dankbaar voor.
Afijn, voor dat deze post heel erg deprimerend wordt, hier het aangekaarte nummer met daaronder de tekst.
Het is daarom ook niet zo vreemd, denk ik, dat ik dit nummer de laatste tijd behoorlijk vaak draai. Ik zit namelijk weer eens in een cyclus waarin ik merk dat mensen die ik als vrienden beschouw(de), haast geen contact meer met mij zoeken. En als ik hen aanspreek dat er dan een terughoudendheid om het gesprek heen hangt.
Zelf snap ik daar echt niks van. En vraag me dan altijd sterk af: Waarom? Wat is er zo veranderd? En waarom gebeurd dat altijd op momenten in je leven dat je juist vrienden goed kunt gebruiken? En als je zoiets vraagt krijg je meestal nooit een duidelijk antwoord. Men draait dan altijd om de hete braai heen ofzo.
In het verleden betekende een dergelijke cyclus meestal dat ik geen vrienden overhield (omdat het er altijd al zo weinig waren). En dan moest ik maar weer nieuwe zoeken. Dit keer heb ik echter het gevoel dat ik enkele vrienden heb die zullen blijven hangen. En daar ben ik heeeeeeeeeeel erg dankbaar voor.
Afijn, voor dat deze post heel erg deprimerend wordt, hier het aangekaarte nummer met daaronder de tekst.
John Martyn - Fairytale Lullaby
If you want to ride a rainbow, come with me
And I will take you to the magic purple sea
And maybe we will find a thousand sugar fish
When you eat them they will grant your every wish
And if you want your friends to come
Then bring them all along
If you want to catch a star then walk my way
I will take you where the night is always day
You can follow me if you really try
Maybe we will find a rainbow to teach it to fly
And if you want your friends to come
Then bring them all along
I will take you through the magic dancing wood
And I will take you where the goblins are all good
I will take you where the elfs and pixies do sing
And I will take you round the magic fairy ring
And if you want your friends to come
Then bring them all along
Bow your head and let your eyelids close on down
Where we're going you won't need to bring your frown
You will find that all the things that I have said
Will come true when you are lying in your bed
And if you want your friends to come
Then bring them all along
zondag, mei 17, 2009
De Wilde Gave
De Wilde Gave, geschreven door Ursula Le Guin (geb. 1928), is het eerste deel van een serie die op dit moment bestaat uit drie delen. Het wist de PEN Center USA 2005 Children's literature award al in de wacht te slepen. Dit schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar weet het 208 pagina’s tellende dit ook waar te maken?
Wereldkaart
Het eerste waar je als lezer tegenaan loopt als je het boek openslaat, is een wereldkaart. Persoonlijk vind ik dat altijd wel een traktatie. Het geeft je voordien namelijk de gelegenheid om alvast wat te fantaseren over de wereld die je zult gaan betreden. Even geografisch oriënteren hoe de wereld in elkaar zit. Welke plaatsen zul je waarschijnlijk aandoen, welke rivieren is het land rijk, zijn er zeeën en woestijnen?
Tijdens het lezen is het daarnaast wel handig om zo nu en dan de genoemde plaatsen op te zoeken en te kijken hoe de reis zich vordert en waar de karakters zich bevinden ten opzichte van vorige bezochte plaatsen. Wat mij tijdens het lezen opviel was dat er redelijk wat plaatsnamen en gebieden worden genoemd, maar dat deze nauwelijks op de kaart worden beschreven.
De gebieden die wel veel worden beschreven behoren maar tot een klein deel van de kaart. En dat deel is onder één naam opgetekend. De rest van de kaart wordt in dit deel dus niet gebruikt. Persoonlijk had ik het fijner gevonden als er een kaart van dat kleine gebied was geweest en de rest van de kaart pas in de volgende delen was gebruikt. Het wordt dus wachten op de volgende delen voor de kaart echt gebruikt kan worden.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Wereldkaart
Het eerste waar je als lezer tegenaan loopt als je het boek openslaat, is een wereldkaart. Persoonlijk vind ik dat altijd wel een traktatie. Het geeft je voordien namelijk de gelegenheid om alvast wat te fantaseren over de wereld die je zult gaan betreden. Even geografisch oriënteren hoe de wereld in elkaar zit. Welke plaatsen zul je waarschijnlijk aandoen, welke rivieren is het land rijk, zijn er zeeën en woestijnen?
Tijdens het lezen is het daarnaast wel handig om zo nu en dan de genoemde plaatsen op te zoeken en te kijken hoe de reis zich vordert en waar de karakters zich bevinden ten opzichte van vorige bezochte plaatsen. Wat mij tijdens het lezen opviel was dat er redelijk wat plaatsnamen en gebieden worden genoemd, maar dat deze nauwelijks op de kaart worden beschreven.
De gebieden die wel veel worden beschreven behoren maar tot een klein deel van de kaart. En dat deel is onder één naam opgetekend. De rest van de kaart wordt in dit deel dus niet gebruikt. Persoonlijk had ik het fijner gevonden als er een kaart van dat kleine gebied was geweest en de rest van de kaart pas in de volgende delen was gebruikt. Het wordt dus wachten op de volgende delen voor de kaart echt gebruikt kan worden.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
vrijdag, mei 15, 2009
Nieuw laagje
Gisteren had ik een afspraak bij de tandarts. Al jaren verteld deze mij dat ik last heb van tanderosie en dat mijn tandglazuur steeds dunner wordt. De vorige keer kwam hij met het idee om er een laagje op aan te brengen. Daarvoor moest ik gisteren dus terug komen.
Het ging om mijn middelste twee boven tanden. En na een minuut of twintig met mijn mond open te hebben gelegen was het werkje klaar. Nu zit er dus achter op deze twee tanden een laagje kunsttand (of hoe dat ook genoemd word). En dat laagje zorgt ervoor dat mijn kiezen niet meer zo als vroeger op elkaar kunnen komen. Dit omdat de ruimte tussen mijn boven- en onder-tanden veranderd is. Het voelt nu net alsof ik van die konijnentanden in heb, maar dan zonder dat verlengde. Dus alleen dat plastic geval waar je tanden dan inzitten.
Dit voelt dus erg raar aan en daarnaast begin ik wat spierpijn in mijn kaken te krijgen, door dat ik deze nu anders dicht doe. Pas na 3 á 6 maanden behoord het weer goed te zijn. En ik heb dus een vervolg afspraak over 3 maanden om te laten controleren of het allemaal goed zit. Nou ja, het is neem ik aan beter dan de tanderosie door te laten gaan, maar toch... het voelt niet echt prettig.
Het ging om mijn middelste twee boven tanden. En na een minuut of twintig met mijn mond open te hebben gelegen was het werkje klaar. Nu zit er dus achter op deze twee tanden een laagje kunsttand (of hoe dat ook genoemd word). En dat laagje zorgt ervoor dat mijn kiezen niet meer zo als vroeger op elkaar kunnen komen. Dit omdat de ruimte tussen mijn boven- en onder-tanden veranderd is. Het voelt nu net alsof ik van die konijnentanden in heb, maar dan zonder dat verlengde. Dus alleen dat plastic geval waar je tanden dan inzitten.
Dit voelt dus erg raar aan en daarnaast begin ik wat spierpijn in mijn kaken te krijgen, door dat ik deze nu anders dicht doe. Pas na 3 á 6 maanden behoord het weer goed te zijn. En ik heb dus een vervolg afspraak over 3 maanden om te laten controleren of het allemaal goed zit. Nou ja, het is neem ik aan beter dan de tanderosie door te laten gaan, maar toch... het voelt niet echt prettig.
donderdag, mei 07, 2009
LP's
Een tijdje terug kreeg ik weer zin om mijn platenspeler te installeren. De boxen stonden al in mijn kamer en de platenspeler ook, maar ik kon de kabels maar niet vinden. Ben toen twee avonden bezig geweest om de dozen op zolder te doorzoeken. Ik kon ze echter maar niet vinden. De derde dag keek ik naar de boxen en de platenspeler en dacht: Waar zijn die verrekte kabels toch. En toen had ik een kleine ingeving. Misschien liggen ze achter het gordijn op de vensterbank die achter de boxen zit. En ja hoor, daar lag de zak met kabels. Eigenlijk best een logische plek voor mij om het daar neer te leggen. Maar je kijkt er zo snel overheen.
Goed, de boel netjes aangesloten en wat platen uitgezocht om te beluisteren. Allemaal oude muziek. Toch blijft het leuk om naar te luisteren. The Wiz, Hair, Tommy, Frank Sinatra, Paul Simon & Art Garfunkel enz. enz.
Toch zijn het allemaal platen die door mijn ouders ooit zijn gekocht en er zit dus ook veel spul tussen dat ik niks vind. Nu wist ik dat de kringloopwinkel hier in de buurt ook LP's verkocht. En niet al te duur. Dus daar ben ik gisteren even langs gegaan. Ik heb toen maar meteen zes platen gekocht, namelijk:
- Henk Elsink ontvangt Wim Sonneveld
- Paul van Vliet ~ Theatershow '83
- Toon Hermans ~ Theater Liedjes
- Toon Hermans ~ One Man Show 1961
- Toon Hermans ~ One Man Show 1964
- This is my Life ~ Shiley Bassey
Voornamelijk cabaret dus. En erg oude cabaret. Maar wel tijdloze cabaret. Vooral met die van Henk Elsink en Wim Sonneveld ben ik erg blij.
