maandag, april 27, 2009

Kleurenblind

Twee voor de prijs van één. Dat gaat wel op voor de bundel Kleurenblind. Want Nico De Braeckeleer en Kees Krick verzorgen elk een verhaal in dit 208 pagina’s tellende boek. Beide verhalen zijn geïnspireerd op Japanse suspensefilms en vallen daarom in de categorie thriller.

Helrood
In Helrood vertelt Nico De Braeckeleer het verhaal van Kirsten. Een aan het conservatorium afgestudeerde componiste die zich in stilte terugtrekt, met als doel vijf volwaardige muziekstukken te componeren op haar piano. Echter, zoals het de meeste thrillers betaamt, loopt alles anders dan Kirsten in eerste instantie voor ogen had.

In het gebouw, waar Kirsten in haar eentje de rust zoekt die ze nodig heeft, bevinden zich ook andere entiteiten. En deze hebben zo hun eigen planning.

Sepia
Kees Krick brengt ons met Sepia het verhaal van John. Een freelance fotograaf, wiens vrouw is overleden in een ongeluk en die verschillende opdrachten aanpakt om zichzelf en zijn zoon Ruben te kunnen onderhouden.

Op het moment dat Johns fotocamera kapot gaat en deze zijn oude fotocamera weer te voorschijn haalt, gebeuren er verschillende ongelukken. Door langzaam maar zeker terug te grijpen in zijn verleden ontdekt John waardoor de ongelukken ontstaan.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.

zondag, april 26, 2009

Nepheid der mensheid

Afgelopen week was ik wat aan het zappen langs de tv-kanalen en toen kwam ik op een programma waar een onderwerp liep over mensen die geluiden ontwikkelen voor apparatuur. Want de consument moet een goed gevoel krijgen tijdens het gebruik van hun aangekochte apparatuur. Een wasmachine kan maar beter niet stil zijn... want dan denkt de consument dat deze kapot is. De knop van een radio moet tijdens het draaien zachtjes klikken zodat de consument weet dat er iets veranderd. En een deur van een auto moet met een mooi geluid dichtklappen, zodat de consument het gevoel heeft dat de deur en het slot sterk en stabiel zijn.

Voor het bedotten van de consument op deze manier zijn speciaal mensen aangenomen. Als een apparaat is ontworpen en het eerste exemplaar is gemaakt, dan gaan deze kijken welk geluid dat apparaat. Vervolgens bedenken ze hoe het apparaat eigenlijk had moeten klinken en gaan dan aanpassingen aanbevelen op het eerste ontwerp. Is dit nodig? Voor het hoofddoel van het apparaat niet. Maar de consument wil bedot worden. Het geluid is nep, maar het geeft wel een fijner gevoel. En daar betaalt de consument dus graag voor.

Het zette mij aan het denken. Want bewust en onbewust worden we op veel meer manieren om de tuin geleid. Neem nu eten en drinken. Vol met smaak-, geur- en kleurstoffen die ons het gevoel moeten geven dat het voedsel van een bepaald voedselproduct is gemaakt. Maar eigenlijk ziet dat echte product er heel anders uit en smaakt het net iets anders en komt er een net iets andere geur vanaf. Maar omdat je het niet naast elkaar proeft merk je dat niet zo snel. Maar wat we nou eigenlijk naar binnen werken weet bijna niemand.

Een ander voorbeeld is de media. Hoeveel bladen zijn er niet die hun foto's manipuleren met programma's als photoshop? In hoeveel films is het geluid dat je hoort er niet kunstmatig aan toegevoegd? Om nog maar van de beelden te zwijgen. Want mensen... een auto komt niet tot stilstand als je de banden kapot schiet. Maar hoeveel films zijn er niet gemaakt waar dat de orde van de dag lijkt. En dan reclames. Gisteren bij het programma Kassa had men het over reclames die worden uitgezonden rond kinderprogramma's. Kinderen tot een jaar of zeven hebben totaal geen besef over wat reclames zijn. Iets korts dat uitgezonden wordt. En met de leuke bekende figuurtjes er op... dus dat moet mamma of pappa maar kopen. Ja, die koppies worden op jonge leeftijd al helemaal gemanipuleerd en die manipuleren vervolgens de koppen van de ouders.

Maar de mens is ook zo makkelijk te manipuleren. Als het er maar leuk, lekker, aantrekkelijk, smakelijk of welke andere zalige manier ook uitziet, ruikt of proeft... dan willen we het wel hebben. Maar de klap komt pas als men dieper gaat kijken. De eerste blik verblind, maar een tweede of derde blik kan de mening al veranderen. Al is het dan soms wat te laat. Die wasmachine die achteraf eigenlijk veel te veel gekost heeft wil de verkoper niet meer terugnemen en dat aardbeien toetje zit al in de maag.

En dit gebruik van nepheid zie je niet alleen bij aanbieders van producten. Nee, deze nepheid heeft zijn wortels tot in het diepste van de mensheid genesteld. Want hoe vaak hoor je niet van iemand dat die ex-partner toch niet was wat men verwachte. Om vervolgens het zelfde nogmaals mee te maken met de nieuwe partner. Maar tja, hij/zij was zo knap of zei van die lieve dingetjes. Nee, de mens is blind, doof en smaakloos. En ieder van ons doet er op zijn of haar manier wel aan mee. Is het niet door een aankoop dan wel in de liefde. Of is die laatste al zo ver gezakt dat dit eigenlijk ook al tot het begrip aankoop behoort?

dinsdag, april 21, 2009

Angstdroom

Weer een boek uit en een recensie geschreven.

De serie De fantasiejagers van Mel Hartman bestond al uit twee delen, namelijk De fantasiejagers en Droomloos. De serie is sinds maart dit jaar aangevuld met een derde deel genaamd Angstdroom. Deze wordt, net als de vorige delen, uitgegeven door Uitgeverij Kramat.