Gisteren heb ik meteen het grootste deel beluisterd. Alleen van Toon Hermans moet ik nog twee platen luisteren. De kwaliteit van de platen is trouwens nog erg goed. Af en toe een klein vuiltje waardoor de plaat wat hapert, maar voor de rest geen klachten. Ik ga hier nog wel een tijdje van genieten. :)
Goed, de boel netjes aangesloten en wat platen uitgezocht om te beluisteren. Allemaal oude muziek. Toch blijft het leuk om naar te luisteren. The Wiz, Hair, Tommy, Frank Sinatra, Paul Simon & Art Garfunkel enz. enz.
Toch zijn het allemaal platen die door mijn ouders ooit zijn gekocht en er zit dus ook veel spul tussen dat ik niks vind. Nu wist ik dat de kringloopwinkel hier in de buurt ook LP's verkocht. En niet al te duur. Dus daar ben ik gisteren even langs gegaan. Ik heb toen maar meteen zes platen gekocht, namelijk:
- Henk Elsink ontvangt Wim Sonneveld
- Paul van Vliet ~ Theatershow '83
- Toon Hermans ~ Theater Liedjes
- Toon Hermans ~ One Man Show 1961
- Toon Hermans ~ One Man Show 1964
- This is my Life ~ Shiley Bassey
Voornamelijk cabaret dus. En erg oude cabaret. Maar wel tijdloze cabaret. Vooral met die van Henk Elsink en Wim Sonneveld ben ik erg blij.
Gisteren heb ik meteen het grootste deel beluisterd. Alleen van Toon Hermans moet ik nog twee platen luisteren. De kwaliteit van de platen is trouwens nog erg goed. Af en toe een klein vuiltje waardoor de plaat wat hapert, maar voor de rest geen klachten. Ik ga hier nog wel een tijdje van genieten. :)
woensdag, mei 06, 2009
Dichtslaan
Gisteren was het Bevrijdingsdag en dat betekende voor mij dus weer drummen. Er was al voor die tijd wat rumoer omtrent het spelen in het dorp. Dit omdat de Brassband had besloten dat ze niet meer ieder jaar door het dorp wilden lopen, maar één keer in de vijf jaar als het een officiële feestdag is. Al weten ze de deuren erg goed te vinden als ze hun jaarlijkse enveloppen actie (donaties) lopen of weer eens wat verkopen huis-aan-huis. Omdat ze dat zo leuk hadden bedacht, betekende dit wel dat het dorpsbelang ons alleen niet zo zagen zitten. Maar we mochten zelf uitmaken of we speelden of niet. Dus hebben we als bestuur zijnde besloten dit toch te doen. Al is de vraag nog even of we er voor betaald worden. De dorpsbewoners vonden het in ieder geval erg leuk en vonden het erg sportief dat we speelden ondanks het slechte weer.
Persoonlijk had ik wel een klein onnozel dingetje. Door het slechte weer was ik niet geheel in kostuum naar het startpunt gegaan. En moest me daar dus nog even omkleden. Bij de auto deed ik daarom mijn jas uit en legde deze in de auto. Vervolgens pakte ik mijn cape, hoed en drumspullen en sloeg de deur dicht. Vervolgens zocht ik naar de autosleutel om de deuren op slot te zetten. Echter die zat die nog in mijn jas. Ik wilde dus de deur weer open doen, maar deze zat dus op slot. Had de auto deze automatisch vergrendeld. Dus ik kon de auto niet meer in. Gelukkig had ik een tijdje terug mijn moeder de reservesleutel gegeven, dus die heb ik toen maar even opgebeld met de melding dat ze die vast klaar moest leggen. Ik ben na het drummen toen door iemand thuis afgezet, om de sleutel te halen, en weer terug gebracht, zodat ik weer in de auto kon. Al met al kwam alles wel dus op zijn pootjes terecht.
Persoonlijk had ik wel een klein onnozel dingetje. Door het slechte weer was ik niet geheel in kostuum naar het startpunt gegaan. En moest me daar dus nog even omkleden. Bij de auto deed ik daarom mijn jas uit en legde deze in de auto. Vervolgens pakte ik mijn cape, hoed en drumspullen en sloeg de deur dicht. Vervolgens zocht ik naar de autosleutel om de deuren op slot te zetten. Echter die zat die nog in mijn jas. Ik wilde dus de deur weer open doen, maar deze zat dus op slot. Had de auto deze automatisch vergrendeld. Dus ik kon de auto niet meer in. Gelukkig had ik een tijdje terug mijn moeder de reservesleutel gegeven, dus die heb ik toen maar even opgebeld met de melding dat ze die vast klaar moest leggen. Ik ben na het drummen toen door iemand thuis afgezet, om de sleutel te halen, en weer terug gebracht, zodat ik weer in de auto kon. Al met al kwam alles wel dus op zijn pootjes terecht.
zondag, mei 03, 2009
Watchmen recensie
De laatste jaren komen Nederlandse uitgeverijen steeds vaker met beeldromans (graphic novels) op de markt. Met de komst van de film Watchmen brengt Uitgeverij De Vliegende Hollander de oorspronkelijke beeldroman waarop deze film gebaseerd is. Dit keer netjes vertaald naar het Nederlands en in één bundel uitgebracht. Het origineel kwam namelijk in twaalf delen uit.
Beeldroman
Maar wat is een beeldroman nu eigenlijk? Als je er vluchtig naar kijkt heeft het veel weg van een doodnormaal stripverhaal. Pagina’s die verdeeld zijn in verschillende vlakken waarin getekend is en waar tekstballonnetjes de tekst van het verhaal brengen.
Toch is de term beeldroman niet voor niets bedacht. Wat het aangeeft is dat het verhaal vaak in boekvorm wordt uitgegeven. Dat de verhaallijn uitgebreid, ingewikkeld en meestal voor volwassenen bedoeld is. Je zou bijna kunnen zeggen dat het literaire kunst is waarbij de plaatjes de inhoud nog eens versterken.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Beeldroman
Maar wat is een beeldroman nu eigenlijk? Als je er vluchtig naar kijkt heeft het veel weg van een doodnormaal stripverhaal. Pagina’s die verdeeld zijn in verschillende vlakken waarin getekend is en waar tekstballonnetjes de tekst van het verhaal brengen.
Toch is de term beeldroman niet voor niets bedacht. Wat het aangeeft is dat het verhaal vaak in boekvorm wordt uitgegeven. Dat de verhaallijn uitgebreid, ingewikkeld en meestal voor volwassenen bedoeld is. Je zou bijna kunnen zeggen dat het literaire kunst is waarbij de plaatjes de inhoud nog eens versterken.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
maandag, april 27, 2009
Kleurenblind
Twee voor de prijs van één. Dat gaat wel op voor de bundel Kleurenblind. Want Nico De Braeckeleer en Kees Krick verzorgen elk een verhaal in dit 208 pagina’s tellende boek. Beide verhalen zijn geïnspireerd op Japanse suspensefilms en vallen daarom in de categorie thriller.
Helrood
In Helrood vertelt Nico De Braeckeleer het verhaal van Kirsten. Een aan het conservatorium afgestudeerde componiste die zich in stilte terugtrekt, met als doel vijf volwaardige muziekstukken te componeren op haar piano. Echter, zoals het de meeste thrillers betaamt, loopt alles anders dan Kirsten in eerste instantie voor ogen had.
In het gebouw, waar Kirsten in haar eentje de rust zoekt die ze nodig heeft, bevinden zich ook andere entiteiten. En deze hebben zo hun eigen planning.
Sepia
Kees Krick brengt ons met Sepia het verhaal van John. Een freelance fotograaf, wiens vrouw is overleden in een ongeluk en die verschillende opdrachten aanpakt om zichzelf en zijn zoon Ruben te kunnen onderhouden.
Op het moment dat Johns fotocamera kapot gaat en deze zijn oude fotocamera weer te voorschijn haalt, gebeuren er verschillende ongelukken. Door langzaam maar zeker terug te grijpen in zijn verleden ontdekt John waardoor de ongelukken ontstaan.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
Helrood
In Helrood vertelt Nico De Braeckeleer het verhaal van Kirsten. Een aan het conservatorium afgestudeerde componiste die zich in stilte terugtrekt, met als doel vijf volwaardige muziekstukken te componeren op haar piano. Echter, zoals het de meeste thrillers betaamt, loopt alles anders dan Kirsten in eerste instantie voor ogen had.
In het gebouw, waar Kirsten in haar eentje de rust zoekt die ze nodig heeft, bevinden zich ook andere entiteiten. En deze hebben zo hun eigen planning.
Sepia
Kees Krick brengt ons met Sepia het verhaal van John. Een freelance fotograaf, wiens vrouw is overleden in een ongeluk en die verschillende opdrachten aanpakt om zichzelf en zijn zoon Ruben te kunnen onderhouden.
Op het moment dat Johns fotocamera kapot gaat en deze zijn oude fotocamera weer te voorschijn haalt, gebeuren er verschillende ongelukken. Door langzaam maar zeker terug te grijpen in zijn verleden ontdekt John waardoor de ongelukken ontstaan.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
zondag, april 26, 2009
Nepheid der mensheid
Afgelopen week was ik wat aan het zappen langs de tv-kanalen en toen kwam ik op een programma waar een onderwerp liep over mensen die geluiden ontwikkelen voor apparatuur. Want de consument moet een goed gevoel krijgen tijdens het gebruik van hun aangekochte apparatuur. Een wasmachine kan maar beter niet stil zijn... want dan denkt de consument dat deze kapot is. De knop van een radio moet tijdens het draaien zachtjes klikken zodat de consument weet dat er iets veranderd. En een deur van een auto moet met een mooi geluid dichtklappen, zodat de consument het gevoel heeft dat de deur en het slot sterk en stabiel zijn.
Voor het bedotten van de consument op deze manier zijn speciaal mensen aangenomen. Als een apparaat is ontworpen en het eerste exemplaar is gemaakt, dan gaan deze kijken welk geluid dat apparaat. Vervolgens bedenken ze hoe het apparaat eigenlijk had moeten klinken en gaan dan aanpassingen aanbevelen op het eerste ontwerp. Is dit nodig? Voor het hoofddoel van het apparaat niet. Maar de consument wil bedot worden. Het geluid is nep, maar het geeft wel een fijner gevoel. En daar betaalt de consument dus graag voor.
Het zette mij aan het denken. Want bewust en onbewust worden we op veel meer manieren om de tuin geleid. Neem nu eten en drinken. Vol met smaak-, geur- en kleurstoffen die ons het gevoel moeten geven dat het voedsel van een bepaald voedselproduct is gemaakt. Maar eigenlijk ziet dat echte product er heel anders uit en smaakt het net iets anders en komt er een net iets andere geur vanaf. Maar omdat je het niet naast elkaar proeft merk je dat niet zo snel. Maar wat we nou eigenlijk naar binnen werken weet bijna niemand.
Een ander voorbeeld is de media. Hoeveel bladen zijn er niet die hun foto's manipuleren met programma's als photoshop? In hoeveel films is het geluid dat je hoort er niet kunstmatig aan toegevoegd? Om nog maar van de beelden te zwijgen. Want mensen... een auto komt niet tot stilstand als je de banden kapot schiet. Maar hoeveel films zijn er niet gemaakt waar dat de orde van de dag lijkt. En dan reclames. Gisteren bij het programma Kassa had men het over reclames die worden uitgezonden rond kinderprogramma's. Kinderen tot een jaar of zeven hebben totaal geen besef over wat reclames zijn. Iets korts dat uitgezonden wordt. En met de leuke bekende figuurtjes er op... dus dat moet mamma of pappa maar kopen. Ja, die koppies worden op jonge leeftijd al helemaal gemanipuleerd en die manipuleren vervolgens de koppen van de ouders.
Maar de mens is ook zo makkelijk te manipuleren. Als het er maar leuk, lekker, aantrekkelijk, smakelijk of welke andere zalige manier ook uitziet, ruikt of proeft... dan willen we het wel hebben. Maar de klap komt pas als men dieper gaat kijken. De eerste blik verblind, maar een tweede of derde blik kan de mening al veranderen. Al is het dan soms wat te laat. Die wasmachine die achteraf eigenlijk veel te veel gekost heeft wil de verkoper niet meer terugnemen en dat aardbeien toetje zit al in de maag.
En dit gebruik van nepheid zie je niet alleen bij aanbieders van producten. Nee, deze nepheid heeft zijn wortels tot in het diepste van de mensheid genesteld. Want hoe vaak hoor je niet van iemand dat die ex-partner toch niet was wat men verwachte. Om vervolgens het zelfde nogmaals mee te maken met de nieuwe partner. Maar tja, hij/zij was zo knap of zei van die lieve dingetjes. Nee, de mens is blind, doof en smaakloos. En ieder van ons doet er op zijn of haar manier wel aan mee. Is het niet door een aankoop dan wel in de liefde. Of is die laatste al zo ver gezakt dat dit eigenlijk ook al tot het begrip aankoop behoort?
Voor het bedotten van de consument op deze manier zijn speciaal mensen aangenomen. Als een apparaat is ontworpen en het eerste exemplaar is gemaakt, dan gaan deze kijken welk geluid dat apparaat. Vervolgens bedenken ze hoe het apparaat eigenlijk had moeten klinken en gaan dan aanpassingen aanbevelen op het eerste ontwerp. Is dit nodig? Voor het hoofddoel van het apparaat niet. Maar de consument wil bedot worden. Het geluid is nep, maar het geeft wel een fijner gevoel. En daar betaalt de consument dus graag voor.
Het zette mij aan het denken. Want bewust en onbewust worden we op veel meer manieren om de tuin geleid. Neem nu eten en drinken. Vol met smaak-, geur- en kleurstoffen die ons het gevoel moeten geven dat het voedsel van een bepaald voedselproduct is gemaakt. Maar eigenlijk ziet dat echte product er heel anders uit en smaakt het net iets anders en komt er een net iets andere geur vanaf. Maar omdat je het niet naast elkaar proeft merk je dat niet zo snel. Maar wat we nou eigenlijk naar binnen werken weet bijna niemand.
Een ander voorbeeld is de media. Hoeveel bladen zijn er niet die hun foto's manipuleren met programma's als photoshop? In hoeveel films is het geluid dat je hoort er niet kunstmatig aan toegevoegd? Om nog maar van de beelden te zwijgen. Want mensen... een auto komt niet tot stilstand als je de banden kapot schiet. Maar hoeveel films zijn er niet gemaakt waar dat de orde van de dag lijkt. En dan reclames. Gisteren bij het programma Kassa had men het over reclames die worden uitgezonden rond kinderprogramma's. Kinderen tot een jaar of zeven hebben totaal geen besef over wat reclames zijn. Iets korts dat uitgezonden wordt. En met de leuke bekende figuurtjes er op... dus dat moet mamma of pappa maar kopen. Ja, die koppies worden op jonge leeftijd al helemaal gemanipuleerd en die manipuleren vervolgens de koppen van de ouders.
Maar de mens is ook zo makkelijk te manipuleren. Als het er maar leuk, lekker, aantrekkelijk, smakelijk of welke andere zalige manier ook uitziet, ruikt of proeft... dan willen we het wel hebben. Maar de klap komt pas als men dieper gaat kijken. De eerste blik verblind, maar een tweede of derde blik kan de mening al veranderen. Al is het dan soms wat te laat. Die wasmachine die achteraf eigenlijk veel te veel gekost heeft wil de verkoper niet meer terugnemen en dat aardbeien toetje zit al in de maag.
En dit gebruik van nepheid zie je niet alleen bij aanbieders van producten. Nee, deze nepheid heeft zijn wortels tot in het diepste van de mensheid genesteld. Want hoe vaak hoor je niet van iemand dat die ex-partner toch niet was wat men verwachte. Om vervolgens het zelfde nogmaals mee te maken met de nieuwe partner. Maar tja, hij/zij was zo knap of zei van die lieve dingetjes. Nee, de mens is blind, doof en smaakloos. En ieder van ons doet er op zijn of haar manier wel aan mee. Is het niet door een aankoop dan wel in de liefde. Of is die laatste al zo ver gezakt dat dit eigenlijk ook al tot het begrip aankoop behoort?
dinsdag, april 21, 2009
Angstdroom
Weer een boek uit en een recensie geschreven.
De serie De fantasiejagers van Mel Hartman bestond al uit twee delen, namelijk De fantasiejagers en Droomloos. De serie is sinds maart dit jaar aangevuld met een derde deel genaamd Angstdroom. Deze wordt, net als de vorige delen, uitgegeven door Uitgeverij Kramat.
Vooroordeel
Voordat ik het boek in handen kreeg, had ik al wat vooronderzoek gedaan. Dit vond ik wel nodig omdat ik namelijk de eerste twee delen nog niet gelezen heb. Wat me opviel was dat het boek maar 224 pagina’s telde. Als fantasyliefhebber vond ik dat nogal aan de korte kant. Toch komt een dergelijk aantal pagina’s wel vaker voor in het fantasygenre, maar dan veelal bij jeugdfantasy. Uit onderzoek bleek al dat het niet om jeugdfantasy ging.
Vervolgens dook er een ander soort zorg bij mij op. Kon het aantal pagina’s betekenen dat het een direct vervolg was? Was het noodzakelijk voor het begrip van het verhaal om de eerdere delen te lezen? Uit onderzoek bleek al snel dat dit niet noodzakelijk was. Angstdroom kan gemakkelijk als losstaand deel gelezen worden. En dat is toch best handig als je nog niet eerder met de boeken van Mel Hartman in aanraking bent gekomen.
Tijdens het lezen verbaasde ik me al snel over het aantal karakters dat het verhaal rijk is. Veel karakters… weinig pagina’s? Zou het wel goed komen met het verhaal? Het antwoord hierop later in deze recensie.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
De serie De fantasiejagers van Mel Hartman bestond al uit twee delen, namelijk De fantasiejagers en Droomloos. De serie is sinds maart dit jaar aangevuld met een derde deel genaamd Angstdroom. Deze wordt, net als de vorige delen, uitgegeven door Uitgeverij Kramat.