Vooroordeel
Voordat ik het boek in handen kreeg, had ik al wat vooronderzoek gedaan. Dit vond ik wel nodig omdat ik namelijk de eerste twee delen nog niet gelezen heb. Wat me opviel was dat het boek maar 224 pagina’s telde. Als fantasyliefhebber vond ik dat nogal aan de korte kant. Toch komt een dergelijk aantal pagina’s wel vaker voor in het fantasygenre, maar dan veelal bij jeugdfantasy. Uit onderzoek bleek al dat het niet om jeugdfantasy ging.

Vervolgens dook er een ander soort zorg bij mij op. Kon het aantal pagina’s betekenen dat het een direct vervolg was? Was het noodzakelijk voor het begrip van het verhaal om de eerdere delen te lezen? Uit onderzoek bleek al snel dat dit niet noodzakelijk was. Angstdroom kan gemakkelijk als losstaand deel gelezen worden. En dat is toch best handig als je nog niet eerder met de boeken van Mel Hartman in aanraking bent gekomen.

Tijdens het lezen verbaasde ik me al snel over het aantal karakters dat het verhaal rijk is. Veel karakters… weinig pagina’s? Zou het wel goed komen met het verhaal? Het antwoord hierop later in deze recensie.
.....
De rest van de recensie kan gelezen worden op Aeon.

maandag, april 13, 2009

Ik wil je op zo'n dag nog niet bij me weg hebben

In januari had ik het al even over de cd Cohen in het Fries en over het nummer Ik wol dy op sa'n dei noch net by my wei van Gerbrich van Dekken. Ik vertelde toen dat ik het nummer eigenlijk wel even apart wilde bespreken maar daar de middelen nog niet voor had. Op dit moment zijn die er wel dus kan ik het wat uitgebreider bespreken.

Laat ik eerst even beginnen met een opname van het nummer welke ooit op Omrop Fryslân is uitgezonden.


Voor hen die de tekst niet goed kunnen volgen omdat ze het Fries niet machtig zijn, hier ook even de tekst:

Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei
Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar no’t it op in ôfskie komt
want aanst waachtet de leste dei
stean eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei

Ik sykje noch gjin oarenien
Do bist net fuort, do bist net wei
Do rinst mei my en bliuwst wer stean
Ik hear noch elke stap fan dy
Myn leafde komt dy efternei
en dyn leafde hâld ik yn myn hân
It lukt altyd, it komt net frij
as de weagen en it strân
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei

Ik hâld fan dy ast wekker wurdst
Do draaist dy nochris lekker om
Dyn eagen ticht, it is noch tsjuster
en tinkst nochris oan justerjûn
Do en ik, wy bin net nij
Ik seach se alle dagen wol
fan hiel fier fuort en tichterby
Se frijden en se laken gol
Mar ‘k wol it net oer leafde ha
dêr kin ik dochs net earlik by
Dyn eagen sêft fan soargen
Ik wol dy op sa’n dei noch net by my wei


Laat ik, voor ik verder ga, even duidelijk melden dat mijn beheersing van het Fries niet geweldig is en dat de tekst wellicht net iets anders verteld dan het bij mij overkomt. Dat gezegd te hebbende zal ik proberen uit te leggen wat het nummer voor mij betekent.

Het beeld dat het bij mij oproept is één van twee geliefden (dûh) en in het eerste gedeelte voelt de verteller zeer veel liefde voor de andere persoon als deze net wakker wordt en zich nog even omdraait om verder te slapen, dit omdat het nog schemerig is. En denkt de verteller vervolgens dat ze niet de eerste zijn die van elkaar houden omdat deze dat al eerder zag bij anderen, zowel van veraf als van dichtbij. Echter komt de laatste dag eraan en dus staan ogen vol van zorgen en verdriet en wil deze de ander eigenlijk op die dag niet kwijt.

In het tweede gedeelte verteld de verteller dat deze geen andere zoekt. Omdat de ander niet weg is en mee rent en dan weer blijft staan. En dat elke stap gehoord wordt. Echter stuurt de verteller de liefde er achteraan en houdt de liefde van de ander vast in de handen. Dit lukt altijd en komt niet vrij, zoals de wegen en het strand. De verteller wil het niet over liefde hebben, omdat deze er niet eerlijk in kan zijn. Maar de ogen van de ander staan vol zorgen. Het derde deel wordt dan weer een vervolg op het voorgaande.

Ik vermoed dat de ander uit de tekst dus bijvoorbeeld ernstig ziek is en mogelijk binnenkort overlijd. Een sterk beeld, die erg zielig is. Maar wat ik vooral zo mooi vind is het sterke gevoel van de verteller, namelijk dat deze de ander niet kwijt wil. Pure liefde.

Zelf zou ik ook wel naast iemand wakker willen worden van wie ik kan houden en naar deze willen kijken en denken: Ik wil je niet kwijt. Iets wat met de tijd voor mijn gevoel steeds sterker wordt. Nu weet ik op dit moment dus niet hoe het zou voelen, maar wellicht dat het gevoel dat dit nummer mij geeft er in de buurt bij komt. Mocht dat zo zijn dan is het een uiterst lekker gevoel.

Als extraatje wil ik jullie ook nog even wijzen op de site van Gerbrich van Dekken. Hierop is gratis haar nieuwe single te downloaden genaamd: Bisto Foar My.

zaterdag, april 04, 2009

Wachtmensen

Een tijdje terug heb ik op een website de graphic novel Watchmen gewonnen. Waar ik erg blij van werd.

"Watchmen is een bekroonde tragedie over superhelden met zeer menselijke tekortkomingen. Dit complexe, spannende en ontroerende moordmysterie speelt in een alternatief 1985, waarin superhelden realiteit zijn. Als een voormalig collega wordt vermoord, vermoedt een gemaskerde wreker een complot tegen superhelden. Hun missie is over de mensheid te waken... maar wie waakt er over de Watchmen?"