Vooroordeel
Voordat ik het boek in handen kreeg, had ik al wat vooronderzoek gedaan. Dit vond ik wel nodig omdat ik namelijk de eerste twee delen nog niet gelezen heb. Wat me opviel was dat het boek maar 224 pagina’s telde. Als fantasyliefhebber vond ik dat nogal aan de korte kant. Toch komt een dergelijk aantal pagina’s wel vaker voor in het fantasygenre, maar dan veelal bij jeugdfantasy. Uit onderzoek bleek al dat het niet om jeugdfantasy ging.
Vervolgens dook er een ander soort zorg bij mij op. Kon het aantal pagina’s betekenen dat het een direct vervolg was? Was het noodzakelijk voor het begrip van het verhaal om de eerdere delen te lezen? Uit onderzoek bleek al snel dat dit niet noodzakelijk was. Angstdroom kan gemakkelijk als losstaand deel gelezen worden. En dat is toch best handig als je nog niet eerder met de boeken van Mel Hartman in aanraking bent gekomen.
Tijdens het lezen verbaasde ik me al snel over het aantal karakters dat het verhaal rijk is. Veel karakters… weinig pagina’s? Zou het wel goed komen met het verhaal? Het antwoord hierop later in deze recensie.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.
maandag, april 13, 2009
Ik wil je op zo'n dag nog niet bij me weg hebben
In januari had ik het al even over de cd Cohen in het Fries en over het nummer Ik wol dy op sa'n dei noch net by my wei van Gerbrich van Dekken. Ik vertelde toen dat ik het nummer eigenlijk wel even apart wilde bespreken maar daar de middelen nog niet voor had. Op dit moment zijn die er wel dus kan ik het wat uitgebreider bespreken.
Laat ik eerst even beginnen met een opname van het nummer welke ooit op Omrop Fryslân is uitgezonden.
Voor hen die de tekst niet goed kunnen volgen omdat ze het Fries niet machtig zijn, hier ook even de tekst:
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar no’t it op in ôfskie komt
want aanst waachtet de leste dei
stean eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik sykje noch gjin oarenien
Do bist net fuort, do bist net wei
Do rinst mei my en bliuwst wer stean
Ik hear noch elke stap fan dy
Myn leafde komt dy efternei
en dyn leafde hâld ik yn myn hân
It lukt altyd, it komt net frij
as de weagen en it strân
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Laat ik, voor ik verder ga, even duidelijk melden dat mijn beheersing van het Fries niet geweldig is en dat de tekst wellicht net iets anders verteld dan het bij mij overkomt. Dat gezegd te hebbende zal ik proberen uit te leggen wat het nummer voor mij betekent.
Het beeld dat het bij mij oproept is één van twee geliefden (dûh) en in het eerste gedeelte voelt de verteller zeer veel liefde voor de andere persoon als deze net wakker wordt en zich nog even omdraait om verder te slapen, dit omdat het nog schemerig is. En denkt de verteller vervolgens dat ze niet de eerste zijn die van elkaar houden omdat deze dat al eerder zag bij anderen, zowel van veraf als van dichtbij. Echter komt de laatste dag eraan en dus staan ogen vol van zorgen en verdriet en wil deze de ander eigenlijk op die dag niet kwijt.
In het tweede gedeelte verteld de verteller dat deze geen andere zoekt. Omdat de ander niet weg is en mee rent en dan weer blijft staan. En dat elke stap gehoord wordt. Echter stuurt de verteller de liefde er achteraan en houdt de liefde van de ander vast in de handen. Dit lukt altijd en komt niet vrij, zoals de wegen en het strand. De verteller wil het niet over liefde hebben, omdat deze er niet eerlijk in kan zijn. Maar de ogen van de ander staan vol zorgen. Het derde deel wordt dan weer een vervolg op het voorgaande.
Ik vermoed dat de ander uit de tekst dus bijvoorbeeld ernstig ziek is en mogelijk binnenkort overlijd. Een sterk beeld, die erg zielig is. Maar wat ik vooral zo mooi vind is het sterke gevoel van de verteller, namelijk dat deze de ander niet kwijt wil. Pure liefde.
Zelf zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden van wie ik kan houden en naar deze willen kijken en denken: Ik wil je niet kwijt. Iets wat met de tijd voor mijn gevoel steeds sterker wordt. Nu weet ik op dit moment dus niet hoe het zou voelen, maar wellicht dat het gevoel dat dit nummer mij geeft er in de buurt bij komt. Mocht dat zo zijn dan is het een uiterst lekker gevoel.
Als extraatje wil ik jullie ook nog even wijzen op de site van Gerbrich van Dekken. Hierop is gratis haar nieuwe single te downloaden genaamd: Bisto Foar My.
Laat ik eerst even beginnen met een opname van het nummer welke ooit op Omrop Fryslân is uitgezonden.
Voor hen die de tekst niet goed kunnen volgen omdat ze het Fries niet machtig zijn, hier ook even de tekst:
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar no’t it op in ôfskie komt
want aanst waachtet de leste dei
stean eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik sykje noch gjin oarenien
Do bist net fuort, do bist net wei
Do rinst mei my en bliuwst wer stean
Ik hear noch elke stap fan dy
Myn leafde komt dy efternei
en dyn leafde hâld ik yn myn hân
It lukt altyd, it komt net frij
as de weagen en it strân
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Laat ik, voor ik verder ga, even duidelijk melden dat mijn beheersing van het Fries niet geweldig is en dat de tekst wellicht net iets anders verteld dan het bij mij overkomt. Dat gezegd te hebbende zal ik proberen uit te leggen wat het nummer voor mij betekent.
Het beeld dat het bij mij oproept is één van twee geliefden (dûh) en in het eerste gedeelte voelt de verteller zeer veel liefde voor de andere persoon als deze net wakker wordt en zich nog even omdraait om verder te slapen, dit omdat het nog schemerig is. En denkt de verteller vervolgens dat ze niet de eerste zijn die van elkaar houden omdat deze dat al eerder zag bij anderen, zowel van veraf als van dichtbij. Echter komt de laatste dag eraan en dus staan ogen vol van zorgen en verdriet en wil deze de ander eigenlijk op die dag niet kwijt.
In het tweede gedeelte verteld de verteller dat deze geen andere zoekt. Omdat de ander niet weg is en mee rent en dan weer blijft staan. En dat elke stap gehoord wordt. Echter stuurt de verteller de liefde er achteraan en houdt de liefde van de ander vast in de handen. Dit lukt altijd en komt niet vrij, zoals de wegen en het strand. De verteller wil het niet over liefde hebben, omdat deze er niet eerlijk in kan zijn. Maar de ogen van de ander staan vol zorgen. Het derde deel wordt dan weer een vervolg op het voorgaande.
Ik vermoed dat de ander uit de tekst dus bijvoorbeeld ernstig ziek is en mogelijk binnenkort overlijd. Een sterk beeld, die erg zielig is. Maar wat ik vooral zo mooi vind is het sterke gevoel van de verteller, namelijk dat deze de ander niet kwijt wil. Pure liefde.
Zelf zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden van wie ik kan houden en naar deze willen kijken en denken: Ik wil je niet kwijt. Iets wat met de tijd voor mijn gevoel steeds sterker wordt. Nu weet ik op dit moment dus niet hoe het zou voelen, maar wellicht dat het gevoel dat dit nummer mij geeft er in de buurt bij komt. Mocht dat zo zijn dan is het een uiterst lekker gevoel.
Als extraatje wil ik jullie ook nog even wijzen op de site van Gerbrich van Dekken. Hierop is gratis haar nieuwe single te downloaden genaamd: Bisto Foar My.
zaterdag, april 04, 2009
Wachtmensen
Een tijdje terug heb ik op een website de graphic novel Watchmen gewonnen. Waar ik erg blij van werd.
"Watchmen is een bekroonde tragedie over superhelden met zeer menselijke tekortkomingen. Dit complexe, spannende en ontroerende moordmysterie speelt in een alternatief 1985, waarin superhelden realiteit zijn. Als een voormalig collega wordt vermoord, vermoedt een gemaskerde wreker een complot tegen superhelden. Hun missie is over de mensheid te waken... maar wie waakt er over de Watchmen?"
Het thuis krijgen van die prijs was nog even een tour. Ik had namelijk per ongeluk het adres verkeerd opgegeven. Het huisnummer was een nummer lager dan het had moeten zijn. Dat nummer bestond zelfs niet eens en dus had ik het vermoeden dat het wel retour gezonden zou worden. Daarom had ik direct maar een berichtje gestuurd naar de eigenaar van de site waar ik het gewonnen had. Echter kreeg ik daarop geen reactie. Een week later heb ik nog maar een keer een berichtje gestuurd en na enkele dagen kreeg ik dan eindelijk afgelopen vrijdag daar reactie op.
Ze stuurden het zelf niet op maar dit gebeurde door de uitgever. Die moest ik zelf dan maar even aanschrijven. Dat dus maar meteen gedaan vrijdag en kreeg er redelijk snel een reactie op dat Watchmen inderdaad retour was binnen gekomen en dat deze het meteen die zelfde dag nog op de post zou doen naar mijn correcte adres.
En zowaar, vandaag kwam de post al aan met het pakketje. Dat vind ik toch wel erg goede service. Ik ben dus op dit moment heel erg blij. :D De graphic novel ziet er trouwens erg goed uit en is zelfs dikker dan ik had gedacht. Namelijk iets van 416 pagina's. Dus daar ga ik me de komende tijd wel mee vermaken.
"Watchmen is een bekroonde tragedie over superhelden met zeer menselijke tekortkomingen. Dit complexe, spannende en ontroerende moordmysterie speelt in een alternatief 1985, waarin superhelden realiteit zijn. Als een voormalig collega wordt vermoord, vermoedt een gemaskerde wreker een complot tegen superhelden. Hun missie is over de mensheid te waken... maar wie waakt er over de Watchmen?"
Het thuis krijgen van die prijs was nog even een tour. Ik had namelijk per ongeluk het adres verkeerd opgegeven. Het huisnummer was een nummer lager dan het had moeten zijn. Dat nummer bestond zelfs niet eens en dus had ik het vermoeden dat het wel retour gezonden zou worden. Daarom had ik direct maar een berichtje gestuurd naar de eigenaar van de site waar ik het gewonnen had. Echter kreeg ik daarop geen reactie. Een week later heb ik nog maar een keer een berichtje gestuurd en na enkele dagen kreeg ik dan eindelijk afgelopen vrijdag daar reactie op.
Ze stuurden het zelf niet op maar dit gebeurde door de uitgever. Die moest ik zelf dan maar even aanschrijven. Dat dus maar meteen gedaan vrijdag en kreeg er redelijk snel een reactie op dat Watchmen inderdaad retour was binnen gekomen en dat deze het meteen die zelfde dag nog op de post zou doen naar mijn correcte adres.
En zowaar, vandaag kwam de post al aan met het pakketje. Dat vind ik toch wel erg goede service. Ik ben dus op dit moment heel erg blij. :D De graphic novel ziet er trouwens erg goed uit en is zelfs dikker dan ik had gedacht. Namelijk iets van 416 pagina's. Dus daar ga ik me de komende tijd wel mee vermaken.
vrijdag, april 03, 2009
20 jarige game jongen
Tja, ik ben al wat ouder dan 20 jaar, dus het gaat niet over mij. Maar wel over de Game Boy. Het videogame handheld systeem met zijn geel/groene kleurtjes die Nintendo in april 1989 lanceerde. En daarom is een hiep hiep hoera hier wel op zijn plek.
Want mede met zijn eerste opvolger, de Game Boy Color, zijn er ongeveer 120 miljoen exemplaren van over de toonbank gegaan. En als men in 2003 niet de stekker uit de productie had gehaald, was dat aantal vast nog wel hoger geweest.
Toch heeft de oude grijze jongen het handheld videogamen op de kaart gezet. En al waren er in het begin wat sterke concurrenten (Atari Lynx, Sega GameGear) die grafisch betere games konden bieden. Toch wist de Game Boy zich sterker te positioneren. vooral door de langere batterij duur en omdat veel ontwikkelaars liever voor de Game Boy ontwikkelde.
Maar wat is er in de tijd toch veel veranderd. Eerst de Game Boy, toen zijn iets kleinere broertje de Game Boy Pocket. Hierna kwam de eerste echte opvolger, de Game Boy Color. Iets groter dan de GB Pocket, maar met meer kleuren. Daarna werd het model iets aangepast en kwam de Game Boy Advance op de markt. Met nog meer kleuren, groter scherm en grafisch meer mogelijkheden. Deze kreeg net als de Game Boy een broertje in de vorm van de Game Boy Advance SP. Het scherm kreeg licht en het model was weer wat aangepast. En daarna kwam er nog een mini broertje, namelijk de Game Boy Micro. En tot nog toe is er geen opvolger uitgebracht.
Nu hoor ik enkele denken: "Echt wel, de NintendoDS". En ja, dat zou je wel zeggen. Het is een handheld van Nintendo. Echter ziet Nintendo de NintendoDS niet als opvolger van de Game Boy (Advance), maar als een derde productlijn (naast de Game Boy en de concole lijn). Goed, over deze gedachten kun je discussiëren, maar ik hou persoonlijk even Nintendo's gedachtegang aan. Hopende dat men in de toekomst met een echte Game Boy opvolger komt. Want de NintendoDS is qua gebruik op bepaalde punten toch net iets anders. Gebruik van een twee schermen en waarvan één een touchscreen is. Daarnaast kon je tot aan de Game Boy Advance SP (misschien ook wel met de Micro maar die heb ik niet in mijn bezit dus daar weet ik niet voldoende van) alle Game Boy spellen spelen. Van de originele GB spellen tot aan de Advance spellen. De NintendoDS ondersteunde nog wel de GBA games, maar de rest niet meer. En nu is zelfs dat uit de lijn gehaald bij het tweede broertje van de NintendoDS, de DSi (het eerste broertje was de DSLite).
Persoonlijk heb ik het grootste deel van de Game Boy lijn wel in mijn bezit. De oude Game Boy zelf, een Game Boy Color, een Game Boy Advance en een Game Boy Advance SP en zelfs de NintendoDS, die er eigenlijk niet bij hoort. En de enige die ik eigenlijk nog wel eens in mijn bezit wil krijgen is de Game Boy Micro en waarschijnlijk ook wel de echte opvolger, mocht deze ooit worden uitgebracht.
Tot dus ver mijn kleine geschiedenis-lesje aan jullie op deze verjaardag van de Game Boy.
Want mede met zijn eerste opvolger, de Game Boy Color, zijn er ongeveer 120 miljoen exemplaren van over de toonbank gegaan. En als men in 2003 niet de stekker uit de productie had gehaald, was dat aantal vast nog wel hoger geweest.
Toch heeft de oude grijze jongen het handheld videogamen op de kaart gezet. En al waren er in het begin wat sterke concurrenten (Atari Lynx, Sega GameGear) die grafisch betere games konden bieden. Toch wist de Game Boy zich sterker te positioneren. vooral door de langere batterij duur en omdat veel ontwikkelaars liever voor de Game Boy ontwikkelde.
Maar wat is er in de tijd toch veel veranderd. Eerst de Game Boy, toen zijn iets kleinere broertje de Game Boy Pocket. Hierna kwam de eerste echte opvolger, de Game Boy Color. Iets groter dan de GB Pocket, maar met meer kleuren. Daarna werd het model iets aangepast en kwam de Game Boy Advance op de markt. Met nog meer kleuren, groter scherm en grafisch meer mogelijkheden. Deze kreeg net als de Game Boy een broertje in de vorm van de Game Boy Advance SP. Het scherm kreeg licht en het model was weer wat aangepast. En daarna kwam er nog een mini broertje, namelijk de Game Boy Micro. En tot nog toe is er geen opvolger uitgebracht.
Nu hoor ik enkele denken: "Echt wel, de NintendoDS". En ja, dat zou je wel zeggen. Het is een handheld van Nintendo. Echter ziet Nintendo de NintendoDS niet als opvolger van de Game Boy (Advance), maar als een derde productlijn (naast de Game Boy en de concole lijn). Goed, over deze gedachten kun je discussiëren, maar ik hou persoonlijk even Nintendo's gedachtegang aan. Hopende dat men in de toekomst met een echte Game Boy opvolger komt. Want de NintendoDS is qua gebruik op bepaalde punten toch net iets anders. Gebruik van een twee schermen en waarvan één een touchscreen is. Daarnaast kon je tot aan de Game Boy Advance SP (misschien ook wel met de Micro maar die heb ik niet in mijn bezit dus daar weet ik niet voldoende van) alle Game Boy spellen spelen. Van de originele GB spellen tot aan de Advance spellen. De NintendoDS ondersteunde nog wel de GBA games, maar de rest niet meer. En nu is zelfs dat uit de lijn gehaald bij het tweede broertje van de NintendoDS, de DSi (het eerste broertje was de DSLite).
Persoonlijk heb ik het grootste deel van de Game Boy lijn wel in mijn bezit. De oude Game Boy zelf, een Game Boy Color, een Game Boy Advance en een Game Boy Advance SP en zelfs de NintendoDS, die er eigenlijk niet bij hoort. En de enige die ik eigenlijk nog wel eens in mijn bezit wil krijgen is de Game Boy Micro en waarschijnlijk ook wel de echte opvolger, mocht deze ooit worden uitgebracht.
Tot dus ver mijn kleine geschiedenis-lesje aan jullie op deze verjaardag van de Game Boy.
maandag, maart 30, 2009
De laatste HP?
Sorry, maar hier komt alweer een boek-blogpostje. Dit keer "De vertelsels van Baker de Bard" van J.K. Rowling. Een boekje van circa 125 pagina's.