Het thuis krijgen van die prijs was nog even een tour. Ik had namelijk per ongeluk het adres verkeerd opgegeven. Het huisnummer was een nummer lager dan het had moeten zijn. Dat nummer bestond zelfs niet eens en dus had ik het vermoeden dat het wel retour gezonden zou worden. Daarom had ik direct maar een berichtje gestuurd naar de eigenaar van de site waar ik het gewonnen had. Echter kreeg ik daarop geen reactie. Een week later heb ik nog maar een keer een berichtje gestuurd en na enkele dagen kreeg ik dan eindelijk afgelopen vrijdag daar reactie op.


Ze stuurden het zelf niet op maar dit gebeurde door de uitgever. Die moest ik zelf dan maar even aanschrijven. Dat dus maar meteen gedaan vrijdag en kreeg er redelijk snel een reactie op dat Watchmen inderdaad retour was binnen gekomen en dat deze het meteen die zelfde dag nog op de post zou doen naar mijn correcte adres.

En zowaar, vandaag kwam de post al aan met het pakketje. Dat vind ik toch wel erg goede service. Ik ben dus op dit moment heel erg blij. :D De graphic novel ziet er trouwens erg goed uit en is zelfs dikker dan ik had gedacht. Namelijk iets van 416 pagina's. Dus daar ga ik me de komende tijd wel mee vermaken.

vrijdag, april 03, 2009

20 jarige game jongen

Tja, ik ben al wat ouder dan 20 jaar, dus het gaat niet over mij. Maar wel over de Game Boy. Het videogame handheld systeem met zijn geel/groene kleurtjes die Nintendo in april 1989 lanceerde. En daarom is een hiep hiep hoera hier wel op zijn plek.

Want mede met zijn eerste opvolger, de Game Boy Color, zijn er ongeveer 120 miljoen exemplaren van over de toonbank gegaan. En als men in 2003 niet de stekker uit de productie had gehaald, was dat aantal vast nog wel hoger geweest.

Toch heeft de oude grijze jongen het handheld videogamen op de kaart gezet. En al waren er in het begin wat sterke concurrenten (Atari Lynx, Sega GameGear) die grafisch betere games konden bieden. Toch wist de Game Boy zich sterker te positioneren. vooral door de langere batterij duur en omdat veel ontwikkelaars liever voor de Game Boy ontwikkelde.

Maar wat is er in de tijd toch veel veranderd. Eerst de Game Boy, toen zijn iets kleinere broertje de Game Boy Pocket. Hierna kwam de eerste echte opvolger, de Game Boy Color. Iets groter dan de GB Pocket, maar met meer kleuren. Daarna werd het model iets aangepast en kwam de Game Boy Advance op de markt. Met nog meer kleuren, groter scherm en grafisch meer mogelijkheden. Deze kreeg net als de Game Boy een broertje in de vorm van de Game Boy Advance SP. Het scherm kreeg licht en het model was weer wat aangepast. En daarna kwam er nog een mini broertje, namelijk de Game Boy Micro. En tot nog toe is er geen opvolger uitgebracht.

Nu hoor ik enkele denken: "Echt wel, de NintendoDS". En ja, dat zou je wel zeggen. Het is een handheld van Nintendo. Echter ziet Nintendo de NintendoDS niet als opvolger van de Game Boy (Advance), maar als een derde productlijn (naast de Game Boy en de concole lijn). Goed, over deze gedachten kun je discussiëren, maar ik hou persoonlijk even Nintendo's gedachtegang aan. Hopende dat men in de toekomst met een echte Game Boy opvolger komt. Want de NintendoDS is qua gebruik op bepaalde punten toch net iets anders. Gebruik van een twee schermen en waarvan één een touchscreen is. Daarnaast kon je tot aan de Game Boy Advance SP (misschien ook wel met de Micro maar die heb ik niet in mijn bezit dus daar weet ik niet voldoende van) alle Game Boy spellen spelen. Van de originele GB spellen tot aan de Advance spellen. De NintendoDS ondersteunde nog wel de GBA games, maar de rest niet meer. En nu is zelfs dat uit de lijn gehaald bij het tweede broertje van de NintendoDS, de DSi (het eerste broertje was de DSLite).

Persoonlijk heb ik het grootste deel van de Game Boy lijn wel in mijn bezit. De oude Game Boy zelf, een Game Boy Color, een Game Boy Advance en een Game Boy Advance SP en zelfs de NintendoDS, die er eigenlijk niet bij hoort. En de enige die ik eigenlijk nog wel eens in mijn bezit wil krijgen is de Game Boy Micro en waarschijnlijk ook wel de echte opvolger, mocht deze ooit worden uitgebracht.

Tot dus ver mijn kleine geschiedenis-lesje aan jullie op deze verjaardag van de Game Boy.

maandag, maart 30, 2009

De laatste HP?

Sorry, maar hier komt alweer een boek-blogpostje. Dit keer "De vertelsels van Baker de Bard" van J.K. Rowling. Een boekje van circa 125 pagina's.

In eerste instantie was er maar een oplage van zeven, die ook nog eens met de hand geschreven waren, in leer waren gebonden en ingelegd met halfedelstenen. Eén daarvan is door Rowling aangeboden om te veilen, waarvan het geld naar een goede doel The Children's Voice. De andere zes delen heeft ze weggegeven. Echter, door aandringen van fans, is het nu ook in drukvorm uitgekomen voor het grotere publiek. En ook ditmaal gaat er geld naar een goed doel, namelijk de Children's High Level Group. Dus bij de aankoop heb je niet alleen een leuk boekje, maar steun je ook nog eens een goed doel.