In eerste instantie was er maar een oplage van zeven, die ook nog eens met de hand geschreven waren, in leer waren gebonden en ingelegd met halfedelstenen. Eén daarvan is door Rowling aangeboden om te veilen, waarvan het geld naar een goede doel The Children's Voice. De andere zes delen heeft ze weggegeven. Echter, door aandringen van fans, is het nu ook in drukvorm uitgekomen voor het grotere publiek. En ook ditmaal gaat er geld naar een goed doel, namelijk de Children's High Level Group. Dus bij de aankoop heb je niet alleen een leuk boekje, maar steun je ook nog eens een goed doel.
Dan de inhoud van het boek. Zoals de titel al aangeeft staan er vertelsels in die door Baker de Bard zijn opgeschreven. Een naam die in de Harry Potter boeken nog wel eens naar voren kwam. In totaal staan er 5 vertelsels in namelijk:
1. De Tovenaar en de Hinkelpan
2. De Fontein van het Fantastische Fortuin
3. De Heksenmeester met het Harige Hart
4. Knabbeltje Babbeltje en de Schaterende Stronk
5. Het verhaal van de Drie Gebroeders
Dit alles is vertaald door Hermelien Griffel. Daarnaast wordt elk vertelsel gevolgd door een aantekeningen neergepend door Professor Perkamentus.
Elk vertelsel zit best goed in elkaar, al vind ik ze persoonlijk soms wat aan de korte kant. De aantekeningen van Perkamentus zijn best interessant om te lezen. Al met al is het een leuk extraatje dat wat meer inzichten geeft aangaande de wereld waarin Harry Potter woont. Verwacht echter geen boek die lijkt op de Harry Potter boeken, want dat is het totaal niet. Al is de schrijfstijl wel net zo goed, waardoor het vlot weg leest. Het enigste dat ik me op dit moment nog afvraag aangaande we wereld van Harry Potter is of J.K. Rowling met nog een dergelijk boek komt. Dit omdat er wel wordt verwezen naar een ander vertelsel, maar deze is niet in dit boek te vinden. Dus houdt Rowling de wereld voor haarzelf open voor een mogelijk nieuw boek of wil ze de fantasie van haar lezers niet dichtmetselen en houdt ze ruimte open voor door fantaseren? De tijd zal het wel leren, neem ik aan.
In eerste instantie was er maar een oplage van zeven, die ook nog eens met de hand geschreven waren, in leer waren gebonden en ingelegd met halfedelstenen. Eén daarvan is door Rowling aangeboden om te veilen, waarvan het geld naar een goede doel The Children's Voice. De andere zes delen heeft ze weggegeven. Echter, door aandringen van fans, is het nu ook in drukvorm uitgekomen voor het grotere publiek. En ook ditmaal gaat er geld naar een goed doel, namelijk de Children's High Level Group. Dus bij de aankoop heb je niet alleen een leuk boekje, maar steun je ook nog eens een goed doel.
Dan de inhoud van het boek. Zoals de titel al aangeeft staan er vertelsels in die door Baker de Bard zijn opgeschreven. Een naam die in de Harry Potter boeken nog wel eens naar voren kwam. In totaal staan er 5 vertelsels in namelijk:
1. De Tovenaar en de Hinkelpan
2. De Fontein van het Fantastische Fortuin
3. De Heksenmeester met het Harige Hart
4. Knabbeltje Babbeltje en de Schaterende Stronk
5. Het verhaal van de Drie Gebroeders
Dit alles is vertaald door Hermelien Griffel. Daarnaast wordt elk vertelsel gevolgd door een aantekeningen neergepend door Professor Perkamentus.
Elk vertelsel zit best goed in elkaar, al vind ik ze persoonlijk soms wat aan de korte kant. De aantekeningen van Perkamentus zijn best interessant om te lezen. Al met al is het een leuk extraatje dat wat meer inzichten geeft aangaande de wereld waarin Harry Potter woont. Verwacht echter geen boek die lijkt op de Harry Potter boeken, want dat is het totaal niet. Al is de schrijfstijl wel net zo goed, waardoor het vlot weg leest. Het enigste dat ik me op dit moment nog afvraag aangaande we wereld van Harry Potter is of J.K. Rowling met nog een dergelijk boek komt. Dit omdat er wel wordt verwezen naar een ander vertelsel, maar deze is niet in dit boek te vinden. Dus houdt Rowling de wereld voor haarzelf open voor een mogelijk nieuw boek of wil ze de fantasie van haar lezers niet dichtmetselen en houdt ze ruimte open voor door fantaseren? De tijd zal het wel leren, neem ik aan.
maandag, maart 23, 2009
Donkere materialen
Een tijdje terug heb ik het eerste deel The Golden Compass (Het Gouden Kompas) uit de His Dark Materials Trilogy (De Noorderlicht Trilogie) gelezen van Philip Pullman. The Golden Compass. Zoals je waarschijnlijk aan de benamingen kunt zien heb ik de Engelse versie gelezen.
Dit eerste deel verteld het verhaal van Lyra Belacqua en haar Daemon Pantalaimon. Lyra is een meisje van 12 die opgroeit op het Jordan College tussen studenten, professoren en bedienden. Op een dag komt Lord Asriel bij Jordan College aan en krijgt Lyra dingen te horen die niet voor haar bestemd zijn. Hierdoor komt ze in een stroom van gebeurtenissen die haar de wijde wereld in duwen.
Ze komt op haar avontuur verschillende interessante personages tegen. Bijvoorbeeld John Faa, de leider van de zigeuners; Serafina Pekkala, een heks en Iorek Byrnison, een pratende ijsbeer. Met het uiteindelijke doel een jeugd vriend te redden en bij haar vader te komen.
De titel The Golden Compass is eigenlijk zeer slecht gekozen door de Noord-Amerikanen. De oorspronkelijke titel was veel beter, namelijk Northern Lights (vandaar ook in Nederland de Noorderlicht trilogie). Dit omdat er in het hele verhaal geen gouden kompas voorkomt. Wel een apparaatje wat er op lijkt, namelijk de alethiometer. Maar hoe men dat heeft kunnen verbasteren tot een gouden kompas blijft mij verbazen.
Even terugkomend op de Daemon Pantalaimon. In de wereld van Lyra, welke lijkt op die van ons, heeft ieder mens een Daemon. Dit zijn wezens die gebonden zijn aan hun mens. Als één van de twee overlijd dan gebeurd dit ook met de ander. Zolang de mens nog niet volwassen is kan een Daemon transformeren in allerlei verschillende vormen van dieren. Wanneer de mens echter volwassen is kiest de Daemon een vaste vorm en kan daarna niet meer veranderen. Dit deed mij persoonlijk erg denken aan de schaduw wezens uit Blue Dragon. Al zaten die als een schaduw daadwerkelijk vast aan de mens. In de wereld van Lyra is de verbinding niet zichtbaar. Pullman weet het idee van Daemons goed in het verhaal te brengen en als lezer zou je haast zelf wel een Daemon willen hebben. Het maakt het verhaal in ieder geval kleurrijker.
Al is het eigenlijk een kinderboek, ik vond dit als volwassene toch erg fijn om te lezen. Het verhaal is knap verzonnen en de beschreven gebeurtenissen zijn erg fantasierijk verzonnen en worden nooit zaai. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel, want Lyra valt van de ene gebeurtenis in het andere. Het enige waar ik me wel aan stoorde was het gebruik van stukken uit de bijbel maar dan voor een deel aangepast op de wereld van Lyra. Nu zit daar wel een redenatie achter (Lyra's wereld zal vermoedelijk wel een parallelle wereld zijn van de onze), echter vond ik het net iets te, het lag er te dik bovenop. Anders dan bij de Kronieken van Narnia, al had The Golden Compass verder veel meer diepgang. En staat deze toch hoger op mijn lijst van beste boeken. Dus zeker een aanrader om te lezen.
Dit eerste deel verteld het verhaal van Lyra Belacqua en haar Daemon Pantalaimon. Lyra is een meisje van 12 die opgroeit op het Jordan College tussen studenten, professoren en bedienden. Op een dag komt Lord Asriel bij Jordan College aan en krijgt Lyra dingen te horen die niet voor haar bestemd zijn. Hierdoor komt ze in een stroom van gebeurtenissen die haar de wijde wereld in duwen.
Ze komt op haar avontuur verschillende interessante personages tegen. Bijvoorbeeld John Faa, de leider van de zigeuners; Serafina Pekkala, een heks en Iorek Byrnison, een pratende ijsbeer. Met het uiteindelijke doel een jeugd vriend te redden en bij haar vader te komen.
De titel The Golden Compass is eigenlijk zeer slecht gekozen door de Noord-Amerikanen. De oorspronkelijke titel was veel beter, namelijk Northern Lights (vandaar ook in Nederland de Noorderlicht trilogie). Dit omdat er in het hele verhaal geen gouden kompas voorkomt. Wel een apparaatje wat er op lijkt, namelijk de alethiometer. Maar hoe men dat heeft kunnen verbasteren tot een gouden kompas blijft mij verbazen.