Dan de inhoud van het boek. Zoals de titel al aangeeft staan er vertelsels in die door Baker de Bard zijn opgeschreven. Een naam die in de Harry Potter boeken nog wel eens naar voren kwam. In totaal staan er 5 vertelsels in namelijk:
1. De Tovenaar en de Hinkelpan
2. De Fontein van het Fantastische Fortuin
3. De Heksenmeester met het Harige Hart
4. Knabbeltje Babbeltje en de Schaterende Stronk
5. Het verhaal van de Drie Gebroeders

Dit alles is vertaald door Hermelien Griffel. Daarnaast wordt elk vertelsel gevolgd door een aantekeningen neergepend door Professor Perkamentus.

Elk vertelsel zit best goed in elkaar, al vind ik ze persoonlijk soms wat aan de korte kant. De aantekeningen van Perkamentus zijn best interessant om te lezen. Al met al is het een leuk extraatje dat wat meer inzichten geeft aangaande de wereld waarin Harry Potter woont. Verwacht echter geen boek die lijkt op de Harry Potter boeken, want dat is het totaal niet. Al is de schrijfstijl wel net zo goed, waardoor het vlot weg leest. Het enigste dat ik me op dit moment nog afvraag aangaande we wereld van Harry Potter is of J.K. Rowling met nog een dergelijk boek komt. Dit omdat er wel wordt verwezen naar een ander vertelsel, maar deze is niet in dit boek te vinden. Dus houdt Rowling de wereld voor haarzelf open voor een mogelijk nieuw boek of wil ze de fantasie van haar lezers niet dichtmetselen en houdt ze ruimte open voor door fantaseren? De tijd zal het wel leren, neem ik aan.

maandag, maart 23, 2009

Donkere materialen

Een tijdje terug heb ik het eerste deel The Golden Compass (Het Gouden Kompas) uit de His Dark Materials Trilogy (De Noorderlicht Trilogie) gelezen van Philip Pullman. The Golden Compass. Zoals je waarschijnlijk aan de benamingen kunt zien heb ik de Engelse versie gelezen.

Dit eerste deel verteld het verhaal van Lyra Belacqua en haar Daemon Pantalaimon. Lyra is een meisje van 12 die opgroeit op het Jordan College tussen studenten, professoren en bedienden. Op een dag komt Lord Asriel bij Jordan College aan en krijgt Lyra dingen te horen die niet voor haar bestemd zijn. Hierdoor komt ze in een stroom van gebeurtenissen die haar de wijde wereld in duwen.


Ze komt op haar avontuur verschillende interessante personages tegen. Bijvoorbeeld John Faa, de leider van de zigeuners; Serafina Pekkala, een heks en Iorek Byrnison, een pratende ijsbeer. Met het uiteindelijke doel een jeugd vriend te redden en bij haar vader te komen.

De titel The Golden Compass is eigenlijk zeer slecht gekozen door de Noord-Amerikanen. De oorspronkelijke titel was veel beter, namelijk Northern Lights (vandaar ook in Nederland de Noorderlicht trilogie). Dit omdat er in het hele verhaal geen gouden kompas voorkomt. Wel een apparaatje wat er op lijkt, namelijk de alethiometer. Maar hoe men dat heeft kunnen verbasteren tot een gouden kompas blijft mij verbazen.

Even terugkomend op de Daemon Pantalaimon. In de wereld van Lyra, welke lijkt op die van ons, heeft ieder mens een Daemon. Dit zijn wezens die gebonden zijn aan hun mens. Als één van de twee overlijd dan gebeurd dit ook met de ander. Zolang de mens nog niet volwassen is kan een Daemon transformeren in allerlei verschillende vormen van dieren. Wanneer de mens echter volwassen is kiest de Daemon een vaste vorm en kan daarna niet meer veranderen. Dit deed mij persoonlijk erg denken aan de schaduw wezens uit Blue Dragon. Al zaten die als een schaduw daadwerkelijk vast aan de mens. In de wereld van Lyra is de verbinding niet zichtbaar. Pullman weet het idee van Daemons goed in het verhaal te brengen en als lezer zou je haast zelf wel een Daemon willen hebben. Het maakt het verhaal in ieder geval kleurrijker.

Al is het eigenlijk een kinderboek, ik vond dit als volwassene toch erg fijn om te lezen. Het verhaal is knap verzonnen en de beschreven gebeurtenissen zijn erg fantasierijk verzonnen en worden nooit zaai. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel, want Lyra valt van de ene gebeurtenis in het andere. Het enige waar ik me wel aan stoorde was het gebruik van stukken uit de bijbel maar dan voor een deel aangepast op de wereld van Lyra. Nu zit daar wel een redenatie achter (Lyra's wereld zal vermoedelijk wel een parallelle wereld zijn van de onze), echter vond ik het net iets te, het lag er te dik bovenop. Anders dan bij de Kronieken van Narnia, al had The Golden Compass verder veel meer diepgang. En staat deze toch hoger op mijn lijst van beste boeken. Dus zeker een aanrader om te lezen.

donderdag, maart 19, 2009

Tjielp Tjielp

Oftewel boekenweek 2009. Want het motto van, alweer de 74ste, Boekenweek is: TJIELP TJIELP - De literaire zoo.

Het boekenweekgeschenk was dit jaar "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé. Een boekje van 90 bladzijden. Ik heb deze begin deze week uitgelezen en het is wel een aardig boekje. Maar net als vorig jaar had ik sterk het gevoel dat het geschenk totaal niet past bij het motto. Het enige wat er misschien bij in de buurt komt is de vergelijking van de tafel vol vlinders. Persoonlijk vind ik dat niet voldoende om aan het genoemde motto te voldoen. Dit verder even terzijde.

Achterflaptekst: En Bram was een zoon. Juist omdat hij het niet was - van je eigen zoon zou je verplicht zijn te houden, waardoor je altijd moest twijfelen of je het wel echt deed; van Bram hield hij omdat het Bram was.


Het boekje bestaat uit twee hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk wordt verteld door de ogen van Fred. Van hem komt dan ook het stukje van de achterflaptekst. Hij is de persoon die Bram als zoon ziet... al is hij de vader van Bram niet.
Het tweede hoofdstuk verteld het verhaal van Bram in de vorm van een dagboek. Hierdoor ontstaat er een duidelijk contrast tussen de twee hoofdstukken. Dit zowel door de andere manier van vertellen als wel omdat het door andermans ogen verteld wordt. De twee verhalen zijn op zich wel goed. Al zat er, naar mijn mening, weinig variatie in de verhalen. Als het motto liefde was geweest, dan had dit boekje er perfect in gepast. Want liefde, daar draait het haast alleen maar om. Oké, ook een klein beetje over de ontplooiing van een jongeman (Bram).

Ik vond de schrijfstijl geen hoogstandje. Op één of andere manier kwam de tekst niet altijd even vloeiend voorbij. Hierdoor blijft het, mede met de weinige variatie, voor mij een aardig boekje en geen geweldig boekje.

Naast het boekenweek geschenk had ik dit jaar ook wel interesse in de boekenweekessay. Onder de titel: "Piep - Een kleine biologie der letteren" verteld Midas Dekkers over het gebruik van dieren in de literatuur.


Het kleine boekje beslaat maar 60 bladzijden. En dat is eigenlijk veel te kort. Midas Dekkers schrijft echter met zijn eigen humor zijn, soms absurde, kijk op de dingen. En zoals het een goede essay betaamd, maakt hij vol op gebruik van externe bronnen.

Eén gedicht was mij sowieso al bekent. En mensen die mij wat beter kennen hebben me het vast ook wel eens horen opzeggen. Namelijk die van Daan Zonderland:

Een biefstuk is gewoonlijk
Afkomstig van een koe.
Als men een biefstuk pijn doet,
Dan zegt een biefstuk: boe!

Doch als een biefstuk hinnikt
Bij onverwachte pijn,
Dan zal er hoogstwaarschijnlijk
Iets niet in orde zijn.


Daarnaast staan er nog wel wat meer leuke stukken in... maar die moeten de liefhebbers zelf maar gaan lezen. ;)

dinsdag, maart 17, 2009

Afgelopen weekend

Het voorbije weekeinde was aardig vol geboekt. Zo ben ik zaterdag naar Oldenburg geweest... Duitsland dus. Het was weer erg leuk. Weer een paar games op de kop weten te tikken (had voor die dag wat geld gekregen) namelijk, Dreamfall: The Longest Journey, Black Buccanneer, Universe at War en Amiga Classix Gold II allemaal voor de PC en Guitar Hero On Tour Decades voor de NintendoDS.

Dreamfall moest ik gewoon een keer in mijn bezit hebben. Nadat ik zo genoten heb van The Longest Journey. De andere drie PC games waren gewoon zeer goedkoop 2 keer 2,99 en 1 keer 2,49. Guitar Hero On Tour vond ik erg goed en Decades, het vervolg, kon ik niet laten liggen voor 25 euro. En dat was dus inclusief Guitar Grip.

Tevens nog wat tijdschriften gehaald met wat gratis volledige games. Voor de zeehonden collectie ook nog een leuk item gekocht. Verder nog twee flessen mede met kers gekregen en twee leuke porseleinen konijntjes voor Pasen. Al met al een zeer geslaagd dagje. :D

De konijntjes

Op zondag naar mijn oma geweest. Op zo'n dag is er jammer genoeg niks te beleven in de stad, dus heb die dag lekker zitten lezen. Zo heb ik "De vertelsels van Baker de Bard" van J.K. Rowling gelezen en ben ik tot over de helft van "Een tafel vol Vlinders" van Tim Krabbé gekomen. Binnenkort meer over deze boeken.

Tot dus ver mijn weekeinde, wat dus voor een groot deel bestond uit autorijden. Want zowel naar Oldenburg als naar mijn oma rijden kost toch twee uur heen en twee uur terug. Maar dat hebben we er wel voor over. :P

donderdag, maart 12, 2009

De Kronieken van Narnia

In het fantasy genre zijn er enkele series die je als fan toch zou moeten lezen. Zoals bijvoorbeeld In de ban van de ring van J.R.R. Tolkien of Harry Potter van J.K. Rowling. Eéntje die daar ook tussen hoort is De Kronieken van Narnia van C.S. Lewis.

De Kronieken van Narnia omvat zeven boeken namelijk:
- Het neefje van de tovenaar
- De Leeuw, de Heks en de Kleerkast (eerder verschenen onder de titel: Het betoverde land achter de kleerkast)
- Het paard en de jongen
- Prins Caspian
- De reis van het Drakenschip
- De zilveren stoel
- Het laatste gevecht

In 2005 is het boek De Leeuw, de Heks en de Kleerkast verfilmt en naar aanleiding hiervan heb ik in 2006 een boek gekocht waarin alle boeken over Narnia gebundeld waren. Een dikke pil van 1184 blz. De eerste zomer had ik de eerste drie boeken gelezen, maar daarna heb ik het boek een tijdje aan de kant gelegd. Echter ben ik eind 2008 er weer in begonnen te lezen en heb deze enkele weken terug uitgelezen.

In eerste instantie was ik van plan over elk verhaal een blogpost te schrijven, echter is dat er niet van gekomen en vandaar dus deze algemene post.