Even terugkomend op de Daemon Pantalaimon. In de wereld van Lyra, welke lijkt op die van ons, heeft ieder mens een Daemon. Dit zijn wezens die gebonden zijn aan hun mens. Als één van de twee overlijd dan gebeurd dit ook met de ander. Zolang de mens nog niet volwassen is kan een Daemon transformeren in allerlei verschillende vormen van dieren. Wanneer de mens echter volwassen is kiest de Daemon een vaste vorm en kan daarna niet meer veranderen. Dit deed mij persoonlijk erg denken aan de schaduw wezens uit Blue Dragon. Al zaten die als een schaduw daadwerkelijk vast aan de mens. In de wereld van Lyra is de verbinding niet zichtbaar. Pullman weet het idee van Daemons goed in het verhaal te brengen en als lezer zou je haast zelf wel een Daemon willen hebben. Het maakt het verhaal in ieder geval kleurrijker.
Al is het eigenlijk een kinderboek, ik vond dit als volwassene toch erg fijn om te lezen. Het verhaal is knap verzonnen en de beschreven gebeurtenissen zijn erg fantasierijk verzonnen en worden nooit zaai. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel, want Lyra valt van de ene gebeurtenis in het andere. Het enige waar ik me wel aan stoorde was het gebruik van stukken uit de bijbel maar dan voor een deel aangepast op de wereld van Lyra. Nu zit daar wel een redenatie achter (Lyra's wereld zal vermoedelijk wel een parallelle wereld zijn van de onze), echter vond ik het net iets te, het lag er te dik bovenop. Anders dan bij de Kronieken van Narnia, al had The Golden Compass verder veel meer diepgang. En staat deze toch hoger op mijn lijst van beste boeken. Dus zeker een aanrader om te lezen.
donderdag, maart 19, 2009
Tjielp Tjielp
Oftewel boekenweek 2009. Want het motto van, alweer de 74ste, Boekenweek is: TJIELP TJIELP - De literaire zoo.
Het boekenweekgeschenk was dit jaar "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé. Een boekje van 90 bladzijden. Ik heb deze begin deze week uitgelezen en het is wel een aardig boekje. Maar net als vorig jaar had ik sterk het gevoel dat het geschenk totaal niet past bij het motto. Het enige wat er misschien bij in de buurt komt is de vergelijking van de tafel vol vlinders. Persoonlijk vind ik dat niet voldoende om aan het genoemde motto te voldoen. Dit verder even terzijde.
Achterflaptekst: En Bram was een zoon. Juist omdat hij het niet was - van je eigen zoon zou je verplicht zijn te houden, waardoor je altijd moest twijfelen of je het wel echt deed; van Bram hield hij omdat het Bram was.
Het boekje bestaat uit twee hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk wordt verteld door de ogen van Fred. Van hem komt dan ook het stukje van de achterflaptekst. Hij is de persoon die Bram als zoon ziet... al is hij de vader van Bram niet.
Het tweede hoofdstuk verteld het verhaal van Bram in de vorm van een dagboek. Hierdoor ontstaat er een duidelijk contrast tussen de twee hoofdstukken. Dit zowel door de andere manier van vertellen als wel omdat het door andermans ogen verteld wordt. De twee verhalen zijn op zich wel goed. Al zat er, naar mijn mening, weinig variatie in de verhalen. Als het motto liefde was geweest, dan had dit boekje er perfect in gepast. Want liefde, daar draait het haast alleen maar om. Oké, ook een klein beetje over de ontplooiing van een jongeman (Bram).
Ik vond de schrijfstijl geen hoogstandje. Op één of andere manier kwam de tekst niet altijd even vloeiend voorbij. Hierdoor blijft het, mede met de weinige variatie, voor mij een aardig boekje en geen geweldig boekje.
Naast het boekenweek geschenk had ik dit jaar ook wel interesse in de boekenweekessay. Onder de titel: "Piep - Een kleine biologie der letteren" verteld Midas Dekkers over het gebruik van dieren in de literatuur.
Het kleine boekje beslaat maar 60 bladzijden. En dat is eigenlijk veel te kort. Midas Dekkers schrijft echter met zijn eigen humor zijn, soms absurde, kijk op de dingen. En zoals het een goede essay betaamd, maakt hij vol op gebruik van externe bronnen.
Eén gedicht was mij sowieso al bekent. En mensen die mij wat beter kennen hebben me het vast ook wel eens horen opzeggen. Namelijk die van Daan Zonderland:
Een biefstuk is gewoonlijk
Afkomstig van een koe.
Als men een biefstuk pijn doet,
Dan zegt een biefstuk: boe!
Doch als een biefstuk hinnikt
Bij onverwachte pijn,
Dan zal er hoogstwaarschijnlijk
Iets niet in orde zijn.
Daarnaast staan er nog wel wat meer leuke stukken in... maar die moeten de liefhebbers zelf maar gaan lezen. ;)
Het boekenweekgeschenk was dit jaar "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé. Een boekje van 90 bladzijden. Ik heb deze begin deze week uitgelezen en het is wel een aardig boekje. Maar net als vorig jaar had ik sterk het gevoel dat het geschenk totaal niet past bij het motto. Het enige wat er misschien bij in de buurt komt is de vergelijking van de tafel vol vlinders. Persoonlijk vind ik dat niet voldoende om aan het genoemde motto te voldoen. Dit verder even terzijde.
Achterflaptekst: En Bram was een zoon. Juist omdat hij het niet was - van je eigen zoon zou je verplicht zijn te houden, waardoor je altijd moest twijfelen of je het wel echt deed; van Bram hield hij omdat het Bram was.
Het boekje bestaat uit twee hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk wordt verteld door de ogen van Fred. Van hem komt dan ook het stukje van de achterflaptekst. Hij is de persoon die Bram als zoon ziet... al is hij de vader van Bram niet.
Het tweede hoofdstuk verteld het verhaal van Bram in de vorm van een dagboek. Hierdoor ontstaat er een duidelijk contrast tussen de twee hoofdstukken. Dit zowel door de andere manier van vertellen als wel omdat het door andermans ogen verteld wordt. De twee verhalen zijn op zich wel goed. Al zat er, naar mijn mening, weinig variatie in de verhalen. Als het motto liefde was geweest, dan had dit boekje er perfect in gepast. Want liefde, daar draait het haast alleen maar om. Oké, ook een klein beetje over de ontplooiing van een jongeman (Bram).
Ik vond de schrijfstijl geen hoogstandje. Op één of andere manier kwam de tekst niet altijd even vloeiend voorbij. Hierdoor blijft het, mede met de weinige variatie, voor mij een aardig boekje en geen geweldig boekje.
Naast het boekenweek geschenk had ik dit jaar ook wel interesse in de boekenweekessay. Onder de titel: "Piep - Een kleine biologie der letteren" verteld Midas Dekkers over het gebruik van dieren in de literatuur.
Het kleine boekje beslaat maar 60 bladzijden. En dat is eigenlijk veel te kort. Midas Dekkers schrijft echter met zijn eigen humor zijn, soms absurde, kijk op de dingen. En zoals het een goede essay betaamd, maakt hij vol op gebruik van externe bronnen.
Eén gedicht was mij sowieso al bekent. En mensen die mij wat beter kennen hebben me het vast ook wel eens horen opzeggen. Namelijk die van Daan Zonderland:
Een biefstuk is gewoonlijk
Afkomstig van een koe.
Als men een biefstuk pijn doet,
Dan zegt een biefstuk: boe!
Doch als een biefstuk hinnikt
Bij onverwachte pijn,
Dan zal er hoogstwaarschijnlijk
Iets niet in orde zijn.
Daarnaast staan er nog wel wat meer leuke stukken in... maar die moeten de liefhebbers zelf maar gaan lezen. ;)
dinsdag, maart 17, 2009
Afgelopen weekend
Het voorbije weekeinde was aardig vol geboekt. Zo ben ik zaterdag naar Oldenburg geweest... Duitsland dus. Het was weer erg leuk. Weer een paar games op de kop weten te tikken (had voor die dag wat geld gekregen) namelijk, Dreamfall: The Longest Journey, Black Buccanneer, Universe at War en Amiga Classix Gold II allemaal voor de PC en Guitar Hero On Tour Decades voor de NintendoDS.
Dreamfall moest ik gewoon een keer in mijn bezit hebben. Nadat ik zo genoten heb van The Longest Journey. De andere drie PC games waren gewoon zeer goedkoop 2 keer 2,99 en 1 keer 2,49. Guitar Hero On Tour vond ik erg goed en Decades, het vervolg, kon ik niet laten liggen voor 25 euro. En dat was dus inclusief Guitar Grip.
Tevens nog wat tijdschriften gehaald met wat gratis volledige games. Voor de zeehonden collectie ook nog een leuk item gekocht. Verder nog twee flessen mede met kers gekregen en twee leuke porseleinen konijntjes voor Pasen. Al met al een zeer geslaagd dagje. :D
De konijntjes
Op zondag naar mijn oma geweest. Op zo'n dag is er jammer genoeg niks te beleven in de stad, dus heb die dag lekker zitten lezen. Zo heb ik "De vertelsels van Baker de Bard" van J.K. Rowling gelezen en ben ik tot over de helft van "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé gekomen. Binnenkort meer over deze boeken.