Elk boek verteld een verhaal dat zich afspeelt in een wereld genaamd Narnia. Een wereld waar allerlei mythische wezens nog wonen en waar het heel gewoon is dat dieren spreken en groter zijn dan ze hier op aarde zijn. Daarnaast is deze wereld zo nu en dan verbonden met de onze en daardoor is het mogelijk voor een mensen kind om die wereld te betreden. Echter slechts drie keer. Dit betekent dat je als lezer niet altijd dezelfde kinderen volgt. Al zijn de verschillende mensenkinderen wel met elkaar verbonden. Maar daar ga ik verder niks over zeggen. Daarvoor moet je de boeken zelf maar eens gaan lezen.

De boeken zijn los niet zo heel erg dik. Zo tussen de 150 en 200 blz. en zijn gemakkelijk te lezen... want het valt eigenlijk in de categorie kinder-fantasy.

Wat als gelovige wel opvalt is dat de boeken een erg Christelijke inhoud hebben. Iemand die er niks van weet ziet dit denk ik niet zo heel snel, want het is wel subtiel in het verhaal geschreven. Het wordt nooit met naam en toenaam genoemd, al denk ik dat iemand die niet gelooft maar wel wat weet van het Christendom (of een ander geloof) een deel van de toespelingen zal herkennen... en wellicht hierdoor negatief komt te staan tegenover deze boeken. Daarnaast vinden veel mensen dat het vrouwelijke geslacht wat neerbuigend wordt neergezet. Persoonlijk had ik dat niet zo. Integendeel, ik vond de vrouwelijke personages juist zeer sterke personages. Goed, ze zijn wel erg lief en aardig enzo... maar daarnaast ook vaak de dapperste.

Al met al heeft Lewis een wereld neer gezet die fantasievol is en zitten de verhalen goed in elkaar. De verhalen volgen zich, als je ze in de boven genoemde volgorde leest, mooi op elkaar op. Al is het einde van het laatste boek eigenlijk wel erg zielig, het rond alles wel heel mooi af. Ik heb er in ieder geval van genoten.

dinsdag, maart 10, 2009

Foute grappen

Eergisteren heb ik de film A Prairie Home Companion gekeken. Het verhaal op zich is niet echt geweldig. Het gaat over een thuis radio variëteiten show die live wordt opgenomen en uitgevoerd voor een publiek in een theater in St. Paul, Minnesota. Het probleem is dat de show te oud is en daarom wordt stopgezet. De artiesten weten dat het hun laatste avond is, maar het publiek weet dit niet. Als kijker zie je hoe de artiesten reageren op deze stopzetting en hoe de show in hun leven verstrengeld is.

Het verhaal alleen is voor mij niet genoeg om deze film goed te vinden, de muziek echter wel. Net als bij O Brother, Where Art Thou?, maar die heeft dan ook nog eens een goed verhaal. Het is in ieder geval de zelfde soort muziek, en ik vind het prachtig. Eén lied in het bijzonder. Toen ik deze zag moest ik gewoon lachen. Hier is dat lied zodat jullie het ook kunnen bekijken :)

woensdag, maart 04, 2009

Kerstprijsvraagveiling 2008 4

Ik had beloofd dat ik een foto zou posten als ik al mijn gewonnen kerstprijsvraag prijzen binnen zou hebben. Gisteren was het dus zover, het tweede post-pakketje kwam binnen. Dus hier is de foto. :)



Ik ben natuurlijk erg blij met al die gratis spullen. Maar er is toch een klein dingetje waar ik niet zo blij mee ben. Het doosje van de PSP game Star Wars renegade Squadron is kapot. Er zit een scheur in die 1/3 van het hoesje beslaat. Geen idee hoe dat is gebeurd, maar waarschijnlijk door de post. Ik heb er meteen een berichtje op Fok!games over gemaakt... en hun reactie was dat ze gaan proberen een nieuw PSP hoesje voor me te regelen... en wanneer ze die hebben sturen ze me die na. Oftewel het is weer afwachten geblazen. Ach tja, de game is in ieder geval nog wel in goede staat. :)

dinsdag, februari 24, 2009

The Wind in the Willows

Sommige animatie of films gebaseerd op een book kunnen je een warm gevoel geven in het hard door aan ze te denken. Eén animatie waar ik graag aan terug denk is The Wind in the Willows. Ik weet dat er meer van zijn... maar aan één in het bijzonder ben ik erg gehecht.

Ik was nog maar een kleine jongen toen ik deze animatie zag. En door deze anmimatie wilde ik het boek voor mezelf al langere tijd gaan lezen. Enige tijd geleden heb ik een versie van het boek gekocht en een week geleden ben ik begonnen met het te lezen. En ik ben gewoon verliefd geworden.

Het is zo'n leuk, lief en knuffelbaar verhaal. Lieve kleine Mol and zijn aardige vrienden Rat en Das... en niet te vergeten die gekke Pad. Ik kende het grootste deel van het verhaal... Maar Kenneth Grahame's schrijfstijl hield me aan het lezen. Het trok me erin, naar dat Engelse land waar geen echte problemen bestaan. Naar al die dieren karakters waar je gewoon van moet gaan houden.

Ik weet gewoon dat ik dit één van die boeken is die ik vaker dan één keer ga lezen in mijn leven.

zondag, februari 22, 2009

Nieuwe Lily Allen

Vorige week wist ik een kopie te bemachtigen van de nieuwe cd van Lily Allen, It's not me, it's you. Ik ben een grote fan van haar eerste album Alright, still. Als eerste dacht ik dat het eerste album beter was dan haar nieuwe. Maar na een paar keer met wat meer aandacht ernaar te hebben geluisterd moet ik zeggen: deze nieuwe is toch een klein beetje beter.

Het gaat meer richting Pop dan haar eerste... Met iets meer een electro-geluid erin (ik mis haar Ska invloeden)... Maar de lyrics zijn over het algemeen beter. Waarschijnlijk door alle shit die ze heeft doorgemaakt. Geruis van hart, miskraam, beëindiging van relatie met haar friend enz.

Hier een youtube film van haar eerste videoclip van haar nieuwe album.