Tot dus ver mijn weekeinde, wat dus voor een groot deel bestond uit autorijden. Want zowel naar Oldenburg als naar mijn oma rijden kost toch twee uur heen en twee uur terug. Maar dat hebben we er wel voor over. :P
Dreamfall moest ik gewoon een keer in mijn bezit hebben. Nadat ik zo genoten heb van The Longest Journey. De andere drie PC games waren gewoon zeer goedkoop 2 keer 2,99 en 1 keer 2,49. Guitar Hero On Tour vond ik erg goed en Decades, het vervolg, kon ik niet laten liggen voor 25 euro. En dat was dus inclusief Guitar Grip.
Tevens nog wat tijdschriften gehaald met wat gratis volledige games. Voor de zeehonden collectie ook nog een leuk item gekocht. Verder nog twee flessen mede met kers gekregen en twee leuke porseleinen konijntjes voor Pasen. Al met al een zeer geslaagd dagje. :D
De konijntjesOp zondag naar mijn oma geweest. Op zo'n dag is er jammer genoeg niks te beleven in de stad, dus heb die dag lekker zitten lezen. Zo heb ik "De vertelsels van Baker de Bard" van J.K. Rowling gelezen en ben ik tot over de helft van "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé gekomen. Binnenkort meer over deze boeken.
Tot dus ver mijn weekeinde, wat dus voor een groot deel bestond uit autorijden. Want zowel naar Oldenburg als naar mijn oma rijden kost toch twee uur heen en twee uur terug. Maar dat hebben we er wel voor over. :P
donderdag, maart 12, 2009
De Kronieken van Narnia
In het fantasy genre zijn er enkele series die je als fan toch zou moeten lezen. Zoals bijvoorbeeld In de ban van de ring van J.R.R. Tolkien of Harry Potter van J.K. Rowling. Eéntje die daar ook tussen hoort is De Kronieken van Narnia van C.S. Lewis.
De Kronieken van Narnia omvat zeven boeken namelijk:
- Het neefje van de tovenaar
- De Leeuw, de Heks en de Kleerkast (eerder verschenen onder de titel: Het betoverde land achter de kleerkast)
- Het paard en de jongen
- Prins Caspian
- De reis van het Drakenschip
- De zilveren stoel
- Het laatste gevecht
In 2005 is het boek De Leeuw, de Heks en de Kleerkast verfilmt en naar aanleiding hiervan heb ik in 2006 een boek gekocht waarin alle boeken over Narnia gebundeld waren. Een dikke pil van 1184 blz. De eerste zomer had ik de eerste drie boeken gelezen, maar daarna heb ik het boek een tijdje aan de kant gelegd. Echter ben ik eind 2008 er weer in begonnen te lezen en heb deze enkele weken terug uitgelezen.
In eerste instantie was ik van plan over elk verhaal een blogpost te schrijven, echter is dat er niet van gekomen en vandaar dus deze algemene post.
Elk boek verteld een verhaal dat zich afspeelt in een wereld genaamd Narnia. Een wereld waar allerlei mythische wezens nog wonen en waar het heel gewoon is dat dieren spreken en groter zijn dan ze hier op aarde zijn. Daarnaast is deze wereld zo nu en dan verbonden met de onze en daardoor is het mogelijk voor een mensen kind om die wereld te betreden. Echter slechts drie keer. Dit betekent dat je als lezer niet altijd dezelfde kinderen volgt. Al zijn de verschillende mensenkinderen wel met elkaar verbonden. Maar daar ga ik verder niks over zeggen. Daarvoor moet je de boeken zelf maar eens gaan lezen.
De boeken zijn los niet zo heel erg dik. Zo tussen de 150 en 200 blz. en zijn gemakkelijk te lezen... want het valt eigenlijk in de categorie kinder-fantasy.
Wat als gelovige wel opvalt is dat de boeken een erg Christelijke inhoud hebben. Iemand die er niks van weet ziet dit denk ik niet zo heel snel, want het is wel subtiel in het verhaal geschreven. Het wordt nooit met naam en toenaam genoemd, al denk ik dat iemand die niet gelooft maar wel wat weet van het Christendom (of een ander geloof) een deel van de toespelingen zal herkennen... en wellicht hierdoor negatief komt te staan tegenover deze boeken. Daarnaast vinden veel mensen dat het vrouwelijke geslacht wat neerbuigend wordt neergezet. Persoonlijk had ik dat niet zo. Integendeel, ik vond de vrouwelijke personages juist zeer sterke personages. Goed, ze zijn wel erg lief en aardig enzo... maar daarnaast ook vaak de dapperste.
Al met al heeft Lewis een wereld neer gezet die fantasievol is en zitten de verhalen goed in elkaar. De verhalen volgen zich, als je ze in de boven genoemde volgorde leest, mooi op elkaar op. Al is het einde van het laatste boek eigenlijk wel erg zielig, het rond alles wel heel mooi af. Ik heb er in ieder geval van genoten.
De Kronieken van Narnia omvat zeven boeken namelijk:
- Het neefje van de tovenaar
- De Leeuw, de Heks en de Kleerkast (eerder verschenen onder de titel: Het betoverde land achter de kleerkast)
- Het paard en de jongen
- Prins Caspian
- De reis van het Drakenschip
- De zilveren stoel
- Het laatste gevecht
In 2005 is het boek De Leeuw, de Heks en de Kleerkast verfilmt en naar aanleiding hiervan heb ik in 2006 een boek gekocht waarin alle boeken over Narnia gebundeld waren. Een dikke pil van 1184 blz. De eerste zomer had ik de eerste drie boeken gelezen, maar daarna heb ik het boek een tijdje aan de kant gelegd. Echter ben ik eind 2008 er weer in begonnen te lezen en heb deze enkele weken terug uitgelezen.
In eerste instantie was ik van plan over elk verhaal een blogpost te schrijven, echter is dat er niet van gekomen en vandaar dus deze algemene post.
Elk boek verteld een verhaal dat zich afspeelt in een wereld genaamd Narnia. Een wereld waar allerlei mythische wezens nog wonen en waar het heel gewoon is dat dieren spreken en groter zijn dan ze hier op aarde zijn. Daarnaast is deze wereld zo nu en dan verbonden met de onze en daardoor is het mogelijk voor een mensen kind om die wereld te betreden. Echter slechts drie keer. Dit betekent dat je als lezer niet altijd dezelfde kinderen volgt. Al zijn de verschillende mensenkinderen wel met elkaar verbonden. Maar daar ga ik verder niks over zeggen. Daarvoor moet je de boeken zelf maar eens gaan lezen.
De boeken zijn los niet zo heel erg dik. Zo tussen de 150 en 200 blz. en zijn gemakkelijk te lezen... want het valt eigenlijk in de categorie kinder-fantasy.
Wat als gelovige wel opvalt is dat de boeken een erg Christelijke inhoud hebben. Iemand die er niks van weet ziet dit denk ik niet zo heel snel, want het is wel subtiel in het verhaal geschreven. Het wordt nooit met naam en toenaam genoemd, al denk ik dat iemand die niet gelooft maar wel wat weet van het Christendom (of een ander geloof) een deel van de toespelingen zal herkennen... en wellicht hierdoor negatief komt te staan tegenover deze boeken. Daarnaast vinden veel mensen dat het vrouwelijke geslacht wat neerbuigend wordt neergezet. Persoonlijk had ik dat niet zo. Integendeel, ik vond de vrouwelijke personages juist zeer sterke personages. Goed, ze zijn wel erg lief en aardig enzo... maar daarnaast ook vaak de dapperste.
Al met al heeft Lewis een wereld neer gezet die fantasievol is en zitten de verhalen goed in elkaar. De verhalen volgen zich, als je ze in de boven genoemde volgorde leest, mooi op elkaar op. Al is het einde van het laatste boek eigenlijk wel erg zielig, het rond alles wel heel mooi af. Ik heb er in ieder geval van genoten.
dinsdag, maart 10, 2009
Foute grappen
Eergisteren heb ik de film A Prairie Home Companion gekeken. Het verhaal op zich is niet echt geweldig. Het gaat over een thuis radio variëteiten show die live wordt opgenomen en uitgevoerd voor een publiek in een theater in St. Paul, Minnesota. Het probleem is dat de show te oud is en daarom wordt stopgezet. De artiesten weten dat het hun laatste avond is, maar het publiek weet dit niet. Als kijker zie je hoe de artiesten reageren op deze stopzetting en hoe de show in hun leven verstrengeld is.
Het verhaal alleen is voor mij niet genoeg om deze film goed te vinden, de muziek echter wel. Net als bij O Brother, Where Art Thou?, maar die heeft dan ook nog eens een goed verhaal. Het is in ieder geval de zelfde soort muziek, en ik vind het prachtig. Eén lied in het bijzonder. Toen ik deze zag moest ik gewoon lachen. Hier is dat lied zodat jullie het ook kunnen bekijken :)
Het verhaal alleen is voor mij niet genoeg om deze film goed te vinden, de muziek echter wel. Net als bij O Brother, Where Art Thou?, maar die heeft dan ook nog eens een goed verhaal. Het is in ieder geval de zelfde soort muziek, en ik vind het prachtig. Eén lied in het bijzonder. Toen ik deze zag moest ik gewoon lachen. Hier is dat lied zodat jullie het ook kunnen bekijken :)
Abonneren op:
Posts (Atom)