Het is niet mijn favoriete nummer van de cd, maar het is wel een aardig voorbeeld van welke kant Lily Allen op is gegaan met haar muziek.

En hier een klein extraatje. Een cover van Britney's Womenizer, maar dan beter. :P

dinsdag, februari 17, 2009

Nu ook in het Engels

De laatste tijd zie ik steeds vaker dat er non-Nederlandstalige mijn blog bezoeken. En dus heb ik vandaag maar besloten ook een Engelse versie van mijn blog te maken. Ik ga dat niet met terugwerkende kracht overgooien. Dat betekent dat wat ik de afgelopen 4 jaar hier heb neer geschreven niet in het Engels op die andere pagina terecht zal komen. Daarnaast zullen, denk ik, niet alle berichten die ik in de toekomst op de Nederlandstalige blog neerzet ook op de Engelstalige terecht komen en misschien andersom ook wel. Waarschijnlijk zal ik het niet eens 1-op-1 vertalen al zal de grote lijn per post wel redelijk hetzelfde zijn.

Voorlopig ben ik nog niet helemaal klaar met de Engelstalige versie (zo mist er nog een taalkeuze plaatje met link), maar wie geïnteresseerd is kan hier alvast een kijken nemen.

Kerstprijsvraagveiling 2008 3

Vandaag kwam de eerste lading van mijn gewonnen prijzen binnen van de Fok!Games kerstprijsvraag. En wel de volgende:
- [PC] Game: The Chronicles of Narnia: Prince Caspian
- [Xbox 360] Game: Legendary
- [Wii] Game: Sea Monsters A prehistoric Adventure
- Goodie: Keycord N-Gage

Nu de andere helft nog. Mocht ik deze binnen krijgen dan zal ik nog wel een postje maken met een leuke foto erbij. :)

zaterdag, februari 14, 2009

De drie Musketiers

Gisteren heb ik weer eens een boek uitgelezen en niet eens een dun boekje... maar één van 640 blz. De naam van het boek? De drie Musketiers van Alexandre Dumas.

De meeste mensen weten wel iets van de drie Musketiers... al hebben, denk ik, velen nog nooit één van de boeken gelezen. Maar er zijn dan ook vele films van gemaakt. Zelf heb ik het boek eind vorig jaar gekocht voor iets van 5 Euro meen ik. De prijs vond ik wel goed voor zo'n dik boek, dat ook nog eens in hardcover was en tja, deze klassieker moest ik toch een keer lezen van mezelf.

Het verhaal is dan ook best goed. Al heb ik het gevoel dat de vertaling niet echt geweldig was... deze was namelijk niet altijd even lekker om te lezen. Maar misschien dat het in het origineel ook wel zo was. Toch las het boek redelijk vlot weg, want het verhaal trok me wel aan. Het is dan wel geen Fantasy... maar omdat het boek toch deels op historische feiten gebaseerd is maakt het een interessant boek. Daarnaast is speelt het verhaal zich rond 1627 af en dat geeft het toch een beetje een sfeertje als van een Fantasy boek.

Wat ik dan weer wel jammer vond aan dit boek is dat het alleen het eerste verhaal bevatte. Dumas heeft erna namelijk nog enkele verhalen over geschreven. Dus nu ben ik eigenlijk van mezelf verplicht om deze ooit ook een keer aan te schaffen en deze te gaan lezen. Zelf had ik het idee dat het verhaal van de man met het ijzeren masker er wel in zou staan. Maar dat is dus een later verhaal. Dit eerste verhaal kende ik trouwens nog niet. Misschien toch de verkeerde films over de musketiers gezien. :P

Al met al vond ik het wel een leuk boek om te lezen. Al zou ik het denk ik andere mensen niet snel aanraden. Maar mocht je van historische boeken houden die een beetje geromantiseerd zijn dan is dit een redelijk goed boek om eens te lezen.

vrijdag, februari 13, 2009

Grim Fandango

Eind vorig jaar was ik toevallig weer eens in Duitsland en zag ik de game Grim Fandango staan. Nieuwe druk en speelbaar op Windows XP. Nou viel dat laatste dus tegen… want het koste me even wat tijd om het spel aan de gang te krijgen. Maar met wat aanpassingen in een bestandje en een aparte game launcher kon ik eindelijk beginnen aan het avontuur. Net als bij The Longest Journey echter in het Duits en dus niet in het Engels. Niet dat mij dat dus veel uitmaakt maar misschien dat het Engelse origineel iets leuker overkomt. Daar kan ik echter verder weinig over zeggen, aangezien ik de Engelse versie nooit gespeeld heb.

Achtergrond
Grim fandango is een adventure game, dat veel weg heeft van een point & click systeem. Echter is de besturing niet met de muis en vind ik het persoonlijk dus niet vallen onder point & click. De game is ontwikkeld door LucasArts. Die in het verleden wel meer goede “point & click” adventures hebben gemaakt. Al moet ik zeggen dat dit volgens mij de eerste adventure van LucasArts is die ik gespeeld heb. De game begint ook al een oudje te worden en stamt uit 1998. Oftewel 1 jaar ouder dan The Longest Journey. Ondanks dat wat duistere sfeer zit de game vol humor, waardoor het ook een heerlijke vrolijke kant heeft.

Verhaal
In het spel speel je de rol van Manny Calavera. Deze Manny is een reisagent in het land van de doden. Ja ja, het begint al duister. Maar niet omdat hij dat zo graag wil, maar omdat hij tijdens zijn leven fouten heeft begaan. Hierdoor heeft hij geen krediet om door het land van de dood te reizen naar de negende onderwereld, het land van eeuwige rust, maar moet hij deze eerst verdienen. En dus heeft hij de baan als reisagent aangenomen bij DOD (Department of Death). Als een overledene net in het land van de dood aan komt gaat Manny net als zijn collega’s er op af om deze een reis te verkopen door het land van de dood. En hoe beter de overledene was in het leven hoe duurder de reis die Manny deze kan verkopen.

Ooit was Manny de beste reisagent, echter de laatste tijd kan Manny de overledenen maar geen dure reizen verkopen. Als Manny de overledene Mercedes "Meche" Colomar voor de neus van zijn grootste rivaal weet weg te graaien, komt Manny erachter waarom zijn zaakjes zo slecht lopen. En dan begint pas het echte avontuur.

Grafisch
Elf jaar geleden hebben de makers de juiste grafische stijl gekozen. Dit omdat de game ook nu nog niet echt oud aanvoelt. Er zijn tegenwoordig nog zat ontwikkelstudio’s die een dergelijke cartoony stijl kiezen. Een stijl die ook perfect past bij Grim Fandango.
Wat me vooral verbaasde was de manier zoals Manny’s hoofd reageerde op de omgeving. Hetzelfde heeft men later ook gebruikt bij The Legend of Zelda: The Windwaker, iets wat men toen erg speciaal vond. Nu zie ik echter in dat Grim Fandango dit al veel eerder gebruikte. Oké, in The Windwaker is het tot een hoger niveau gebracht doordat ook de gelaatsuitdrukking meespeelde. Toch vind ik het interessant dit tegen te komen in een veel oudere game.
De omgevingen waar je doorheen reist, zitten ook erg goed in elkaar en zijn ook afwisselend genoeg om je als speler te blijven trekken. Al kwamen sommige omgevingen wel erg snel langs. Zo had ik verwacht iets langer op het schip rond te moeten lopen.

Besturing
De besturing vond ik in eerste instantie erg wennen. Ik verwachte namelijk een point & click systeem. Dit was dus niet het geval. Nee, je gebruikt juist vooral het numerieke systeem. Lopen met de pijltjes (met shift erbij rennen), enter als je interactie wilt met een voorwerp/omgeving, + als je een voorwerp wilt opbergen enz. Deze besturing is niet erg prettig. Want af en toe zie je aan het hoofd van Manny dat er een interactie punt is, maar dan ben je er alweer voorbij en moet je Manny weer zo manoeuvreren dat je Manny er goed voor krijgt. Soms had ik echt meerdere pogingen nodig om Manny zo te krijgen dat ik die interactie kon uitvoeren. Dat heb je met een point & click systeem dan weer veel minder.

Sommige puzzels zijn ook erg rottig om op te lossen en als je meerdere keren al door alle beschikbare gebieden bent gelopen dan kan dat wel eens frustreren. Maar goed, dat is adventures eigen natuurlijk.

Geluid
De achtergrond muziek bij Grim Fandango brengt je echt in de juiste sfeer. De Mexicaanse deuntjes geven de game de juiste vrolijke doch donkere gevoel. Ook de voice-over was prima te pruimen. De Engelse versie zal wel wat beter zijn dan de Duitse, maar ook bij de Duitse heb ik niks aan te merken. Wat ik ook fijn vond was dat je de teksten en dus de voice-over kon overslaan. Iets waar The Longest Journey (die dus later uit kwam) goed naar had kunnen kijken. Al had dat niet altijd veel zin. Zo kom je op een gegeven moment onder water een mannetje tegen die een heel rondje moet lopen. Je kunt dan wel de tekst en het geluid weg klikken maar je moet dan toch weer afwachten tot dat mannetje zijn rondje weer helemaal gelopen heeft voor je verder kunt. Maar het liedje dat het mannetje zong was zo naar dat het maar goed is dat je het geluid er dan van weg kunt klikken.

Conclusie
Grim Fandango is ondanks zijn leeftijd nog een geweldige game om te spelen. Zelfs al heb je er geen nostalgische herinneringen bij (dit was ook mijn eerste keer dat ik deze game speelde). Het verhaal zit erg goed in elkaar en sluit ook mooi af. Het beeld en geluid staan ook in deze tijd nog steeds hun mannetje en weten de speler te boeien. De besturing is hier en daar echter wel wat frustrerend, maar de rest van de game maakt dat meer dan goed. Al met al een leuke aanwinst voor elke game collectie.

maandag, februari 09, 2009

Alison Krauss & Union Station

Sommige van jullie lezers kennen misschien wel de film "O Brother, Where Art Thou?". Zo niet, ga die dan vooral eens kijken... want het verhaal en de soundtrack zijn zeker de moeite waard om te leren kennen.

Op de soundtrack staat een nummer genaamd I Am A Man Of Constant Sorrow die onder bandnaam The Soggy Bottom Boys erop staat. Echter is dit een fictieve band in de film.

Nou kwam ik er een tijdje geleden achter dat dit nummer gemaakt is door Alison Krauss & Union Station. Ik ben toen dus op zoek gegaan naar cd's van deze. En die heb ik dus gevonden. Nu klinkt het merendeel van die cd's anders dan I Am A Man Of Constant Sorrow en dat vond ik in eerste instantie wel jammer. Het is dus niet zo hillbillie achtig.

I Am A Man Of Constant Sorrow


Waar I Am A Man Of Constant Sorrow mannelijk klinkt zijn de meeste nummers toch met een vrouwe stem op de platen gezet. Namelijk die van Alison Krauss. Een Bluegrass zangeres en violiste. Dit maakt de klank veel zachter en minder ruw.

Eén van de cd's zit nu in de cd-speler van de auto en ik heb deze nu al meerdere keren achter elkaar beluisterd. En het verveelt tot nog toe niet. Het is gewoon heerlijke feel good muziek. Zoals wel vaker met Bluegrass. Behoor deel echter zelf maar en luister vooral de onderstaande voorbeelden. ;) Ik heb er in ieder geval weer een favoriet bij. :P

Choctaw Hayride (Instumentaal)


Goodbye is all we Have (Met zang)